ملایی: دوست ندارم به المپیک بروم!

خودش می‌گوید: «من از طلایم در کاپ یک آسیا راضی‌ام. البته برنامه من و مربی‌ام برای مدال نبود، بلکه قرار بود روی رکوردهایم تمرکز کنم چراکه مسابقه در مسافت 500 و 1000 متر بود و از طرفی دو ماه دیگر هم مسابقه قهرمانی آسیاست و کاپ آسیا برایم تمرین بود. یک تمرین جدی و رکوردگیری رسمی. در واقع من در این مسابقه تست 500 متر و 1000 متر دادم تا با محاسبه آنها وضعیت رکورد دو کیلومترم مشخص شود.»

پاروزن ملی‌پوش به کاپ یک به چشم تمرین نگاه می‌کرد: «من پارو می‌زدم تا بتوانم برای قهرمانی آسیا حرفی برای گفتن داشته باشم. البته مربی‌ام آقای فرزام هم سر خط مسابقه گفته بود، شما کاری به رقبا و مقام نداشته باشید، تمرکزتان روی رکورد باشد.» نازنین به گفته خودش خیلی خوب حرف مربی‌اش را گوش کرد: «من تمرکزم روی رکورد بود و در مسافت 500 متر سال قبل رکورد یک دقیقه و 50 ثانیه را با هوای خوب ثبت کردم، اما در کاپ آسیای تهران و در باد مخالف شدید، با رکورد یک دقیقه و 47 ثانیه به خط پایان رسیدم. این رکوردم آقای فرزام را هم خیلی خوشحال کرد، طوری که گفت حالا می‌توانی در قهرمانی آسیا به مدال طلا فکر کنی.» پاروزن روئینگ برخلاف بقیه ورزشکاران، هم دوست دارد به المپیک برود و هم نه: «من هم دوست دارم در المپیک پارو بزنم، هم نه. واقعیتش حس بدی است که در مسابقه‌ای باشی که رقبایت سرتر از تو باشند و بعد از استارت، آنها به ته خط رسیده باشند و تو هنوز سر خط. وقتی قرار باشد جزو دو سه نفر آخر باشم دلم نمی‌خواهد به المپیک بروم. به‌نظرم شاید هشت سال آینده ما حرفی برای گفتن در المپیک داشته باشیم.» او همه مشکلات روئینگ را در یک کلمه خلاصه می‌کند: «پیست، پیست، پیست. پیست استاندارد دو کیلومتری که شاید بشود با هزینه اردوهای برون‌مرزی یا اردوهایی که پشت سد‌ها انجام می‌دهیم، ساخته شود.»