چرا فدراسیون‌های بدهکار میزبان می‌شوند؟

فدراسیون بسکتبال چندی پیش مسابقه‌های فیبا آسیا چلنج را در تهران برگزار کرده بود که به لحاظ بازی و موقعیت، تاثیری در بسکتبال ایران و در تقابل با رقبای آسیایی نداشت، اما بدهی سنگینی روی دست فدراسیون گذاشت، حتی گفته می‌شود اسپانسر این بازی‌ها نیز در پی اختلاف با فدراسیون کار را نیمه‌کاره رها کرد و مشخص نیست تکلیف بدهی‌های این فدراسیون چه می‌شود.

فدراسیون تیراندازی که در آماده‌سازی تیم ملی و همچنین برگزاری رقابت‌های قهرمانی سلاح‌های بادی آسیا با مشکلات زیادی روبه‌رو بود، با میزبانی این رقابت‌ها هزینه 800 میلیون تومانی روی دست خود گذاشت و این اتفاق در شرایطی رقم خورد که فدراسیون تیراندازی بدهی میلیاردی دارد و شاید گرفتن چنین میزبانی در این برهه که تیراندازی با مشکلات زیادی دست و پنجه نرم می‌کند، اقدام درستی نبود. البته تیراندازان خارجی از میزبانی ایران تا حدی راضی بودند، اما آیا ما میزبانی گرفتیم که چینی‌ها مدال‌ها را درو کنند و تیم ایران دور از انتظار در جایگاه سوم بایستد؟

فدراسیون بسکتبال بعد از فرصت‌سوزی‌های چند ساله در کسب میزبانی‌های معتبر، امید به صعود تیم ملی در دو المپیک لندن و ریودوژانیرو را از دست داد و با میزبانی دیرهنگام و نامناسب همچنان بدهی دارد. از طرفی تیراندازی در ایران جزو رشته‌هایی است که می‌توان به کسب مدال المپیک در این رشته در آینده امید داشت؛ اتفاقی که می‌توانست در المپیک ریو هم رخ دهد. حال این فدراسیون‌ها با بدهی‌ها و سیاست‌های نادرست خود در انتخاب رقابت‌ها و میزبانی‌ها ثابت کردند برای قبول میزبانی توسط فدراسیون‌ها در ایران کار کارشناسی در زمینه‌های مختلف نمی‌شود و انگار نهاد و مسئولی درخصوص شرایط میزبانی فدراسیون‌های ورزشی نظارت نمی‌کند.