شریک غمت هستیم، کودک غزه
کفشهایت زیر آوار خانهات مانده که پابرهنه راه میروی؟ تختخوابت زیر سنگینی بمبها له شده که تشک به کول در کوچهها میگردی؟ مادرت کجاست؟ پدرت را چرا نمیبینم؟ دشمن آنها را کشته؟ تو دیدی که آنها جان دادند و ترسیدی. وقتی همه رفتند و تو ماندی تنها؟
حالا میان خرابهها چه میکنی؟ میدانم، غزه زادگاه توست که اینگونه به خرابههایش دل سپردهای، اما این باریکه امروز جای امنی نیست، این باریکه غم که در سوگ نشسته، قربانگاه هزاران نفر مثل توست، امروز مرگ در کمین توست و آوارگی و اندوه و گرسنگی هم.
اما میدانم از غزه دل بریدن کار تو نیست، پس بمان و مقاوم باش تا روزی که شاخه زیتون به دست بگیری و در سایه شیرینی آزادی وطن، طعم تلخ جنگ را فراموش کنی. (ضمیمه چاردیواری)
تازه ها
پیشنهاد سردبیر
گواردیولا چگونه برترین مربی تاریخ شد؟
واقعیتهای تلخ «پپ»
خرید و فروش غیرقانونی انواع حیوانات و پرندگان کمیاب ادامه دارد
