دفاع همه‌جانبه از آثار احمد دهقان

به گزارش ایسنا، نشست نقد و بررسی رمان «بچه‌های کارون» نوشته احمد دهقان به‌همت باشگاه کتاب فرهنگسرای انقلاب عصر روز سه‌شنبه برگزار شد. در این نشست قرار بود مازیار میری حضور داشته باشد ،ولی با ارتباط تلفنی درباره تجربه همکاری‎اش برای ساخت فیلم «پاداش سکوت» برمبنای کتاب «من قاتل پسرتان هستم» دهقان، گفت: دهقان از نادرترین نویسندگان معاصر ماست که داستانش را تصویر می‌کند و برای من کتاب «من قاتل پسرتان هستم» یکی از کتاب‎هایی بود که با خواندنش ترغیب شدم به این که آن را به فیلم تبدیل کنم. اگرچه ما دچار مشکلاتی شدیم که نتوانستیم بخشی از کتاب را تصویر کنیم، اما امیدوارم بی‌مهری‌ها به این نویسنده کم شود و خوانندگان بیشتری بتوانند آثار او را بخوانند.

در ادامه دهقان درباره تجربه ساخت فیلم سینمایی از روی کتاب «من قاتل پسرتان هستم» گفت: وقتی این داستان به فیلم تبدیل شد، فضای خاصی بود. وقتی کتاب منتشر شد، فشار خیلی زیادی درباره این کتاب بود و ساختن فیلم خیلی از این فشارها را کم کرد. در قبال کسانی که گمان می‌کردند کتاب چه کار می‌خواهد بکند و خیلی منفی درباره آن نوشته بودند، این فیلم خیلی از فشارها را کاهش داد.

صادق کرمیار ،مدیر کارگاه قصه و رمان حوزه هنری هم در این نشست درباره کتاب «بچه‌های کارون» گفت: درباره جنگ کارهای زیادی انجام شده، چه در حوزه کارهای مستند و چه ادبیات داستانی. اما درباره فتح خرمشهر ما کمتر کتاب می‌بینیم. بخصوص برای نوجوانان که نسل بعد هستند و باید تاریخ خودشان را بدانند. این کتاب علاوه بر جذابیت‌های داستانی، می‎تواند درکی باشد از تاریخ ندیده و نشناخته‎ نوجوانان.

در ادامه این مراسم، علیرضا بهرامی، شاعر و روزنامه نگار درباره این کتاب گفت: من همه‌ آثار داستانی این نویسنده را خوانده‌ام. آن چیزی که در آثار آقای دهقان دیده می‌شود، یک بخشی از واقعیت جنگ بود که کسی نمی‌تواند آن‌را انکار کند. ما جنگ را مقدس می‏‌کنیم، اما نمی‏‌توانیم بگوییم خواهان آن هستیم. همین الان هم اصرار داریم و فریاد می‌زنیم که ما جنگ‌طلب نیستیم. جنگ وحشی است، عاطفه‌ها را له می‌کند. ساختارهای شکل‌گرفته در طول اعصار را نابود می‏‌کند. این‏‌ها را در «پرسه در خاک غریبه» و «سفر به گرای 270 درجه» می‎بینیم که تصویر شده است.

بهرامی همچنین گفت: بعضا کسانی می‏‌گویند نگاه دهقان به جنگ غلط است، که وقتی جنگ تمام شد، هنوز به سن تکلیف نرسیده‌ بودند. در حالی‌که احمد دهقان کسی است که در چهارده‌سالگی به جنگ می‎رود و هشت سال طول می‌کشد تا از آن فضا بیرون بیاید. این شخصیت «ناصر» که در آثار مختلفش دیده می‌شود، دوست و همرزم شهیدش بوده است. آن‌وقت حکم صادر می‎کنند که جنگ این‌گونه نبوده که دهقان تصویر می‌کند.