رحمان: گفتند وزنه‌ها تمام شد

دارنده نشان طلای دو دوره از بازی‌های پاراالمپیک ریو درباره این مسابقات و برنامه‌هایش برای آینده می‌گوید.

سیامند رحمان با دو مدال پاراالمپیک خودش را چگونه معرفی می‌کند؟

عاشق و خدمتگزار مردم. می‌خواهم تا جایی که می‌توانم دل مردم را شاد کنم. دست تک‌تک‌شان را می‌بوسم.

این روزها بعد از چهار سال احساس بهتری داری؟

هنوز خستگی پاراالمپیک از تنم بیرون نرفته است. راستش پذیرای مهمانان عزیزی هستیم که برای دیدن من به اشنویه می‌آیند و از همه آنها، بویژه همشهری‌های خوبم که برایم سنگ تمام گذاشتند، سپاسگزارم. مردم با حمایت‌ها و دعاهای‌شان سبب دلگرمی من شدند و امیدوارم باز هم بتوانم دل شان را شاد کنم.

اگر بخواهی مسابقه‌های دو پاراالمپیک لندن و ریو را مقایسه کنی، چه می‌گویی؟

ریو برایم کمی به نسبت لندن سخت‌تر بود.در لندن طلا گرفتم، اما در ریو باید به وعده‌ام عمل می‌کردم و علاوه بر طلا، رکورد می‌زدم. بار مسئولیت زیادی روی شانه‌هایم حس می‌کردم. یک سال و‌نیم در اردو بودیم و همه اعضای تیم سخت تلاش کردند. خدا را شکر توانستم به هدفم در این بازی‌ها برسم. رکورد 300 کیلوگرم را ثبت کردم و ده کیلوگرم هم بیشتر از آنچه قول داده بودم بالای سر بردم.

در چند مصاحبه اعلام کردی سقف آرزوهایت این نیست. پس کجاست؟

سقف آرزوی من باز هم رکوردشکنی است. آن‌قدر که خودم را راضی کنم و به این نتیجه برسم که دیگر رکوردی باقی نیست که نتوانم بزنم. بعد از کمی استراحت، تمریناتم را شروع می‌کنم و می‌کوشم در رویدادهای پیش رو نیز بتوانم پرچم ایران را در بالاترین نقطه به اهتزاز دربیاورم. باز هم به فکر رکوردشکنی هستم و تا وقتی بتوانم در عرصه قهرمانی باشم، می‌خواهم برای کشورم افتخارآفرینی کنم.

این روزها برخورد مردم با قهرمان پاراالمپیکی‌شان چگونه است؟

من شرمنده محبت مردم هستم. آنها برخورد گرم و صمیمی ای دارند. با وجود گسترش شبکه‌های اجتماعی و دنیای مجازی، جمعیت بیشتری در کشور با ورزش پاراالمپیکی آشنا شده‌اند و نتایج را پیگیری می‌کنند. حتی در جریان رقابت‌های پاراالمپیک انرژی مثبت برایم می‌فرستادند. در این میان لطیفه‌ها و پست‌های طنزی که هنگام مسابقه من منتشر شد بسیار جالب بود و خیلی از آنها را برایم ارسال می‌کردند. میان اینها یک لطیفه بود که از قول من می‌گفت از اتاق فرمان می‌گویند وزنه‌ها تمام شده و باز هم بیاورید! این برایم خیلی جالب بود و خندیدم.

آیا مسئولان به وعده‌های خود عمل کرده‌اند؟

برای موفقیت من و سایر ورزشکاران، گروه زیادی تلاش کردند و خیلی از آنها پشت صحنه هستند. از همه آنها تشکر می‌کنم بویژه از آقای خسروی وفا که از ابتدای فعالیت من در این رشته همیشه از من حمایت کردند و چیزی کم نگذاشتند، قدردانم. از مسئولان سپاسگزارم و امیدوارم بتوانم با موفقیت‌های آتی زحمات این دوستان را جبران کنم. آنها در حد اختیارات خود به ما کمک کرده‌اند.

تلخ‌ترین حادثه این دوره چه بود؟

بازی‌های پاراالمپیک این دوره با تلخ‌ترین حادثه ممکن پایان یافت و هنگامی که در راه ایران بودم متاسفانه بهمن گلبارنژاد عزیز از میان ما رفت و شبی که به تهران رسیدم از شوک این حادثه نتوانستم بخوابم. گلبارنژاد در ریو با ما در یک طبقه بود و با اخلاق مثالزدنی و روحیه خوبی که داشت به همه بچه‌ها دلگرمی می‌داد. وی از مربیان خوب وزنه برداری بود و در مسابقات جهانی با او مدتی تمرین داشتم و باید بگویم او انسانی تکرارنشدنی بود.

درباره خودت بگو که این روزها چه می‌کنی؟

این روزها دانشجوی ترم آخر کارشناسی حقوق هستم و اگر خدا بخواهد تحصیلاتم را به اتمام می‌رسانم. چنانچه شرایط فراهم شود به ادامه تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد هم فکر می‌کنم.