6 سال تلاش، قهرمان جهانم کرد

راستش را بخواهید نه، چون سال‌ها برای رسیدن به تیم ملی زحمت کشیده بودم و با وجود این‌که تجربه حضور در رقابت‌های جهانی را نداشتم، اما با اراده و توان قوی برای رسیدن به موفقیت تلاش می‌کردم. در تک‌تک مبارزاتی که با حریفانم داشتم، روزهای دورماندن از تیم ملی جلوی چشمم بود. به واقع من رفته بودم جهانی پاریس تا خودم را ثابت کنم. در این چند سال، سختی‌های زیادی کشیدم و پس از شکست در آسیایی گوانگجو خیلی‌ها به دنبال تخریب من بودند. یادم می‌آید پس از بازی‌های آسیایی، ساعت 10 صبح به قم رسیدم و همان روز به باشگاه رفته و زیر نظر غلامرضا دباغیان تمریناتم را آغاز کردم، چون اهداف بزرگی را در سر داشتم.

شما درست می‌گویید. در مسابقه اول خیلی شرایط روحی خاصی داشتم و همه می‌دانند مسابقه اول کم از یک فینال ندارد، اما خوشبختانه وقتی از این مسابقه سربلند بیرون آمدم کم‌کم در مسابقه‌های بعدی‌ام با جو سالن رقابت‌ها انس گرفتم و به لحاظ روحی، فشار روانی چندانی را حس نکردم.

مسابقه فینال، حال و هوای خاص خودش را داشت. حدود 14 هزار تماشاگر در سالن حضور داشتند و همه منتظر این بودند حریف برزیلی‌ام ـ که مدال طلا و برنز دنیا را در کارنامه داشت ـ قهرمان شود. در لحظات اولیه مسابقه اسیر تجربه او شده و امتیاز از دست دادم، اما شاید باورتان نشود چون از قبل می‌دانستم دیدارهای نهایی در روز تاسوعا برگزار می‌شود، پرچم حضرت ابوالفضل(ع) را با خودم به پاریس برده بودم. پیش از وارد‌شدن به تاتامی از حضرت ابوالفضل مدد گرفتم و گرچه دو امتیاز از داگلاس کهنه‌کار عقب افتادم، اما همین توسل ندایی در درونم به وجود آورد که می‌توانم برنده شوم. این شرایط اعتماد به‌نفس عجیبی در من ایجاد کرد و انگار یک دنیا پشت سرم قرار داشت؛ در نتیجه موفق شدم قهرمان شوم.

دقیقا. وقتی قهرمان شدم خیلی‌ها آمدند و پرسیدند شما تا به حال کجا بودید و از کجا آمده‌اید؟ این پرسش آنها به خاطر این بود که من حتی عضو تیم امید و جوانان هم نبودم و هیچ حریفی من را نمی‌شناخت و به‌طور طبیعی حسابی روی من باز نکرده بودند. آنها نمی‌دانستند که من حدود شش سال به ناحق پشت خط ماندم. به هر حال، هیچ ورزشکاری برای کسب تجربه به مسابقه‌های جهانی اعزام نمی‌شود و همه برای ایستادن روی سکو به پاریس آمده بودند و تیم جوان ایران نیز با انگیزه زیاد و با همین هدف به مصاف حریفان رفت و خوشبختانه موفق بودیم.

همین‌طور است. من از این موضوع غافل نیستم. چون معتقدم طلای جهانی تنها حداقل حق من بود. من اگر 10 طلای جهان را کسب کنم تازه به حق خودم می‌رسم، بنابراین برای گرفتن حق واقعی‌ام از کاراته با همه وجود و در نظرگرفتن تمام شرایط تلاش خواهم کرد و حق من همین طلای پاریس و برنز رقابت‌های آسیایی 2011 نیست، همچنان با قدرت پیش خواهم رفت.

