نگاه اهرمی به مهریه و مشکلات قضایی بانوان

یکی از مواردی که باعث تشدید اختلافات می‌شود این است که در بدو امر طرفین و حتی بزرگ‌ترها به جای ارشاد و راهنمایی و مساعدت در انتخاب صحیح و شایسته این‌طور می‌پندارند که با طرح تعداد سکه‌های بالاتر و قبول مرد استمرار و خوشبختی فرزندان آنها تضمین می‌شود البته که این نخواهد بود و از طرفی افرادی که فلسفه مهریه را نمی‌دانند و هرچه بالاتر بودن آن را مایه سربلندی می‌پندارند به محض بروز کوچک‌ترین اختلافی از مهریه به‌عنوان بارزترین حقوق‌شان و یک اهرم فشار استفاده کرده و راهی محاکم دادگستری می‌شوند، در این میان خانم‌ها پس از ایجاد اختلاف و جدایی و در صورت داشتن فرزند به دلیل نوع ارتباط عاطفی آسیب بیشتری می‌بینند. از طرفی با وجود درج تعداد سکه‌های بالا در سند ازدواج اما قادر به پرداخت هزینه‌های ابتدایی طرح دعوا نیستند و حتی خانواده‌های آنان نیز درگیر این مسائل می‌گردند و ناگزیر باید دادخواست معافیت از هزینه دادرسی (اعسار) تقدیم کنند.

حدودا تا سه سال قبل تمامی محاکم برابر آیین دادرسی مدنی تقدیم خواسته را می‌پذیرفتند و حتی کار محاکم نیز آسان‌تر و پرونده کمتری تشکیل می‌گردید، اما با تغییر این رویه دادگاه‌ها سکه‌ها را به نرخ روز تعیین می‌کنند و خانم باید معادل 3 درصد آن تمبر باطل کند که غالبا توان پرداخت این هزینه سنگین را ندارند و الزاما باید دعوی اعسار از پرداخت هزینه دادرسی را مستقلا طرح کنند.

لذا از پرونده مهریه، پرونده جدیدی زاییده می‌شود که این اتفاق حداقل دو اثر منفی دارد. یکی افزایش پرونده‌های قضایی و شلوغ شدن محاکم و پیچیده‌تر شدن امور اداری و دوم به طول انجامیدن پرونده.

برخی به غلط می‌پندارند که به درازا انجامیدن جریان دادرسی باعث انصراف طرفین خواهد شد در حالی که طول کشیدن اختلافات باعث بروز ناراحتی‌های روانی و ایجاد فسادهای اخلاقی می‌شود و سرنوشت فرزندان را نیز به ابهام فرو می‌برد.

مسعود فتح‌آبادی / وکیل پایه یک دادگستری