اولین برنامه زمستانی «هفت»

به گزارش روابط عمومی هفت، محمود گبرلو، مجری و سردبیر برنامه در ابتدا به موضوع مهم اعتماد مردم به سینما و هنرمندان پرداخت و در سخنانی گفت: مردم، سینمای ایران و اهالی آن را دوست دارند و به آنان احترام می‌گذارند، اما چه باید کرد تا حرمت سینمای ایران با رفتار اشتباه محدودی از اهالی آن خدشه‌دار نشود.

وی ادامه داد: چگونه رفتار کنیم تا رانت‌خواری تهیه‌کننده‌ای یا پولشویی مدیری از هر سو شنیده نشود و صحبت پورسانت‌های مدیریتی از طرح‌های میلیاردی به تیتر رسانه‌ها تبدیل نشود.

سردبیر برنامه هفت با طرح این سوال که چه کرده‌ایم که مردم تصور می‌کنند انتخاب بازیگر در سینمای ایران پشت پرده خاص و منفعت اقتصادی دارد، ادامه داد: چرا این شایعات پیرامون این تعاملات سودجویانه بتدریج برای همه عادی شده، آیا عرصه حساس فرهنگ جای بازی‌های پنهان است؟

گفت‌وگو با کارگردانان فیلم خسته نباشید از دیگر بخش‌های برنامه هفت بود که در این بخش افشین هاشمی و محسن قرایی که به طور مشترک این فیلم را کارگردانی کرده‌اند در استودیو حاضر شدند و درباره تجربه کارگردانی مشترک و ویژگی‌های فیلم خسته نباشید سخن گفتند.

دومین گفت‌وگو مجله تصویری هفت با حضور محمدرضا شفیعی، هادی مقدم‌دوست؛ تهیه‌کننده و کارگردان فیلم در حال اکران «سر به مهر» ورق خورد.

هادی مقدم‌دوست، کارگردان فیلم سر به مهر با بیان این‌که گفته‌هایی مبنی بر ضد نماز بودن این فیلم شنیده می‌شود، توضیح داد: سر موضوعاتی مذهبی که حساسیت بیشتر متوجه آنهاست باید با کسی که درخواست پروانه می‌دهد بیشتر بحث و صحبت انجام شود. درباره ادعای ضد نماز بودن این فیلم که در ابتدای ساخت آن مطرح شد، اکنون با پخش و نمایش این ادعا مردود شده است.

کارگردان فیلم سر به مهر ادامه داد: دین، شعائر و آیین‌های مرتبط با آن جدای از این ‌که وجه فردی دارند، وجه اجتماعی نیز دارند و وقتی چیزی وجه اجتماعی دارد، مسأله شخصی نیست. پس این فیلم به غیر از این‌که یک موضوع مذهبی است، وجه اجتماعی نیز دارد و با دارا بودن این وجه اجتماعی می‌تواند در سینمای اجتماعی تعریف شود. از دیگر سو وقتی وجه اجتماعی را در فیلم‌های دینی نمی‌بینیم، فیلم‌های دینی ضعیف می‌شود.

پرده آخر مجله تصویری هفت به نقد فیلم تنهای تنهای تنها اثر احسان عبدی پوراختصاص داشت. محمد تقی فهیم و رضا درستکار دو نفر از منتقدان سینمای ایران از مهمانان این بخش برنامه بودند که به نقد فیلم تنهای تنهای تنها پرداختند.

محمدتقی فهیم در نقد ابتدایی خود به این فیلم بیان کرد: فیلم تنهای تنهای تنها با وجود نداشتن اسمی خوب و بیان سخت آن که از ایرادات آن محسوب می‌شود اتفاقی محسوب می‌شود و عبدی‌پور در اولین فیلم خود از یک سوژه تکراری موضوعی نو و جدید پدید آورده است و از زاویه جدیدی به موضوع پرداخته است و نخستین مسأله‌ای که در باب دفاع از این فیلم می‌توان مطرح کرد عنصر خلاقیت و نوع استفاده از کلیشه‌های کهنه و کار شده است.

رضا درستکار، اما معتقد بود فیلم بسیار بدنه ضعیفی دارد و تحمل یک نقد صحیح و درست را پیدا نمی‌کند؛ ضمن آن که این فیلم، اثر اول آقای عبدی‌پور است و در فیلم اول با اغماض بیشتری روبه‌رو شد و باید اشاره کردکه این فیلم، اثری خارج از مرکز بوده و در شهرستان بوشهر ساخته شده است.

وی افزود: کاملا مشخص است که این فیلم با تنگدستی و سختی ساخته شده است، از دیگر سو قصه‌ای وجود ندارد که از طریق آن درامی بوجود آید و در پی آن بحث هسته‌ای را مطرح کند.

درستکار تاکید کرد: این فیلم یک نقطه قوت بسیار پررنگ دارد و آن شخصیت رنجرو است که بسیار خوب پرداخته شده است.