خداحافظی مرد شماره 8 با فوتبال

خداحافظی همیشه تلخ و ناگوار است. جدایی از عشقی که تار و پود وجودت را در تصرف دارد، کار آسانی نیست. یک بار صرفا تحت تاثیر خداحافظی غریبانه مهدوی‌کیا تصمیمی احساسی گرفتم و از فضای اندوه بار آن همه بی‌اعتنایی مرا از فوتبال بیزار کرد و خود را در پایان دیدم. هر چند همین تصمیم احساسی و عجولانه باعث شد تا برخی‌ها همه چیز را تمام شده بدانند و مرا با دست خود به مسلخ ببرند. با توجه به شرایطی که در آن قرار دارم، راهی جز ترک صحنه برایم نمانده. این تصمیم را در حالی که تمام وجودم را شک، تردید و اندوهی ناشناخته گرفته با مردم خوب و مهربان وطنم به اشتراک می‌گذارم... تصمیمی قطعی و برگشت‌ناپذیر. از این پس هوادار متعصب برای تیم محبوبم پرسپولیس و تیم ملی کشورم خواهم بود.در بخش دیگری از این نامه آمده است: من علی کریمی هر چه دارم بعد از خدا از فوتبال و محبت مردم است که البته هرگز خود را شایسته این همه محبت و لطف نمی‌دانم؛ زیرا در حقیقت قهرمان واقعی این مرز و بوم آنهایی هستند که به خاطر آرامش من و امثال من از آسایش و جان خود گذشتند تا این آرامش و آسایش نصیب ما شود.کریمی در بخش پایانی این نامه هم آورده است: قلبا اعلام می‌دارم که با خداحافظی از فوتبال تمام حوادث و حاشیه‌هایش را هم در همان زمین خاک کرده و آنچه در این مسیر برایم پیش آمده را تنها چالش‌ها، رقابت‌ها و احساسات منطقی می‌دانم.

علی کریمی در چند اپیزود

اپیزود اول: فتح ـ بازی‌های جام رمضان 1376. بازیکن فتح با تکنیک خیره‌کننده‌اش همه را انگشت به دهان می‌گذارد. فتح با درخشش این بازیکن قهرمان جام رمضان می‌شود تا علی کریمی هم از پرسپولیس سر در بیاورد.

اپیزود دوم: کریمی در بازی‌های آسیایی ۱۹۹۸ بانکوک برای نخستین بار در فهرست بازیکنان تیم ملی قرار گرفت و نخستین گل ملی خود را در بیست‌وهشتم آذر ۱۳۷۷ در فینال این تورنمنت با ضربه سر وارد دروازه کویت کرد.

اپیزود سوم: یک روز پس از آن‌که اولین گلش را با پیراهن پرسپولیس زد از سوی منصور پورحیدری به تیم ملی امید دعوت شد، اما چهار ماه بعد (بهمن 77) در بازی دوستانه تیم امید با ویتنام در ویتنام، به دلیل هل دادن داور ژاپنی یک سال از حضور در میادین فوتبال محروم شد.

اپیزود چهارم: کریمی در شهرآورد جنجالی دی ماه 79 که سومین حضور او در مقابل استقلال محسوب می‌شد یک پنالتی گرفت و با گل دقایق پایانی خود بازی را به تساوی 2 بر 2 کشاند. برومند دقایقی بعد از ضربه قیچی کریمی، با مشت به صورت پایان رافت کوبید.

اپیزود پنجم: با وجود پیشنهاد جدی تیم آتلتیکو مادرید، به دلیل دوری اسپانیا و نزدیکی امارات، کریمی سال 80 پیشنهاد الاهلی را پذیرفت تا زیاد از خانواده‌اش دور نباشد. کریمی در الاهلی چهار سال از بهترین سال‌های عمر فوتبالی‌اش را سپری کرد.

اپیزود ششم: مرد سال فوتبال آسیا در سال 2004. بازی‌های درخشان در الاهلی و تیم ملی ایران، برای انتخاب علی کریمی به عنوان بهترین بازیکن سال آسیا جای هیچ شهبه‌ای باقی نگذاشت. کریمی بعد از عزیزی، دایی و مهدوی‌کیا چهارمین بازیکن ایرانی بود که این عنوان را به دست آورد. عنوانی که در این ده سال به هیچ بازیکن ایرانی دیگری نرسید.

اپیزود هفتم: کریمی یک سال بعد از دریافت جایزه بهترین بازیکن سال آسیا، به عنوان دومین خرید بایرن مونیخ پس از فیلیپ لام به این تیم آلمانی پیوست. مرد شماره 8 بایرن از همان ابتدا جای ثابتی در ترکیب این تیم پیدا کرد و در همان فصل نخست، 25 بار برای این تیم در بوندس لیگا و لیگ قهرمانان اروپا به میدان رفت.

ایپزود هشتم: جام جهانی 2006 آلمان برای فوتبالدوستان ایران با ضربه‌ای که علی کریمی هنگام تعویض شدنش به ساک ورزشی کنار زمین زد، خاطره شد. کریمی مثل دیگر ستاره‌های فوتبال ایران یک جام جهانی بد را سپری کرد.

اپیزود نهم: علی کریمی بعد از نزدیک به هشت سال، شهریور 87 دوباره به پرسپولیس برگشت و در حضور یکصد هزار تماشاگری که آمده بودند تا شماره 8 محبوبشان را تشویق کنند، در هفته هشتم از هشتمین دوره لیگ برتر با پیراهن پرسپولیس به میدان رفت.