من همیشه واقعیت‌ها را گفته‌ام. مدیریت فعلی فدراسیون حاشیه‌ها را بخوبی جمع کرد و از تیم و کادر فنی و بازیکنان جوان آن حمایت کرد. ما نیز جواب این اعتماد را داده و از جان برای موفقیت مایه گذاشتیم. هیچ‌یک از نفرات تیم ملی کاراته ایران زنگ تفریح نبودند و در کومیته تیمی نیز پس از ده سال به مدال رسیدیم. من آینده این تیم را خوب می‌بینم و امیدوارم دیگر حاشیه‌ها به سراغ ما نیایند.

می‌دانستم کار سختی را پیش رو دارم، چون قبل از من که روحانی در این وزن حضور داشت، مدال‌های خوشرنگی را کسب کرده بود. کسب چهار مدال جهانی کار بزرگی است و به همین دلیل تلاش می‌کردم از عنوان‌هایی که حسین روحانی در این سال‌ها کسب کرده، دفاع کنم، تلاش‌هایی که در سایه هدایت مربی‌ام ـ غلامرضا دباغیان ـ و حمایت باشگاه مقاومت به بار نشست.

دباغیان مربی بزرگی است. در بزرگی او همین بس که از چهار طلای جهانی تاریخ کاراته ایران، دو طلا توسط شاگردان او کسب شده است؛ اول مهدی عموزاده در سال 96 و دوم من. فاصله 16 ساله بین این دو مدال طلا بخوبی زحمات این مربی را نشان می‌دهد. دباغیان از 150متر باشگاهی که دارد شاگردانی مثل عموزاده، کتیرایی و نفرات دیگری ـ که خیلی در رده ملی سرشناس هستند ـ را به کاراته ایران معرفی کرد. رابطه‌ای که بین من و دباغیان وجود دارد مثل رابطه پدر و پسر است. در خلال جهانی پاریس حرف‌های دباغیان در ذهنم نبود، بلکه در قلبم بود. من اصلا نمی‌دانستم تاتامی جهانی به چه صورت است، اما با راهنمایی‌هایی که وی کرده بود، مطمئن بودم ‌حضور موفقی در عرصه رقابت‌ها خواهم داشت.

اول لازم می‌دانم درباره گوانگجو بگویم. در اردوهای قبل از بازی‌های آسیایی از لحاظ روحی ـ روانی تخلیه شده بودم و با همان شرایط به رقابت‌ها اعزام شدم. من باید قبل از اعزام به بازی‌ها استراحت می‌کردم، اما با تمام خستگی‌هایی که در اردوها داشتم به بازی‌های آسیایی رفتم و شکست خوردم. گرچه اگر ناداوری نبود آنجا هم شکست نمی‌خوردم. بله از گوانگجو تا پاریس راه سختی را پشت سر گذاشتم راهی که همان‌طور که بارها گفتم با هدایت خوب دباغیان و البته باشگاه مقاومت به موفقیت منجر شد.

چون دباغیان در این سال‌ها شاگردان زیادی را تحویل تیم ملی داده است، بعضی‌ها به جای این‌که قدر این مربی را بدانند و خود را به سطح او برسانند، می‌گفتند: «دیگر چقدر به شاگردان دباغیان میدان بدهیم؟! باید اجازه داد دیگران هم شاگردان‌شان به تیم ملی بیایند.» به خاطر همین طرز نگاه اشتباه که به نظر من ریشه در حسادت داشت، من قربانی شدم و آنها ضعف خود را با حذف‌کردن من جبران ‌کردند، اما من همان‌طور که گفتم تسلیم نشدم. البته بی‌انصافی است به حمایت‌های باشگاه مقاومت اشاره نکنم. باشگاهی که پذیرفت من دوران خدمت سربازی را در عضویت آن باشم و به خاطر همین مسیر، زندگی من را در کاراته تداوم بخشید. به خاطر همین حمایت‌ها بود که قبل از رقابت‌های جهانی با دباغیان عهد بستیم اگر به طلای جهان برسم به پاس حمایت‌های بسیج، مدال طلا را تقدیم رهبر معظم انقلاب کنم و خوشبختانه همزمان با روز بسیج این کار را انجام دادم و از بابت آن خیلی خوشحالم.

