دشواری‌های دختران خمینی در اسارت

اینها را خانم معصومه آباد یکی از همان چهار دختر اسیر شده در کتاب «من زنده ام» نوشته است؛ همان کتابی که رهبر معظم انقلاب آن را دو روزه خواندند و لب به تحسینش گشودند و حداد عادل هم به عنوان هدیه به تمام نمایندگان زن مجلس تقدیم کرد، حالا این بانوی آزاده پنجشنبه شب به جمع بسیجیان و عاشقان ولایت در مسجد بنی فاطمه رفته و کلی حرف‌های جالب را هم مطرح کرده است.

او که به بهانه برگزاری بیست و هشتمین یادواره شهدای بسیج مسجد پنبه‌چی سخنرانی می‌کرد، ابتدا منظومه هشت سال دفاع مقدس را سرمایه ارزشمندی معرفی کرد که در سایه دستاوردهای آن امروز در کنار یکدیگر نشسته ایم.

به باور او گرچه هشت سال دفاع مقدس به پایان رسیده، اما شرایط جغرافیایی و استراتژیک کشور ما با توجه به ظرفیت‌ها و ذخایر معنوی و انسانی و مادی هنوز وجود دارد و دندان طمع دشمنان همچنان به سمت کشورمان است و به همین دلیل در سخنرانی‌اش به قول سینمایی‌ها فلاش بکی زده به شرایط تحریم‌ها در اول انقلاب و روزهای دفاع مقدس و آن طور که خبرگزاری تسنیم گزارش داده، گفته است: زمانی که جنگ شروع شد ایران در شرایط اقتصادی مانند امروز مورد تحریم قرار گرفته بود. چون سال 1358 تحریم شدیم و این تحریم با پپسی کولا و قهوه و نسکافه نبود، بلکه تحریم ما از ناحیه گندم و نان بود آن هم در شرایطی که صد در صد وابستگی اقتصادی به گندم داشتیم. اما به لطف خدا حدود دو سال قبل جشن خودکفایی گندم را گرفتیم. در آن شرایط که تحریم شدیم، صدام که خود را در رویای سردار قادسیه می‌دید روانه جنگ شد، آن هم با پشتوانه 24 میلیارد دلار ذخیره ارزی و 34 میلیارد دلار از ذخیره فروش نفت که بعد از جنگ هم حدود 80 میلیارد دلار بدهی به غرب داشت. یعنی همه کشورهای عربی با بهانه جنگ عرب و عجم به او کمک کرده بودند.

برهان این ادعای آباد هم شاید در همین چند جمله نهفته باشد که گفت: « وقتی آمار اسرا را نگاه می‌کنیم متوجه می‌شویم در کشور عراق همه افرادی که در طول هشت سال دفاع مقدس به اسارت گرفته شدند، بویژه 15 هزار نفر اولی که تا سال 1367 به اسارت درآمدند، همه ایرانی الاصل بودند. اما چهار برابر این تعداد را ایران از عراق به اسارت گرفته بود و در واقع ایران از 21 کشور اسیر گرفته بود. اسرایی که عراق گرفت عموما از افرادی بودند که در جاده اسیر شده بودند. یعنی نیروهای عراق در جاده کمین و از بین رهگذران و مسافران آدم ربایی می‌کردند و به عنوان اسیر به کشورشان می‌بردند. همان طورکه خود معصومه آباد را هم به اسارت گرفتند، یعنی درست زمانی که در پرورشگاه خرمشهر به عنوان مربی کودکان یتیم فعالیت می‌کرد و امدادگر رزمندگان هم بود.