جمشیدیان: مردم و زنده شدم تا برنز گرفتم

خودش می‌گوید: مسابقه سختی بود. مسابقه که چه عرض کنم، مرگ بود. مشکل کم نداشتم. خودروی دوچرخه‌ام درست نبود. فدراسیون هم خودروی جدیدی برایم نگرفته بود و بالاجبار خودروی قدیمی گذاشتند روی چرخم که درست کار نمی‌کرد. من به خاطر همین اصلا گرم نکردم و بدون گرم کردن پا زدم.

رکابزن جوان تا دو دقیقه آخر نمی‌دانست استارت می‌زند یا نه: قدیمی بودن خودروی دوچرخه‌ام بار روانی زیادی داشت. دو دقیقه قبل از استارت اصلا آماده نبودم. دوچرخه نداشتم که گرم کنم. نمی‌گویم اگر همه شرایط جور بود طلا می‌گرفتم یا نقره اما بدون این مشکلات، شرایطم بهتر می‌شد. به خاطر این که گرم نکرده بودم تا 60 کیلومتر اول مسابقه پاهایم گرفته بود. شرایط بدی داشتم. از کیلومتر پنج جدا شدم. با این حال مردم و زنده شدم تا مسابقه تمام شد.

به نظر او مسابقه جاده آسیا سطح بالایی کرد: سطح مسابقات جاده قهرمانی آسیا بالا بود و سنگین. من برنزی را گرفتم که چهار قزاق دوره‌ام کرده بودند. نمی‌شد کار کرد. نفر اول، دوم، چهارم و پنجم آسیا قزاق بودند.

او که چند روز قبل از مسابقه جاده تازه مسابقه پیست را تمام کرده بود، با بدشانسی تمام سرما خورد. سرماخوردگی کار او را خراب کرد: من با برگشت از هند، به خاطر سرماخوردگی چند روزی استراحت کردم تا بهتر شوم. البته به خاطر سرماخوردگی درست تمرین نکردم. کاری هم از دستم برنمی‌آمد.

با همه این شرایط سخت، قبل از مدال برنز، رکابزنی خوب جمشیدیان را راضی می‌کند: من از خودم راضی‌ام. من از خودم توقع مدال یا قهرمانی نداشتم، اما دلم می‌خواست خوب رکاب بزنم. حالا هم قبل از مدال برنز،رکابزنی خوب راضی‌ام کرده است. با همه شرایط سخت و استرسی که داشتم به معیارهایی که می‌خواستم رسیدم. نه خودم که مربی تیم هم از من راضی است.