همسایه‌ها یاری کنید، فوتبال پاکیزه شود

فوتبال ایران برای مردم چه می‌کند تا ورزش مردمی باشد؟ قاعدتا فوتبال مورد نظر کرش آنی نیست که هر روز در صفحات رنگی روزنامه‌ها یک نفر مربی تیم رقیب را بکوبد یا یک نفر دیگر خطاب به داور بگوید نرخ «درآوردن بازی» چند؟

فوتبال حکایت غوره نخورده‌های مویز شده است. داستان پول‌هایی که توسط دلال‌ها، شرط‌بندها، رمال‌ها و جادوگرها دست به دست می‌شود و بعد از یک هفته صحبت کردن از ابهام و تبانی و فساد در فوتبال همه منتظر یک برنامه تلویزیونی می‌نشینند تا آشی که در دیگ این فوتبال بظاهر مردمی پخته شده است هم زده شود.

این فوتبال همه راه‌ها را یک‌شبه طی می‌کند. یک‌شبه به جام جهانی می‌رود، یک‌شبه از تعداد تیم‌های لیگ کم می‌کند و یک‌شبه بازیکن به تیم ملی می‌فرستد و یک‌شبه با حکم کمیته‌ای غیر از نوع انضباطی، از جمعیت مربی، بازیکن و داور در لیگ می‌کاهد. پس هیچ جای نگرانی نیست تا ریشه فساد در فوتبال یک‌شبه خشکانده شود.

باز از کرامات این فوتبال نگاه عارفانه به جای آمرانه! است که در کمال تعجب از زبان برخی مدیران عامل بدهکار شنیده می‌شود تا نقش مردمی خود را در مدیریت فوتبال و ورزش و مردم نشان دهند.

فوتبال با سیاست بریز و بپاش تا جایی پیش رفته که برای جمع کردن ریخت و پاش‌ها کاری از عهده اهالی درگیر و مسببان آن ساخته نیست. در چنین آشفته‌بازاری معمولا از دیگر نهادها، ارگان‌ها و دستگاه‌های ذی‌ربط استمداد طلبیده می‌شود، از جمله مجلس که در میان کارهای فراوان مانند رسیدگی به مسائل معیشتی مردم باید وقت زیادی را در راهروها یا کمیسیون اصل نود مجلس، صرف تدبیری برای خودکرده‌های فوتبال کند.

آری فوتبال زیبا و ورزش مردمی است، اما در ایران فوتبال در حال فاصله گرفتن از مردم است. سکوهای خالی از تماشاگر هشدار خوبی است تا خستگی و دلزدگی مردم را از این فوتبال نشان دهد. دعواهای مربیان و عبور از خط قرمزها در صفحات روزنامه‌ها با برچسب‌های فاصله‌انداز که نثار یکدیگر می‌کنند، فوتبال را هر روز غریبه‌تر و بیگانه‌تر از همیشه با مردم می‌کند. در فضای قهر و حذف حاکم بر فوتبال، یک نفر هم مثل کرش پیدا می‌شود و می‌گوید فوتبال ورزش مردم است؛ بلکه امید را زنده نگه دارد.

محمد رضاپور /گروه ورزش