وقتی سلامت اورژانسی می‌شود

جابه‌جایی بیماران بخصوص افراد چاق یکی از مهم‌ترین مشکلات افراد شاغل در آمبولانس‌هاست که در درازمدت به آسیب ستون فقرات، التهاب مفاصل و مشکلات زانو منجر می‌شود. همچنین انجام کارهای درمانی در صحنه و ادامه آن در ماشین تا پیش از رسیدن به بیمارستان استرس زیادی را به بهیار آمبولانس وارد می‌کند که سلامت روانی او را بشدت تحت تاثیر قرار می‌دهد. این در حالی است که با وجود مخاطرات زیاد متاسفانه به این شغل به اندازه پزشکی و پرستاری اهمیت داده نمی‌شود و حتی درآمد افراد شاغل در آمبولانس در مقایسه با درآمد این دو گروه بسیار کمتر است.

خطر در کمین رانندگان

بیشتر راننده‌ها تحرک چندانی ندارند و همین موضوع موجب ایجاد عوارض جسمی مختلفی در راننده‌ها می‌شود که ازجمله مهم‌ترین آنها می‌توان به مشکلات اسکلتی عضلانی، دردهای مفصلی در نواحی ستون مهره‌ها، گردن، شانه، مچ‌دست و پا، آرنج و زانو اشاره کرد؛ مشکلاتی که به واسطه نشستن‌های مداوم پشت فرمان بروز می‌کند. البته این همه ماجرا نیست چون ثابت بودن راننده در حالت نشسته و آویزان ماندن پا به مدت طولانی نیز موجب بیماری تورم رگ‌های پا یا واریس می‌شود. از طرفی بد نشستن موجب از بین رفتن آب دیسک بین مهره‌ای در ستون فقرات خواهد شد و به محض وارد شدن یک ضربه یا فشار، بیرون‌زدگی دیسک اتفاق می‌افتد. در چنین شرایطی عصب سیاتیک فرد آسیب می‌بیند به این ترتیب که درد از ناحیه کمر شروع می‌شود و پاها بشدت تیر می‌کشد، اما متاسفانه درمان این عارضه در کوتاه‌مدت امکان‌پذیر نیست. البته بسیاری از راننده‌های آمبولانس بنا به شغلی که دارند هم پشت فرمان می‌نشینند و علاوه بر این آسیب‌ها با استرس ناشی از ترافیک دست و پنجه نرم می‌کنند و هم در جابه‌جایی بیماران به کمک همکارانشان می‌آیند و ممکن است از ناحیه کمر آسیب ببینند.

آسیب‌های شب‌کاری

شیفت کاری بویژه شب‌کاری به عنوان یک ضرورت شغلی در اورژانس محسوب می‌شود و زمینه بروز خستگی مزمن و اختلال خواب را فراهم می‌کند. حتی براساس بررسی‌ها اگر شیفت کاری سال‌ها ادامه یابد، فرد در معرض بیماری‌های قلبی و عروقی، گوارشی، اختلالات خلقی و بروز مشکلات در خواب قرار می‌گیرد.

بی‌خیال تعطیلات

بدون شک کار به عنوان بهیار یا راننده آمبولانس از مشاغلی است که فرد در روزهای تعطیل هم باید سرکار باشد و گاهی اوقات همین موضوع زمینه بروز اختلافات خانوادگی را فراهم می‌کند. در چنین شرایطی احساس ناامیدی، سرخوردگی، افسردگی شغلی و افکار منفی سراغ فرد می‌آید و شغل و سلامتش را به خطر می‌اندازد.