دروازه‌ای که به روی کودکان محک باز بود

علیرضا حقیقی، دروازه‌بان تیم ملی ایران در جام‌جهانی 2014 برزیل که در سال‌های اخیر همواره از یاوران کودکان مبتلا به سرطان محک بوده است روز گذشته بار دیگر به محک رفت تا دروازه‌ای را که در مقابل تیم قدرتمند آرژانتین با اراده و محکم از آن محافظت کرده بود، به روی کودکان مبتلا به سرطان بگشاید. او از کودکان محک در یک بازی نمادین 15گل خورد تا با هر بار عبور توپ از خط دروازه، لبخندی پر از شادی و امید به سلامت بر لب فرزندان محک بنشیند و یک بار دیگر همه دنیا با محک هم‌باور شوند که «سرطان پایان کودکی نیست». مهندس احمدیان، مدیر عامل مؤسسه خیریه محک در کنفرانس خبری‌ای که با حضور تعداد زیادی از یاوران محک در رسانه‌ها برگزار شد با اشاره به مسئولیت اجتماعی افراد جامعه گفت: جام جهانی بهانه‌ای شد تا دروازه بان تیم ملی، باردیگر به محک بیاید، با کودکان مبتلا به سرطان فوتبال بازی کند و از آنها که سرم در دست دارند و با امید به جنگ سرطان رفته‌اند گل بخورد. این حضور نشانه‌ای است از مسئولیتی که این قهرمان ملی به فرزندان محک حس می‌کنند.

بدون شک شور و شوقی که به واسطه این رویداد در بین کودکان بستری در بیمارستان محک ایجاد شد، قابل وصف نیست و تا روزها و هفته‌ها ادامه خواهد داشت. خود علیرضا حقیقی هم در پایان این بازی نمادین ضمن ابراز خوشحالی از حضور دوباره‌ در میان کودکان مبتلا به سرطان گفت: گل‌هایی که امروز خوردم نه تنها زیباترین خاطره من از محک است که بی‌شک یکی از بهترین خاطرات زندگی من خواهد بود. من وقتی به محک می‌آیم، حال خوبی دارم و این حال خوب هم به این دلیل است که همیشه بچه‌های محک را در عین بیماری شاد و پرامید می‌بینم. به نظر من مهم‌ترین نقطه تمایز محک این است برخلاف آنچه که ممکن است از بیرون تصور شود، وقتی کسی به محک می‌آید، با دنیایی از امید به زندگی و شادی مواجه می‌شود و می‌تواند این شعار را که سرطان پایان کودکی نیست به چشم ببیند. به همین خاطر دوست داشتم پیراهنی را که در جام جهانی مقابل تیم قدرتمند آرژانتین پوشیده بودم، به کودکان قهرمانی اهدا کنم که مقاومت و امیدشان می‌تواند سرمشق خوبی برای همه ما باشد.

حقیقی در قبال پیراهنی که به کودکان محک هدیه کرد، یک پیراهن زیبا از آنها هدیه گرفت؛ پیراهنی که این کودکان پرامید برای دروازه‌بان محبوبشان نقاشی کردند. دروازه‌بان تیم ملی ایران با صبری تمام نشدنی، ساعت‌ها با کودکان محک بازی کرد، عکس گرفت و به دیدار کودکان بستری در بخش‌ها رفت تا در کنار آنها لحظاتی شاد و به یاد ماندنی را در دفتر خاطرات کودکان مبتلا به سرطان به ثبت برساند و در میان شادی‌ و تشویق همه کسانی که به کودکان مبتلا به سرطان می‌اندیشند باور کند که عشق، عشق می‌آفریند. این روز پر از شادی و هیجان تا همیشه در خاطرات فرزندان قهرمان محک جاودان شد.

رضا پورعالی ‌/‌ گروه ورزش