حسین کعبی: وقتی فیگو را در جام جهانی زدم....
گفتوگو با «بوفون»، دروازهبان برجسته و کاپیتان معروف لاجوردیپوشان
بازگشت ایتالیا به جمع بزرگان فوتبال
جان لوییجی بوفون، دروازهبان باتجربه و سرشناس تیم ملی ایتالیا معتقد است روند بازیابی آتزوری در سلسلهمراتب فوتبال بینالمللی بعد از چند سال بد و کمثمر ادامه دارد و تیم ملی کشور چکمهای اروپا که در سال 2012 نایب قهرمان اروپا هم شده بود حالا میتواند به جامجهانی 2014 که کمتر از 10 ماه بعد در برزیل برگزار میشود خوشبینانهتر از هر زمانی بیندیشد. بوفون بیش از 15 سال است که یکی از سه دروازهبان برتر دنیا شناخته میشود و مصدومیتهای مکرر شانه و کمر و غیبتهای تبعی او در میادین که از یک سال و نیم هم فراتر رفت، هرچند بر کیفیت او بیاثر نبوده، اما سنگربان برجسته و پخته یوونتوس، سر افرازانه در انتظار شروع فصلی تازه است. در کارنامه او بجز عنوان قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا و البته مقام اولی جام کنفدراسیونها، هر عنوانی که تصور کنید به چشم میخورد و وی حتی در ایام جوانیاش با پارما عنوان قهرمانی جام یوفا را نیز تجربه کرده است. بوفون که جامجهانی 2006 را با ایتالیا در خاک آلمان برد، در بازی ردهبندی با اروگوئه در جام کنفدراسیونهای امسال سه ضربه پنالتی یاران فورلان و سوارز را مهار کرد، ولی معمولا یک پنالتیگیر درجه اول شناخته نشده است.
آیا اولینبار در عمرتان و در دیداری رسمی بود که سه پنالتی را گرفتید؟
فکر میکنم همینطور باشد، اما نباید آن را و در کل مقام سومی ما در جام کنفدراسیونها را بزرگ کرد. از یک سو اینها وظیفه یک دروازهبان است و از طرف دیگر ما جام را نبردیم و بنابراین جایی برای شادی وجود ندارد. از الان و پیشاپیش میتوان این را حس کرد که آوردگاه اصلی یعنی جام جهانی 2014 در برزیل شروع شده است و اگر من این کار را در آن جام نیز انجام دادم، ارزش خواهد داشت.
آنجا هم از این قصهها زیاد خواهیم داشت. اینطور نیست؟
حس من نیز همین است. ما اگر در جام جهانی بعدی هم جزو چهار تیم پایانی باشیم، یک موفقیت بزرگ خواهد بود، اما نکته اینجاست که آتزوری با پیشینه چهار بار فتح این پیکارها فقط با قهرمانی راضی میشود و نمیتوان به این حس و نیاز مردم کشورمان خرده گرفت. این توقعی است که خود من هم دارم.
اما آیا تیم فعلی ایتالیا در این اندازهها است؟
باید به این سطح برسد و ده ماه آینده برای همین مهم است. ما در نیمه نهایی جام کنفدراسیونها هم فقط با ضربات پنالتی به اسپانیا باختیم و تفاوتها اگر اصولا وجود داشته باشد به حداقل رسیده بود.
درسهای ایتالیا از جام کنفدراسیونها، امسال با نگاهی به جامجهانی 2014 چه بوده است؟
مهمترین برداشت و ضمانتی که ما از این رقابتها گرفتیم، تاکید و تضمینی مجدد بر این نکته بود که ایتالیا به جمع بزرگان این ورزش بازگشته و حتی مدعی فتح جام هم است و این نهتنها برای دلخوش کردن و یک وعده تو خالی است، بلکه ریشه در حقایق فعلی فوتبال ما و ویژگیهای جهانیان دارد. ما حالا قادریم با هر یک از بزرگان شانهبه شانه بساییم و امیدوار به پیروزی باشیم و اگر هم ببازیم فقط با پنالتی خواهد بود. نسل کنونی ملیپوشان ما شاید مثل سالهای 1982، 1990، 2000 و 2006 نباشد، اما نسل نپختهای مجهز به حس شتاب جوانان پرشوری مانند بالوتلی است.
خودتان چه؟
قضاوت با کارشناسان امر است، اما مشخصا فکر نمیکنم از نقطه اوج کارم چندان دور باشم. شاید مقابل برزیل بخصوص در اوایل مسابقه و در مرحله گروهی خوب نبودیم اما در تمام دیدارهای دیگر معقول ظاهر شدیم و طرحهای مشخص و شاداب و قدرت جنگندگی داشتیم و هیچکس ما را مرعوب نکرد و لابد نقش و سهم من نیز در شکلگیری این نمایشها محفوظ و مورد تائید است و اگر درون دروازه میلنگیدم، ایتالیا نیز چیزی نمیشد که وصفش را آوردم.
آیا در فضای برزیل جا افتادید؟
کار در برزیل اصولا بسیار سخت است. از این منظر که وقتی برزیل بازی دارد یا شما با این تیم طرف هستید، مردم و رسانهها هیچ چیز جز این تیم را نمیبینند و وقتی هم سایرین به میدان میآیند همیشه به نوعی تحت فشارهای محیطی قرار دارند. البته این به معنای انتقاد از امکانات و شرایط میزبانی توسط برزیلیها نیست که با وجود تظاهرات عظیم سیاسی و خیابانی در این کشور در جریان جام کنفدراسیونها در بالاترین سطح و کم اشکال بود.
اگر معتقد به برخی ضعفها در فوتبال ایتالیا در قیاس با برزیل و اسپانیا دو مدعی اول فتح جامجهانی بعدی باشیم، آن کاستیها کدام است؟
خب، برزیل میزبان است و این امر مزایایی ویژه را در بردارد و اسپانیا با برخی بازیکنان خاصش مثل ژاوی و اینیستا همیشه چیزی اضافه بر سایرین دارد. اما حتی آنها نیز در دو سه سال اخیر رشدی برابر با رشد فوتبال ایتالیا نداشتهاند. با این حال معتقدم به جای قیاسهایی از این دست، باید فقط روی خصوصیات خود تکیه کنیم و آنها را به سطحی بالاتر برسانیم و تیمی شویم که در توانمان هست.
یـوونتوس فصلی جدید را آغاز کرده است. آیا سومین قهرمانی متوالی در سری A را باور دارید؟
فکر نمیکنم موانعی عبورناپذیر مقابل ما قرار داشته باشد. دو بزرگ شهر میلان همان تیمهایی نیستند که پیشتر بودند و ناپولی بعد از رفتن ماتزاری و کاوانی بعید است دوباره یک مدعی جدی باشد و بقیه هم که اصولا شانسی ندارند. من حتی فکر میکنم قهرمانی سوم ما میتواند آسانتر از دو تای قبلی باشد.
منبع: یوفا
گفت و گو
