ضرورت آموزش مهارتهای زندگی به کودکان

فرارسیدن روز جهانی کودک برای همه والدین حداقل این فایده را دارد که به فرزندان خود و آینده آنها بیندیشند.

کد خبر: ۷۶۹۳۷

در هر جامعه بدون عنایت به نظام سیاسی و مذهبی آن ، کودک به مثابه سرمایه ملی و ذخایر اجتماعی آن جامعه محسوب می شود که هم والدین و هم نظام آموزش و پرورش و تعلیم و تربیت و نظامهای رفتاری باید بر اساس پرورش اصولی و اساسی بر این ذخایر ارزشمند متمرکز شوند. ایران به عنوان یکی از امضائکنندگان کنوانسیون رعایت حقوق کودکان و مهمتر از آن به عنوان کشوری که نظام حکومتی آن بر اساس مبانی مترقی و پیشرو اسلام استوار است ، باید با نگاه دقیق تر ، توجه خاصی به این مسائل معطوف کند. متاسفانه به خاطر عدم تمرکز و انسجام برنامه های تربیتی و بازپروری و بهسازی و تلاشهایی در این زمینه آنچنان که باید و شاید به حقوق کودکان توجه نشده است . رشد روزافزون کودکان خیابانی و کودکان کار که 2 زیرمجموعه اساسی معاهده حقوق کودکان است ، در کشور ما به مرحله خطرناکی رسیده است . ظهور بزهکاران جوان در بطن باندهای بزهکاری اعم از سرقت مسلحانه و زورگیری و توزیع مواد مخدر با وجود برخی نهادها و ارگان ها و مقابله با آسیب های اجتماعی ، حیات اجتماعی کودکان را به مخاطره انداخته است . برخی ناهماهنگی های خانوادگی و افراط و تفریطهای رفتاری و تربیتی باعث ظهور نظام کودک سالاری در خانواده های ما شده به طوری که سلیقه کودکان تعیین کننده اهداف و مسیر زندگی والدین شده ، توجه به اصول روان شناسی رشد و به کار گرفتن آنها در زندگی روزمره ، والدین را از هرگونه زیاده روی اعم از عاطفی و تربیتی باز می دارد. در کنار این واقعه ، مساله کودک آزاری در بعضی خانواده های ایرانی اعم از آزار جسمی ، روحی ، عاطفی ، و تربیتی باعث ظهور گروه جدیدی از کودکان خیابانی و بزهکار شده و اکثریت خانواده های ایرانی امروزه با مساله عدم تفاهم نسلی رو به رو شده اند. به زبان ساده تر ، والدین ، زبان فرزندان عصر اینترنت را متوجه نمی شوند و فرزندان ، سخن نسل قبلی را درک نمی کنند. حتی بروز گویشهای جدید بین فرزندان ما باعث شده که گروهی از والدین این گونه استعاره ها را درک نکنند. پایین بودن سطح نشاط اجتماعی و ناتوانی خانواده ها و نهادهای مرتبط در ایجاد زمینه های سالم برای تخلیه انرژی کودکان باعث شده انرژی های نهفته فرزندان ما در هویت گریزی ، فرار از علم آموزی و حتی ترک تحصیل ظهور یابد و این مبانی به انحرافهای رفتاری همانند گرایش به سیگار و استفاده از مواد روانگردان منجر خواهد شد. بنابراین با توجه به هرم سنی جوان جامعه ما ، چه خوب است که انجمن اولیا و مربیان و آموزش و پرورش همگام با خانواده ها، موضوع آموزش مهارتهای زندگی را بسیار جدی تلقی کنند و این مساله را به مدارس ، دبیرستان ها و دانشگاه ها بکشانند؛ چرا که بی توجهی به مهارت های زندگی باعث بروز بسیاری از ناهنجاری ها می شود مواردی از جمله این که فرزندان ما خود را نمی شناسند ، ابعاد مثبت و منفی خود را تشخیص نمی دهند ، نمی دانند و نمی توانند که چگونه با دیگران ارتباط برقرار کنند ، مقابل خواسته های غیرمنطقی دوستان و همسالان مقاومتی از خود نشان نمی دهند و در نهایت دچار انحرافات رفتاری می شوند اما اگر به مهارتهای زندگی به عنوان دانشی ضروری برای پرورش فرزندان ما توجه شود ، در آینده ای نه چندان دور شاهد ثمربخشی آن بوده و اصلاحات لازم را در زمینه های رشد و تعالی فرزندان خود ملاحظه خواهیم کرد و می توانیم امیدوار باشیم ایرانی آباد و توسعه یافته داشته باشیم که امنیت اجتماعی در آن به طور کامل حکمفرما باشد.