چند نکته مهم درباره مصرف اسپری‌ها و چسب‌ها

اسپری ریوی که برای بیماری‌های تنفسی استفاده می‌شود، از رایج‌ترین افشانه‌های مصرفی در دنیا هستند. برای اسپری می‌توان از مخزن‌های مخصوصی برای اسپری کردن دارو در آن و سپس تنفس در درون مخزن استفاده کرد. در این روش ابتدا مخزن را - که دارای دو سر دهانی و سر مخصوص اسپری است - درون دهان قرار داده، سپس اسپری را در بخش دیگر قرار می‌دهیم و اقدام به اسپری می‌کنیم. در حین اسپری کردن بیمار از طریق دهان نفس می‌کشد. قبل از اقدام به اسپری باید آن را چند مرتبه تکان داد. برای جذب مناسب دارو باید هر بار که اسپری انجام می‌شود تا دفعه بعد یک دقیقه فاصله باشد تا میزان کمتری از دارو به سطح مخزن بچسبد. اگر مخزن در اختیار نیست می‌توان اسپری را در چند میلی‌متری دهان قرار داده و در حین دم اقدام به انجام اسپری کرد. در این روش بعد از هر اسپری لازم است بیمار برای حداقل 5 ثانیه نفس خود را نگه دارد تا میزان بیشتری از دارو جذب گردد.

اسپری بینی را با گذاشتن اسپری در بینی و عدم‌تغییر در وضعیت سر استفاده می‌کنید. به‌دلیل خطر آلودگی نباید از ظرف محتوی قطره یا اسپری بینی بیش از یک هفته استفاده کرد.

بعضی از داروها به شکل چسب‌های پوستی استفاده می‌شوند. این داروها به‌صورت مداوم جذب بدن می‌شوند. برای جذب بهتر آنها را بر روی محل‌هایی که مو ندارد یا موی آن را تراشیده‌اند می‌چسبانند. بهتر است بر روی محل‌هایی که پوست حرکت کمتری دارد مثل قفسه سینه یا بازو چسبانده شود. یکی از مزایای این چسب‌ها هنگام استحمام این است که می‌تواند روی بدن قرار داشته باشد.

چسب را نباید در مکانی که زخم است چسبانید، چراکه زخم مکانی از بدن است که دارو مستقیما در تماس با خون قرار می‌گیرد و ممکن است بخش زیادی از دارو وارد بدن شده یا حساسیت شدید بروز کند.

برای تعویض، محل اتصال را تغییر دهید تا حساسیت موضعی کمتری بروز کند و اگر قرمزی یا خارش بروز کرد حتما به پزشک مراجعه کنید.

یکی از عوارض این نوع داروها مسمومیت در کودکانی است که چسب دور ریخته شده را در دهان کرده یا با دندان لایه پوششی آن را پاره می‌کنند.

با وجود این‌که چسب بعد از مدت تعیین‌ شده دور انداخته می‌شود، ولی همچنان حاوی مقادیری از داروست که با آسیب به لایه محافظ چسب به بیرون ریخته شده و مسمومیت‌زا است.

دکتر بهروز هاشمی / فلوشیپ سم‌شناسی بالینی و مسمومیت‌ها