پس از آن‌که در رقابت‌های کاراته وان (لیگ جهانی) اندونزی در تیرماه ناموفق بودم، قبل از رقابت‌های قهرمانی آسیا در ازبکستان از تیم ملی کنار گذاشته شدم. من بدون این‌که اعتراضی کنم، ساکم را برداشتم و برای بازگشت به تیم ملی باز هم تلاشم را از سر گرفتم و در حالی که از فروردین ماه در رقابت‌های انتخابی شرکت کرده بودم، بعد از رقابت‌های قهرمانی آسیا هم باز هم در رقابت‌های انتخابی همه حریفانم را شکست دادم؛ یعنی حدود ده نفر را. این شد که پس از مدال نقره رقابت‌های لیگ جهانی استانبول باز هم به عضویت تیم ملی درآمدم و به آرزویم یعنی حضور در رقابت‌های جهانی رسیدم. می‌دانستم روزی به این حقم می‌رسم، بنابراین هیچ وقت از سعی و تلاش دست برنداشتم.

در فدراسیون‌ دوره‌های گذشته حاشیه‌های خیلی زیادی وجود داشت، ‌اگر امسال در مسابقه‌های جهانی نتیجه گرفتیم به خاطر حضور رئیس فدراسیون کاربلد در رأس مدیریت بود، او تمام حاشیه‌ها را جمع و جور کرد و یکدلی را در دستور کار خود قرار داد. در کنار آن، هدایت خوب حبیب‌الله ناظریان به لحاظ فنی و طراحی تمرینات بی‌نظیر و علمی که مانع از شکل‌گیری بیش‌تمرینی یا کم‌تمرینی در اعضای تیم شد، همه و همه در این موفقیت موثر بودند. به‌طور کلی همه اعضای کادرفنی تلاش کردند و در این بین جا دارد یادی هم از حسینی ـ مربی کاربلد و بدنساز تیم ملی ـ بکنم که واقعا با جان و دل برای همه ما زحمت کشید.

متاسفانه خصوصیت فرهنگی بدی که ما ایرانی‌ها داریم، زود قضاوت‌کردن است. بچه‌ها در شرایطی در رقابت‌های سوپر لیگ شکست خوردند که تیم ملی در اوج تمرینات بدنسازی بود و دلیلی نداشت تیم ملی در آن مقطع در اوج دوران آمادگی باشد. کادرفنی تیم ملی هم بخوبی این نکته را در آن مقطع عنوان کردند که تنها جایی که باید تیم در اوج قرارداشته باشد، مسابقات جهانی است. قرار نبود برای مسابقه لیگ، تیم به اوج برسد و بعد در خلال مسابقات جهانی در دوران افت باشد.

معتقدم کاراته ایران از چنان ظرفیتی برخوردار است که اسپانسرهای متعدد و خوبی در آن سرمایه‌گذاری کرده و با حضور خود تنور کاراته را بیش از پیش داغ کنند، چون همه می‌دانند در هر ورزشی چنانچه یک لیگ پویا و منظم وجود داشته باشد اولین ثمره آن عاید تیم ملی می‌شود. امیدوارم بخش‌هایی که می‌توانند و توانایی مالی این کار را دارند، فدراسیون کاراته را تنها نگذارند تا روزهای بهتری برای این ورزش رقم بخورد.

شاید باورتان نشود ؛ 15 میلیون تومان! البته این را هم بگویم شخصا به خاطر همه حمایت‌ها و خوبی‌های باشگاه مقاومت هیچ‌وقت در مورد دستمزد با آنها صحبت نکرده و نمی‌کنم و هر مبلغی را برای من در نظر بگیرند هیچ اعتراضی نمی‌کنم. در واقع من با حضورم در این تیم به این باشگاه ادای دین می‌کنم.

امیدوارم کاراته ایران حالا که به لطف یکدلی چنین به اوج برگشت هیچ‌وقت به سال‌های قبل و اختلافات درون خانوادگی برنگشته و همه با هم برای اعتلای آن یکدل شویم، چون ثمره یکدلی را همه در جهانی پاریس دیدند.