ابیات بی‌هنگام برای طولانی‌ترین شب

بدو گفتم که:«میلاد» است و «زایش»

که زاید طفلِ «مهر» از مامِ یلدا

ولی مفلس هم از خرجش بزاید

زمانی که فتد در دامِ یلدا!

ز بس گاهی شود خرجش فراوان

بگیرد قبل یلدا، وامِ یلدا!

مرو سوی تجمّل یا تکلّف

بکن با سادگی اِکرامِ یلدا

در آن برنامه‌های جامعی هست

از آن‌رو خوانمش: برجامِ یلدا!

خبر آمد شود تحریم‌ها لغو

دو ـ سه ماهی پس از اتمامِ یلدا

گرانی پر کشد با تلخکامی

شود شیرین از این پس کامِ یلدا

پریدم ناگهان از خواب و صد حیف

به سر شد بنده را اوهامِ یلدا!

از این سوژه چو ابیاتی سرودم،

تشکر کردم از الهامِ یلدا

زنم ناگه شنید این را و آمد

پلنگ‌آسا به استعلامِ یلدا!

که: «یلدا» کیست؟ وین «الهام» بی‌ریخت؟!

که کردی وردِ لب در شامِ یلدا!

خلاصه شد شبی جنجالی آن شب

برای من شبِ آرامِ یلدا

نمی‌گویم چه آمد بر سر من

از این ابیاتِ بی‌هنگامِ یلدا!

سعید سلیمان‌پورارومی
جام جم