این‌ کارها روی ‌زمین ‌مانده ‌است

مثلا لایحه کاهش ساعت کاری زنان دارای فرزند کمتر از هفت سال و همسر و فرزند معلول یا بیمار صعب‌العلاج. غرض از این لایحه این بود که این گروه از زنان شاغل به جای 44 ساعت کار در هفته 36 ساعت در محل کار حاضر شوند تا هم بهتر به امورات خانوادگی خود برسند و هم با گرفتن حقوق و مزایای 44 ساعت کار در هفته، دغدغه مالی پیدا نکنند. ولی این لایحه عاقبت بخیر نشد چون نه در دولت قبل و نه در دولت فعلی راهی پیدا نشد تا زنان شاغل در بخش خصوصی نیز بتوانند از مزایای این لایحه بهره‌مند شوند، چون طبیعی است اگر کارفرمای بخش خصوصی به نیرویی چنین مشکل دار اجازه ادامه کار ندهد و پرداخت بی‌کم و کاست حقوق به او را مایه زیان خود بداند. ‌ این لایحه بعد از گذشت بیش از دو سال هنوز بلاتکلیف است و گرچه بارها وعده داده شده، ولی هنوز شانس مطرح شدن در صحن علنی مجلس و اعمال اصلاحات را نیافته است.

وخیم‌تر از این لایحه، اوضاع قانون افزایش مرخصی زایمان از شش به 9 ماه است که گرچه قانون است، ولی اجرا نمی‌شود، چون‌ هنگام تصویب، واژه‌ای در آن وارد شده که کل قانون را سست می‌کند؛ واژه مجاز، یعنی کارفرما مختار است این مرخصی را به نیروی زن شاغل بدهد یا ندهد که اغلب نیز مایلند ندهند. ‌ علاوه بر این دو مورد که سرآمدترین برنامه‌های حمایتی بلاتکلیف در حوزه زنان است، مسائل متعددی وجود دارد که در دولت قبل مطرح شد، ولی بی‌نتیجه رها شد، مثل ایجاد مراکز مشاوره مرتبط با سلامت خانواده با تاکید بر بیماری‌های خاص زنان ‌ یا ایجاد مهدکودک در کنار زندان‌ها که طرحی تقریبا متوقف است.

در دولت جدید نیز معاونت امور زنان گرچه مثل دوره قبل پرهیاهو کار نمی‌کند و مشی بی‌جنجالی را در پیش گرفته، ولی ایده‌هایی را مطرح کرده که هنوز نطفه آن نیز بسته نشده است. مثلا بازنگری لایحه جایگزین حمایت از معلولان به طوری که زنان معلول به طور ویژه مورد توجه قرار گیرند یا توجه خاص به شرایط زنان روستایی و عشایری تا زندگی بهتر و باکیفیت‌تری را تجربه کنند. ‌ رسیدگی به امور زنان سرپرست خانوار نیز گرچه مطالبه‌ای قدیمی است، ولی چون طبق آمارهای رسمی، جمعیت زنان سرپرست خانوار در حال افزایش است، در دوره جدید نیز بارها مورد تاکید معاونت امور زنان قرار گرفته و ساماندهی این جمعیت به عنوان یک برنامه جدی مطرح شده است. با این حال هنوز ایجاد بانک اطلاعاتی از زنان سرپرست خانوار در مراحل ابتدایی است به طوری که تا این لحظه فقط زنان شهرستان ری در تهران شناسایی شده‌اند و زنان سرپرست خانوار بقیه مناطق کشور به سبک خویش زندگی را اداره می‌کنند.