نقش پدر و مادرها در موفقیت تحصیلی فرزندان

اما آیا شما پدر و مادر گرامی این مساله را متوجه شده‌اید که خودتان تا چه اندازه می‌توانید در این میان ایفای نقش کنید و میزان تلاشگری و اشتیاق فرزند برای درس خواندن، تا چه حد مستقیما با رفتارهای شما ارتباط دارد؟! اگر فکر می‌کنید کل وظایف پدر و مادری شما به خریدن روپوش مدرسه، تهیه نوشت‌افزار ، دادن ناهار روزانه یا مرتب کردن اتاق خواب فرزندتان برای مطالعه راحت‌تر محدود می‌شود، نباید توقع داشته باشید که نابغه‌ای سراسر انگیزه در منزل‌تان پیشرفت کند. پس برای تحویل دادن نونهالی مشتاق تر به تحصیل، بیایید تصمیم بگیرید که با کمک گرفتن از این توصیه‌ها، روش‌هایی مناسب‌تر را برای حمایت و هدایت کودک و نوجوان‌تان در پیش بگیرید:

1ـ یک الگوی خوب باشید: مسئولیت‌های فرزندتان در زندگی به مراتب کمتر از شماست. به همین دلیل، آنها فرصت زیادی برای مشاهده و زیرنظر گرفتن حرکات‌تان دارند. در بسیاری وقت‌ها که حواس شما جای دیگری است، کودک در حال تماشای شماست. چه خوب باشید و چه بد، آنها یادمی گیرند و الگوبرداری می‌کنند. پس اگر دوست دارید فرزندتان به مطالعه و درس خواندن علاقه داشته باشد، خودتان هم هر روز دقایقی را صرف مطالعه کتاب‌ها در مقابل آنها کنید و بگویید که تا چه اندازه به یادگیری نکات جدید علمی، ادبی و هنری علاقه دارید. برایش بیان کنید نکاتی که در مدرسه یاد گرفته‌اید، تا چه اندازه در زندگی کنونی‌تان مفید است و یادگیری دانش، تا چه حد به گشایش پروبال هر انسانی کمک می‌کند.

2ـ خود را علاقه‌مند به محیط مدرسه نشان دهید: بچه‌ها به میزان توجه شما به مدرسه نیز توجه دارند. اگر از دوران مدرسه‌تان خاطراتی کمابیش خوب دارید، آنها را با فرزندتان تقسیم کنید. اما اگر خودتان مدرسه را دوست نداشته‌اید و برایتان یادآور خاطرات خوش نیست، به هیچ وجه اجازه ندهید او از این ماجرا بویی ببرد. بالاخره ماجراهای خوبی هم از گذشته باقی مانده و آموزگاران و دوستانی هم بوده‌اند که نسبت به آنها حس خوب داشته‌اید. از آنها برای فرزندتان صحبت کنید تا او هم احساسی شیرین به مدرسه پیدا کند.

3ـ در برنامه‌ریزی به او کمک کنید: کودکی که تازه به مدرسه رفته، درست نمی‌داند مشق نوشتن چیست و چقدر زمان برایش صرف کند یا چگونه باید درسش را بخواند. این وظیفه پدرومادر است که به او تفهیم کنند تکالیف روزانه چه معنایی دارند و بعد از برگشتن به خانه، در چه ساعتی باید شروع به انجام‌شان کند تا بتواند در وقت مناسب، کارش را به پایان برساند. بعد از گذشت مدتی، این مفاهیم برای بچه جا می‌افتد، اما تا آن زمان بزرگ‌ترها وظیفه دارند ذهن کودک را سازماندهی کنند. برخی مقاطع تحصیلی مانند چهارم دبستان، یا شروع راهنمایی و دبیرستان هم تا مدت‌ها برای دانش‌آموز، فضایی جدید و ناآشنا دارند و از این‌رو، پدرومادر در این دوره‌ها نیز باید به یاری فرزندشان بشتابند.

4ـ اولویت‌بندی صحیح را به آنها آموزش دهید: هرروز هنگامی که کودک با کوله‌باری از تکالیفی که باید برای فردا انجام دهد به خانه می‌آید، به او کمک کنید کارهایش را اولویت‌بندی کند. یعنی کارهای سنگین‌تر را اول و سبک‌تر را بعدا انجام دهد. برایش استراحت‌های میان‌برنامه مناسب هم در نظر بگیرید. به کودک‌تان یاد بدهید هر بار که برای انجام تکالیف می‌نشیند، لوازم کافی را در کنار خود قراردهد تا هر پنج دقیقه یک بار لازم نباشد از جا بپرد و کلی زمان، صرف پیداکردن پاک‌کن و تراش و نقاله‌اش کند.

5ـ وسایل سرگرم‌کننده را محدود کنید: براستی که انجام این کار دراین دوره بسیار دشوار شده است. اینترنت، بازی‌های رایانه‌ای، موبایل، کانال‌های مختلف تلویزیونی و غیره امان همه را بریده‌اند. کودکان و نوجوانان می‌توانند از مدرسه برگردند و براحتی کل عصر تا شب خود را با این وسایل پرکنند و تازه کلی وقت هم کم بیاورند. اگر قرار باشد دانش‌آموز همان اندازه که در فصل تابستان از این مزایا استفاده می‌کرده در دوران تحصیلی هم بهره‌مند شود، نباید کوچک‌ترین توقعی از قبولی او در درس‌ها داشت. استفاده از اینترنت را محدود به انجام تحقیقاتش کنید، موبایل او باید خاموش باشد تا هنگامی که تکالیفش را انجام داده، و برنامه‌های تلویزیون را نیز باید در حجم محدودی ببیند. اگر او دوست دارد گاهی اوقات از مزایای عصر تکنولوژیک استفاده کند، برایش شرط بگذارید که ساعات کمی در هفته و آن هم به شرط لطمه نزدن به زمان درس خواندنش باشد.

6ـ دست از انتقادکردن‌های بیجا بردارید: خیلی از اولیا بخصوص مادرها عادت دارند خودشان را با غرزدن‌های شبانه‌روزی و دعواکردن مداوم با بچه‌ها تخلیه کنند. این کار، تاثیری جز تخریب روی فرزند نخواهد داشت. نباید این ذهنیت برای کودکتان ایجادشود که هرگز نمی‌تواند شما را راضی کند، وگرنه نباید توقعی از تمایل او به تلاش و کوشش داشته باشید. فرزندتان را به دلیل کارهای خوبش تشویق کنید و صفات خوبش را پررنگ جلوه دهید تا به این ترتیب، او راغب به انجام دوباره‌شان شود. برای تشویق کودک و نوجوان، هیچ نیازی به تهیه هدایای مادی نیست. برای او رضایت شما بیشترین ارزش را دارد.