اپیزود دهم: کریمی در اولین گلزنی خود پس از بازگشت دوباره به پرسپولیس، در دقایق پایانی شهرآورد ۶۵ موفق به گلزنی شد. پرسپولیسی‌ها در این بازی که دوازدهم مهر 87 برگزار شد، همچون شهرآورد 49 که کریمی در آن گلزنی کرده بود تا دقایق پایانی از استقلال عقب بودند، اما ضربه سر کریمی کار را به تساوی کشاند.

اپیزود یازدهم: کریمی در حالی که ۱۰۸ بازی ملی در کارنامه‌اش داشت، در پی انتقادات شدیدش از فدراسیون فوتبال ایران از حضور در تیم ملی محروم شد. او که فدراسیون فوتبال را بی‌برنامه خوانده بود، بعد از این تصمیم در نامه‌ای که هجدهم مهر 87 نوشت، برای همیشه از بازی‌های ملی خداحافظی کرد؛ البته این خداحافظی یک سال دوام داشت و او در زمان افشین قطبی دوباره برای تیم ملی به میدان رفت.

اپیزود دوازدهم: اردیبهشت 89. کریمی که به سبب بی‌میلی مدیران وقت باشگاه پرسپولیس به استیل‌آذین رفته بود، برای نخستین‌بار مجبور شد مقابل تیم محبوبش پرسپولیس بازی کند. او که با دو پاس گل طلایی، نقشی کلیدی در پیروزی 2 بر یک استیل‌آذین داشت، پس از اخراج از زمین، پیراهن استیل‌آذین را درآورد و با پیراهن پرسپولیس به رختکن رفت.

اپیزود سیزدهم: انتقاد از عملکرد مدیر وقت باشگاه استیل‌آذین(آجرلو) او را به پایان حضور در این تیم نزدیک کرد. کریمی چندی بعد به اتهام روزه‌خواری با محرومیت کمیته انضباطی باشگاه مواجه شد و بعد از آن‌که برای بازی دوستانه تیم‌های الاهلی و میلان، بدون اجازه به دبی رفت، با تصمیم علی پروین از استیل‌آذین اخراج شد.

اپیزود چهاردهم: علی کریمی بهمن 89 در سی‌ودو سالگی با عقد قراردادی پنج ماهه در نیم فصل دوم بوندس‌لیگا به شالکه ۰۴ آلمان پیوست و همراه این تیم قهرمان جام حذفی آلمان شد. او در لیگ قهرمانان اروپا هم تا نیمه نهایی شالکه را همراهی کرد.

اپیزود پانزدهم: کریمی بعد از دو سال دوری از قرمزها، شالکه را به مقصد پرسپولیس ترک کرد تا برای سومین بار به این تیم بپیوندد. البته این بار نتایج ضعیف پرسپولیس با مانوئل ژوزه و انتقادات مرد شماره 8 از این مربی پرتغالی، باعث اخراج کریمی از پرسپولیس شد.

اپیزود شانزدهم: با اخراج ژوزه و آمدن گل‌محمدی، کریمی هم به پرسپولیس برگشت و این تیم را در چند بازی پایانی فصل 92 ـ 1391 همراهی کرد. آخرین بازی او با پیراهن پرسپولیس هم در فینال جام حذفی بود، جایی که پرسپولیس به سپاهان باخت. پس از آن بازی که با خداحافظی غم‌انگیز مهدوی‌کیا همراه شد، کریمی هم با بیان این جمله که می‌رود تا دایه‌های مهربان تر از مادر فوتبال را بگردانند، از فوتبال خداحافظی کرد.

اپیزود هفدهم: آخرین تیم باشگاهی کریمی تراکتورسازی بود. او فصل گذاشته با پیراهن شماره 8 این تیم قهرمانی در جام حذفی را تجربه کرد تا این جام هم آخرین جام دوران فوتبالش باشد.

همه افتخارات علی کریمی

ملی: قهرمانی در بازی‌های آسیایی بانکوک (1377)، قهرمانی در جام بین قاره‌ای (1382)، قهرمانی در غرب آسیا ـ دو بار (1382 و 1386)، مقام سوم جام ملت‌های آسیا (1383)، تعداد بازی ملی: 127 بازی، تعداد گل ملی: 38 گل

باشگاهی: پرسپولیس: قهرمانی در لیگ برتر ـ دو بار (1378 و 1380)، قهرمانی در جام حذفی (1378)، الاهلی: قهرمانی در جام پادشاهی امارات ـ دو بار (1381 و 1383)

بایرن‌مونیخ: قهرمانی در بوندس‌لیگا (1385)، قهرمانی در جام حذفی (1385)، شالکه: قهرمانی در جام حذفی (1390)

تراکتورسازی: قهرمانی در جام حذفی (1392)

شخصی: بازیکن سال فوتبال آسیا (2004‌‌/‌‌1383)، آقای گل جام ملت‌های آسیا (2004‌‌/‌‌1383)، بهترین بازیکن جام ملت‌های آسیا (2004‌‌/‌‌1383)، آقای گل لیگ امارات (2004‌‌/‌‌1383)، دومین بازیکن برتر فوتبال آسیا (2012‌‌/‌‌1391)

رضا پورعالی‌‌/‌‌ گروه ورزش