روابط دوستانه با لندن تهدید دائم منطقه

برای درک چرایی مواضع بریتانیا در قبال منطقه خلیج‌فارس ابتدا باید این موضوع را در نظر داشته باشیم که جغرافیای سیاسی و طبیعی منطقه‌ای مانند انگلستان (آنگلوساکسون) با تمدن بشری از نظر سرزمینی ارتباطی نداشته، بنابراین برای شناخت درست از این کشور ضروری است توجه کنیم که بریتانیا جزیره‌ای منزوی و از جهان تمدنی به دور بوده است.

کد خبر: ۹۸۲۶۶۱

پس از آن‌که پرتغالی‌ها کشف کردند که کلید سلطه بر کشورها، دروازه‌های بندری هستند، انگلیسی‌ها ناوهای جنگی خود را با هدف استعمار جهان از راه بندرها تجهیز کردند و توجه آنها به منطقه خلیج‌فارس جلب شد.

امروز هم انگلیسی‌ها با روش‌های نوین از جمله ایجاد مراکز مالی و شبکه‌های مجازی بویژه در خاورمیانه به استعمار نوین ادامه می‌دهند. بنابراین حتی اتفاقاتی مانند خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا را می‌توان با توجه به همان سابقه ژئوپلتیک توجیه کرد. این موضوع در ماهیت راهبرد «تفرقه‌بینداز و حکومت کن» که انگلیسی‌ها به آن باور دارند هم صادق است. بنابراین نگاه دولت‌مردان ما در رابطه با انگستان باید واقع‌گرایانه و همراه با شناخت نسبت به جغرافیای سیاسی انگلستان باشد.

در همین حال باید توجه کرد که روند تمدن‌سازی ایران درست مقابل انگلستان قرار دارد. برای همین، ایران صلح و تمدن را به بشریت عرضه کرده و در مقابل، طبیعی است که انگلیسی‌ها ایران‌هراسی را تبلیغ کنند، چراکه آنها از زاویه‌ای انزواگرایانه به جهان می‌نگرند.

این موضوع را اروپایی‌ها هم اذعان کرده‌اند که زادگاه بسیاری از گروه‌های تکفیری و تروریستی در انگلیس است. چرا؟ چون ایران قدرتمند و تمدن‌ساز، منطقه و جهان را به دوستی و همکاری تشویق می‌کند و آنگلوساکسون‌ها جهان را به جنگ و خشونت و ازهم‌پاشیدگی دعوت می‌کنند؛ این وجه تمایز بین ایران و انگلیس است.

با این وجود انگلیسی‌ها این تجربه تاریخی را دارند که اگر ایران ضعیف نگه داشته شود، آنها می‌توانند به منابع انرژی در منطقه تسلط پیدا کنند. بنابراین راهبرد لندن، تضعیف قدرت کشورمان است. این درحالی است که اغلب کشورهای اروپایی باور دارند همکاری با ایران قدرتمند بویژه در منطقه خاورمیانه باید سرلوحه روابط‌شان با ایران باشد و این موضوع را حتی سه سال پیش از برجام با برگزاری همایشی با عنوان «ایران دیروز، امروز و فردا» در مرکز اتحادیه اروپا یعنی بروکسل نشان دادند. بنابراین می‌بینیم که باز هم انگلیس در اجرای سیاست ایران‌هراسی در سطح جهان، منزوی است. با این وجود یک نکته مهم در مناسبات تهران و لندن وجود دارد و آن این‌که عوامل متاثر از سیاست‌های انگلیس در داخل ایران شوربختانه در برخی نهادهای اقتصادی، آکادمیک، مالی و فرهنگی نفود کرده‌اند که این، پدیده‌ای خطرناک است. مصداق این نفوذ را در تحصیل فرزندان بخشی از مقامات کشور در انگلستان می‌توان دید.

به‌نظر می‌رسد باید در کشورمان این باور حکمفرما باشد که ایجاد روابط دوستانه با انگلستان تهدید دائم برای منطقه و کشورمان خواهد بود. این نکته‌ای است که همه دولت‌ها در منطقه باید آن را در نظر داشته باشند.