فراز و فرود زندگی حرفه​ای یک بسکتبالیست

در بسکتبال بودند بازیکنانی که به هر دلیلی از فعالیت‌های ورزشی محروم شدند، اما در بازگشت باز هم فروغ گذشته را تکرار کردند. سامان ویسی یکی از این بازیکنان است؛ بازیکنی که دوران نوجوانی را در زادگاهش سنندج سپری کرد، در دوره جوانی به تهران آمد و از آن پس برای بهترین تیم‌های تهرانی به میدان رفت. باشگاه هما خاستگاه جوان کردستانی بسکتبال ایران در آغاز دوره حرفه‌ای او بود.

برخلاف سیامک ویسی، برادر بزرگ‌تر سامان که همگان او را با چهره‌ای آرام دیده بودند سامان، اما پرشروشورتر بود. دوران بازی سامان ویسی با دوره مهدی کامرانی، برادران نیکخواه بهرامی، حامد سهراب‌نژاد، جواد داوری و حامد آفاق همزمان شد و او به همراه این نفرات و بازیکنان هم‌سن و سال دیگری که آن زمان بودند و با هم رقابت داشتند، ترکیب خوبی از بازیکنان باانگیزه را در بسکتبال ایران به وجود آوردند. امثال ویسی با 19 یا 20 سال سن باید با بازیکنان هم‌دوره خود و بازیکنان بزرگ‌تر مانند بابک نظافت و علی خسروی رقابت می‌کردند. سامان ویسی در تیم هما پس از گذشت شش هفته از رقابت‌های لیگ برتر پدیده بازی‌ها شد و نامش را در بین نام‌های جوانانی مانند مهدی کامرانی و صمد نیکخواه بهرامی ثبت کرد. جاه‌طلبی‌های ویسی او را از هما به سوی پیکان برد. در همین دوران رقابت بازیکنان جوان بر سر پوشیدن پیراهن تیم ملی خیلی نزدیک بود، اما سامان پیراهن ملی را پیشتر از خیلی‌ها به تن کرد و با حضور در مسابقه‌های آسیایی، برای خودش در تیم ملی جا گرفت.

ویسی اوایل دوران درخشش خود در بسکتبال روحیه‌ای گاه ناسازگار داشت و به قول معروف اهل انتقاد و شکایت نسبت به برخی بی‌توجهی‌ها بود. با آن که در تیم ملی دوره ولادیمیر بوسنیاک، سرمربی وقت جایگاه خوبی داشت، اما در همان زمان کمتر به توصیه اطرافیان مبنی بر مدارا کردن با سیستم مدیریت مشحون توجه می‌کرد و بر اثر یک سری سهل‌انگاری و اشتباه‌های خودش دو سال از بسکتبال محروم شد و دوران محرومیت برای ویسی مثل همه محرومیت‌ها سخت گذشت، اما بازیکن سنندجی با اراده قوی و کمک تعدادی از دوستانش این دوره محرومیت طولانی در عمر قهرمانی را سپری کرد و بهای آن را با از دست دادن قهرمانی آسیا پرداخت.

سامان ویسی بعد از محرومیت، سامان ویسی دیگری شده بود؛ آرام، سر به زیر و سخت. در بازی‌ها به داوری‌ها اعتراض نمی‌کرد. احتیاط را در مصاحبه‌هایش پیشه کرد و فهمید با هر کسی نباید نشست و برخاست کند. زندگی خصوصی خود را سر و سامان بخشید و به همراه همسرش که در دوران محرومیت تنهایش نگذاشت کارهای مربوط به اقامت در یکی از کشورها را انجام داد و فرزند زندگی مشترک آنها خارج از ایران به دنیا آمد. سامان ویسی بعد از محرومیت جای خود را در بازی‌های باشگاهی پیدا کرد و پیراهنش را در تیم ملی با شایستگی پس گرفت. او که دوران جدیدی از فعالیت‌هایش را پشت سر می‌گذاشت بار دیگر از سوی بهترین تیم‌های باشگاهی پذیرفته شد. در رقابت‌های جهانی 2010 ترکیه همراه با تیم ملی بسکتبال شرکت کرد.

جام قهرمانی بسکتبال ملت‌های آسیا را به جبران دوران محرومیت بالای سر برد تا به این ترتیب در بسکتبال به الگویی بااراده، سختکوش و مبارز تبدیل شود. مبارزه با غم منزوی شدن که ممکن است در دوران اوج یا حادثه‌ای مانند محرومیت و مصدومیت سراغ قهرمانان بیاید، اما ویسی روی پاهایش محکم ایستاد و گام‌های بعدی را مردانه برداشت.

محمد رضاپور / گروه ورزشی