ژانر اکشن محبوب تماشاگران است

فیلم‌هایی که در آنها ظاهر می‌شود، از تخصص و تکنیک‌های ورزشی او بهره خوبی می‌گیرند.

دومین قسمت اکشن دلهره‌آور «مکانیک» که این روزها روی پرده سینماهای جهان است، استاتام را در حال و هوای همیشگی اکشن کاری‌های ورزشی‌اش به نمایش می‌گذارد.

ورزشکاران زیادی وارد حرفه بازیگری شده‌اند. این روند را چگونه ارزیابی می‌کنید؟

طبیعی است. معمولا فعالان رشته‌های مختلف، وارد حرفه‌های دیگر می‌شوند و توانایی‌هایشان را در خدمت این حرفه‌ها قرار می‌دهند. شاید ورود ورزشکاران به دنیای سینما از این جهت بیشتر مورد توجه قرار گرفته، که هر دو گروه بازیگران و ورزشکاران در معرض دید عموم مردم هستند. هر کاری که آنها انجام می‌دهند، با آب و تاب فراوان در رسانه‌های گروهی درج می‌شود. بقیه حرفه‌ها از چنین موضوعی رنج نمی‌برند. در کل، معتقدم اگر ورزشکاری بتواند در عالم بازیگری هم خودش را به شکل قابل قبولی عرضه کند، اشکالی ندارد که در این حرفه هم حضور داشته باشد.

اما به نظر می‌رسد این نوع افراد، فقط به درد نقش‌های اکشن می‌خورند و به قول معروف، فقط در یک نوع نقش ظاهر می‌شوند.

خب، دنیای ورزش با تحرک و جست‌و‌خیز همراه است. ژانر اکشن هم که یکی از ژانرهای محبوب سینما و تماشاگران است! بخش اعظم تولیدات سینمایی در طول سال، اختصاص به این جور فیلم‌ها دارد. این فیلم‌ها بازیگران متنوعی را می‌طلبد. خوب است که ورزشکاران علاقه‌مند بازیگری، به کمک این ژانر بیایند.

تخصص شما در اتومبیلرانی، کمک بسیار زیادی به فعالیت بازیگری تان کرده است.

نکته مهم این است که تهیه‌کنندگان فیلم‌هایم، استفاده درستی از مهارت‌های تکنیکی اتومبیلرانی‌ام کرده‌اند. آنها با توجه به تخصصی که در این زمینه دارم، فیلمنامه‌های خوبی را آماده کار کرده‌اند که مهارت‌های ورزشی‌ام را به شکل خوب و درستی به نمایش می‌گذارند. این فیلمنامه‌ها کمک می‌کنند تا این مهارت‌ها بهتر دیده شود و در عین حال، تماشاگران هم از تماشای صحنه‌های اکشن اتومبیلرانی لذت بیشتری ببرند.

سکانس‌های اتومبیلرانی همیشه نقش مهمی در ژانر اکشن داشته‌اند. بازیگران زیادی در این جور صحنه‌های تعقیب و گریز بازی کرده‌اند. سکانس مورد علاقه شما در این رابطه کدام است؟

بی‌هیچ شک و تردیدی سکانس نفسگیر فیلم کلاسیک «بولت» استیو مک کوئین. هنوز هم پس از این همه سال، مشابه آن ساخته نشده است. خیلی دلم می‌خواهد یک چنین صحنه‌ای را در جلوی دوربین بازی کنم و در کارنامه ام، از آن به عنوان نقطه عطفی در فعالیت بازیگری‌ام اسم ببرم. سکانس تعقیب و گریز قسمت اول مجموعه فیلم «بورن» هم خیلی خوب بود. یک جورهایی آدم را به یاد بولت می‌انداخت.

بازیگری انگلیسی هستید که در هالیوود هم کار می‌کنید. آنجا راحت هستید؟

این روزها در هالیوود دیدگاه‌های نژادپرستانه کمتری می‌بینید. دست اندرکاران آن پذیرفته اند که سینما یک صنعت بین‌المللی است و باید همکاری مشترک داشت. دیگر نمی‌توان همه کارها را یک‌نفره انجام داد و گفت من به کمک و یاری دیگران نیازی ندارم. در عین حال، حضور هنرمندان انگلیسی و دیگر کشورهای جهان در هالیوود، کمک بسیاری به آن کرده است. هالیوود همیشه مدیون هنر و تلاش هنرمندان غیرآمریکایی بوده و خودش این را خیلی خوب می‌داند.

اما شما هیچ‌وقت نامزد جایزه‌ای مثل اسکار نشده‌اید.

انتظار نداشته باشید آکادمی اسکار به نوع فیلم‌هایی که من بازی می‌کنم، جایزه بدهد. حتی فیلم‌های خوش‌ساخت اکشن هالیوودی هم، نامزد دریافت جایزه نمی‌شوند. اسکار و جوایز سینمایی مختص فیلم‌های دیگر است، نه فیلم‌های اکشن. در طول تاریخ اسکار، چند نمونه سراغ دارید که یک فیلم اکشن نامزد دریافت جایزه شده، یا آن را به دست آورده است؟ خود ما که در این ژانر کار می‌کنیم می‌دانیم که چشم انتظار چیزی مثل اسکار نباید باشیم.

سیلوستر استالونه که قهرمان اکشن سینما بوده، در «بی‌مصرف‌ها» (2010) شما را کارگردانی کرد. چطور تجربه‌ای بود؟

او یک پیشکسوت است و سینمای اکشن خیلی مدیون اوست. آدمی است که مجبوری به او احترام بگذاری و هر چه می‌گوید انجام دهی. بازی در فیلم او برایم مثل یک کلاس درس بود. در عین حال که بسیار راحت و ریلکس بودم، چیزهای زیادی هم از او یاد گرفتم. استالونه برای خودش تاریخ ژانر اکشن است.

چگونه برای نقش‌های اکشن آماده می‌شوید؟ کار خاصی انجام می‌دهید؟

چه زمانی که قرار است جلوی دوربین بروم و چه زمانی که فیلمی ندارم، ورزش را متوقف نمی‌کنم. برنامه ورزش و باشگاه همیشه سرجای خودش است. می‌دانم که در همه حال، باید آمادگی بدنی و جسمی داشته باشم. وقتی جلوی دوربین نیستم، تمرین‌ها راحت‌تر و کمتر است؛ اما زمان بازی در فیلم تمرین‌ها بیشتر و فشرده‌تر می‌شود؛ مخصوصا تمرین‌های مربوط به بدلکاری، افزایش و اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.

جالب است که روی پرده، معمولا در نقش کاراکترهای طغیانگر و ضدقهرمان ظاهر می‌شوید.

در کودکی با شنیدن درباره آدم‌هایی بزرگ می‌شوی، که جامعه آنها را آدم‌های خوبی نمی‌داند و در نقطه مقابل قانون قرار دارند. جذب آنها می‌شوی، چون شبیه بقیه نیستند. اما می‌دانی که نمی‌خواهی یکی از آنها باشی. بازیگری و سینما این فرصت را می‌دهد که برای مدت کوتاهی در جلد آنها فرو بروی. هیچ هزینه‌ای هم ندارد و ضرری به تو یا جامعه نمی‌رساند. با بازی در نقش این‌گونه آدم‌ها، هم تجربه‌شان می‌کنم و هم یکی از آنها نمی‌شوم.

مترجم: کیکاووس زیاری

جام‌جم