نامهربانی با صنعت نفت

امروز به نظر می‌رسد این چالش‌ها به شکل دیگری در حال بروز است. نماینده‌ای از کمیسیونی غیرمرتبط با صنعت نفت، سوالی کاملا غیرمرتبط با وظایف و فعالیت‌های وزیر نفت را از وی طرح می‌کند و وزیر مربوط را با انبوهی از کار و برنامه‌های فوری و ضروری به کمیسیون می‌کشاند. تازه پس از پاسخ وزیر نفت به این پرسش باز هم نماینده یاد شده اعلام می‌کند که از این پاسخ قانع نشده و علاوه بر وقت کمیسیون و وزیر باید وقت تمام نمایندگان نیز برای این سوال گرفته شود. بار دیگر پس از چند ماه وزیر مربوط این بار در صحن علنی حضور یافته به پرسش مذکور پاسخ می‌دهد و بالاخره نماینده از این پاسخ قانع می‌شود. اکنون باید از این نماینده محترم سوال کرد که سوال شما و اصرار بر پاسخ آن که نهایتا هم از این پاسخ قانع شدید چه مشکلی را از صنعت نفت ایران حل کرد و اساسا کدام مساله مهم کلان کشور را پاسخ داد؟ کدام وظیفه وزیر نفت بدرستی انجام نشده بود که این احساس وظیفه را به شما داد تا در میان سوالات مختلفی که از بسیاری وزرای دولت مطرح کرده‌اید، از وزیر نفت هم سوال کنید؟ آیا این سوال یک‌صدم درصد هم در راستای افزایش بهره‌وری صنعت نفت ایران قرار می‌گیرد؟ چرا کسی در مورد دلایل عقب ماندن ایران از شرکای خود در میادین نفتی مشترک سوال نمی‌کند؟ چرا کسی در خصوص میزان افزایش بهره‌وری در برداشت از مخازن نفت و گاز کشور از وزیر سوال نمی‌کند؟

وزارت نفت در دوره جدید بر اساس اخبار رسمی موفق شده است که درکمتر از 9 ماه میزان صادرات نفت کشور را به حدود یک میلیون و یکصد هزار بشکه برساند. دلیل این امر علاوه بر تسهیل تحریم‌های اقتصادی غرب، جز زحمات و تلاش‌های کارکنان خدوم صنعت نفت کشور چه چیزی می‌تواند باشد؟

ای کاش برخی از نمایندگان محترم مجلس بیشتر از آن که به فکر سوال از وزرای تخصصی دولت باشند و به جای رویکردهای سلبی خود در تعامل با دستگاه‌های مختلف، طرحی، راه‌حلی یا راهکاری را برای همان حوزه‌ای که تصور می‌کنند در آن صاحب نظر هستند، ارائه کنند.

حمید اسدی / جام جم