دست و پنجه نرم کردن با آلودگی هوا تا کی؟

آلودگی هوای کلانشهرها مخصوصا تهران، علل مختلفی دارد، اما آمارها و مطالعات چند سال اخیر نشان می‌دهد که 80 درصد عامل این آلودگی‌ها مربوط به وسایل نقلیه و خودروهای تک‌سرنشین است.

اغلب کشورهای پیشرو مانند مکزیکوسیتی، توکیو و لندن نیز در گذشته‌ای نه‌چندان دور با چنین معضلی دست به گریبان بوده‌اند، اما این کشورها توانستند با اجرای برنامه‌ای مدون و دقیق در کمتر از 10 سال میزان آلودگی هوای کشورشان را به حد استاندارد برسانند.

در کشور ما نیز برای مهار این معضل اقدامات زیادی شده است، اما متاسفانه هیچ‌کدام از این طرح‌ها به دلیل موازی‌کاری نهادها و سازمان‌های متولی و تداخل برنامه‌ها به سرانجام نرسیده و هنوز حمل و نقل عمومی مناسبی برای شهروندان ایجاد نشده است.

ادامه روند این آلودگی، نشان از این واقعیت دارد که کشور ما نیز باید همانند کشورهای پیشرو برای جلوگیری و پیشگیری از این معضل زیست‌محیطی، اقداماتی اساسی و کارساز به انجام رساند، از این‌رو به نظر می‌رسد باید در ابتدا مدیریتی یکپارچه برای کاهش آلودگی هوا و پیشگیری از تداخل برنامه‌ها و موازی‌کاری دستگاه‌ها و نهادهای اجرایی ایجاد شود و پس از آن با تخصیص اعتبار لازم ضمن بالا بردن سهم سفرها با وسایل نقلیه عمومی، بخش حمل و نقل عمومی مانند مترو و اتوبوس نیز در کلانشهرها گسترش و توسعه یابد.

همچنین جمع‌آوری خودروهای فرسوده و از رده خارج شده، ارتقای استاندارد سوخت خودروها در شرکت پخش و پالایش و افزایش سطح کیفی تکنولوژی خودروها نیز گره‌گشای این مساله خواهد بود. تحقق این امر مهم همت و عزم راسخی را می‌طلبد. همان‌گونه که طی سال‌های گذشته به همت وزارت صنایع، انقلاب عظیمی در صنعت خودرو‌سازی رخ داد و سطح استاندارد خودروها از ایزو 17025 به یورو2 ارتقا یافت، یک‌بار دیگر نیز می‌توان همت گمارد و سطح کیفی و استاندارد خودروها را از یورو2 به یورو4 و 5 ارتقا داد. در این صورت است که قادر خواهیم بود از عواقب احتمالی این بحران در آینده نزدیک پیشگیری کنیم.

حسین مقدم‌ - معاون بهره‌برداری ستاد معاینه فنی خودروهای شهر تهران