اهمیت برنامه به بازخورد آن است

سریال سال‌های دور از خانه، آنه شرلی دختری با موهای قرمز و آلیس در سرزمین عجایب هنوز هم با گذشت چند دهه از پخش آنها بینندگان خود را دارد و در بازپخش هم مخاطبان خود را خواهد داشت. دلیل اصلی بیان این مقدمه، اشاره به بازگشت دوبلور معروف سال‌های دور از خانه، به خانه اصلی خود یعنی رادیو تهران است. مریم شیرزاد که با صدای آرامش‌بخش خود خاطرات دوران کودکی را برای ما بویژه بچه‌های نسل دهه 60 تداعی می‌کند، این روزها میزبان شنوندگان رادیو تهران است. او بعد از سال‌های دور از خانه، به رادیو تهران برگشته و کار خود را با اجرای برنامه آوای امواج آغاز کرده است.

چطور شد دوباره به رادیو برگشتید؟

با توجه به این که از دوازده سالگی کارم را با رادیو آغاز کردم، خودم را جزئی از این خانواده می‌دانم. پیش از این در رادیو پیام و نمایش فعالیت داشتم. در رادیو تهران به‌عنوان بازیگر در برنامه‌های زنده رادیویی «شهر مهربانی» و «رنگین کمان» حضور داشتم و گویندگی و سردبیری برنامه عصر بخیر تهران را نیز به عهده داشتم، اما حالا با آوای امواج، حضوری جدی‌تر دارم.

گویا نام برنامه هم پیشنهاد شما بوده است؟

بله. آوای امواج از ترکیب دوکلمه زیبا و لطیف آوا و امواج تشکیل می‌شود. در این عنوان از امواج استفاده دوگانه‌ای شده است؛ آنچه ابتدا در اذهان متبادر می‌شود امواج دریا و سپس امواج فرکانس‌های صوتی است. آوای امواج، مجموعه‌ای از ادبیات قدیم و جدید است که با اطلاعات عمومی، ورزش، سلامت و گاهی طنزهای کوتاه نمایشی، روی آنتن می‌رود.

آوای امواج برای شما چه مشخصه‌ای دارد؟

انتقال امید و آرامش‌بخشی مهم‌ترین رویکرد این برنامه است که از پیشنهاد خود شنوندگان به دست می‌آید. با بازشنود و بازخوردی که از شنونده‌ها گرفته می‌شود، ممکن است روال پخش و اجرای برنامه تغییر کند، چراکه براساس روش ما، برنامه باید به روز و باطراوت باشد. در نهایت باید بگویم رمز موفقیت برنامه آوای امواج، رضایت شنوندگان آن است. امیدوارم هر روز بیشتر از روز قبل، رضایت شنوندگان برنامه جلب شود، چرا که این برنامه، متعلق به مردم است و بیشتر به مسائل اجتماعی شهروندان می‌پردازد. در این برنامه سعی می‌شود به سلایق مردم، بخصوص نسل جوان توجه شود. در نهایت نیز ما برنامه را بر اساس بازخوردی که از شنوندگان می‌گیریم، ادامه می‌دهیم.

چطور شد نگارش متن برنامه را هم خودتان به عهده گرفتید؟

نمی‌خواستم فقط برنامه را اجرا کنم، بلکه دوست داشتم خودم هم در تولید برنامه سهمی داشته باشم. به همین دلیل، به این نتیجه رسیدم که خودم متن را بنویسم، سلایق مردم را بررسی کنم و با منظور کردن ایده‌ها و سلیقه‌های مختلف، مشارکت مردم را در یک برنامه رادیویی معنا کنم.