آغاز کوچ بهاره عشایر به مناطق ییلاقی

صدای "های های" می پیچد در کوهها و ایل می خرامد در دشتهای بهار ، این کهنه ترین سنت بشر نیز امسال تکرار می شود. عشیره ها به هم می پیوندند و از دشت مغان کوچ می کنند به ییلاق ، از دشت مغان تا کوههای سبلان.

کد خبر: ۹۷۹۹۰

ایل سون ، قره داغ ، شاطرانلو و فولادلو مستقر در قشلاقات دشت مغان با 2 میلیون و 300 هزار واحد دامی ، کوچ بهاره خود را به مناطق ییلاقی آغاز کردند. جامعه عشایری 72 هزار نفری استان اردبیل همه ساله در فصل بهار از مناطق قشلاقی دشت مغان به ییلاقات سرسبز دامنه های سبلان ، کوههای باغرو و بزقوش کوچ می کنند و به زندگی عشیره ای خود ادامه می دهند. زمان آغاز کوچ این عشایر طبق سنت دیرینه معمولا هرسال 15 اردیبهشت است ، ولی امسال به علت شرایط آب و هوایی نامناسب و اجرای طرح احیای مراتع در ییلاقات با مدتی تاخیر شروع شده است . مدیرکل امور عشایر استان اردبیل گفت : طبق اطلاعات موجود حدود 45 درصد از کوچ عشایر این استان به صورت ماشینی و 55 درصد به روش سنتی در مدت حدود 2 هفته انجام می شود. اژدر محمدی دوست افزود: به منظور ایجاد تسهیلات لازم به عشایر کوچنده ، ستاد کوچ عشایر در این استان تشکیل شده و مسوولان ذی ربط با هماهنگی دستگاه های اجرایی امکانات لازم را برای خدمات رسانی به عشایر در مسیرهای کوچ فراهم می کنند. مدیرکل امور عشایر استان اردبیل با اشاره به فلسفه و تاریخ کوچ عشایر گفت : امروزه با پیاده کردن طرح اسکان عشایر، کوچ مفهوم خود را از دست نخواهد داد بلکه در کنار اسکان ، کوچ نیز ادامه خواهد داشت ولی باید با تعیین ضوابط و مقررات از تخریب مراتع و میان بندها جلوگیری شود. براساس آمارهای موجود عشایر کوچنده استان اردبیل 40 درصد دام این استان را در اختیار دارند و سالانه 80 هزار تن شیر ، 10 هزار تن پنیر ، 12 هزار تن گوشت ، یکهزار و 600 تن پشم و دیگر فرآورده های لبنی را تولید و به بازارهای مصرف عرضه می کنند. این عشایر همچنین در کنار امور دامداری به تولیدات صنایع دستی از قبیل بافتن فرش ، گلیم ، جاجیم ، ورنی و ریسندگی پشم اشتغال دارند. یکی از عشایر کوچنده گفت : به رغم ارائه خدمات رفاهی و عمرانی گسترده در طول سالهای پس از انقلاب اسلامی به جامعه عشایری برخی تنگناها و مشکلات کوچ نشینی ، گسترش فعالیت های کشاورزی ، از بین رفتن ایل راه ها و محدود شدن مراتع ، عرصه را بر کوچ نشینان عشایر این استان تنگ کرده است . عزیزالله لطفی افزود: عشایر منطقه اغلب اتراق گاه های بین راه خود را از دست داده اند و ایجاد محدودیت توسط روستاییان کشاورز در مسیر کوچ ، امکان استفاده از مراتع بین راهی را از عشایر سلب کرده است . یکی دیگر از عشایر هم گفت : گروهی از عشایر به دلیل نداشتن درآمد کافی از راه دامداری به شیوه کوچ ، کافی نبودن مراتع ، وجود برخی اختلافات با روستاییان برسر مراتع و کمبود امکانات رفاهی تمایل به اسکان دائم در روستاها و شهرها دارند.