«خرم» آن نغمه که مردم بسپارند به یاد

استاد خرم رو کرد به بچه‌ها و گفت: خیلی خوب آقاجان بس است دیگر! می‌خواهیم تمرین کنیم. روی قطعات تمرکز داشته باشید، چون زمان زیادی برای آماده‌شدن نداریم. اعضای گروه قطعات را یکی پس از دیگری می‌نواختند و در دلشان می‌گریستند، بی‌آن‌که بدانند چرا... حالا فکر می‌کنم شاید همه ما در اعماق وجودمان حس می‌کردیم که این اجرا، اجرای آخر است.

هنوز هم پنجه‌اش شیرین بود. هنوز هم از خاطرات استادش ابوالحسن خان صبا می‌گفت، برای همه استادان موسیقی احترام خاصی قائل بود و نام همه را با احترام می‌برد. همکاری با استاد آنقدر شیرین بود که هیچ‌یک از ما فراموش نکنیم و بغض آن روز هنوز هم در دل‌هایمان زنده است. این روزها مدام با خودم تکرار می‌کنم: «خرم» آن نغمه که مردم بسپارند به یاد.... چون استاد یکی از ماندگارترین نغمه‌های زندگی ما برای همیشه خواهد بود.

‌‌حسن آزاده‌فر / نوازنده و مدرس سازهای زهی‌‌