اجداد دوست‌ داشتنی PCهای امروزی

یک رایانه شخصی همه چیز صاحبش بود. اواخر دهه 1970، خرید رایانه شخصی یک سرمایه‌گذاری عظیم به شمار می‌رفت و برای داشتن یک رایانه شخصی باید هزاران دلار پرداخت می‌کردید و علاوه بر این مشخص می‌کردید چه نوع نرم‌افزاری را می‌خواهید برای چند سال آینده اجرا کنید.

جنگ بین طرفداران IBM، دارندگان Tandy، مریدان اپل و دوستدارانCommodore بسیار شدیدتر از جدال بین Mac و PC بود.

این سیستم‌های اولیه تاثیر زیادی بر کاربران رایانه‌های خانگی داشتند و نسلی از برنامه‌نویسان را که دارای درک فناوری هستند، تربیت کردند.

در این نوشتار چند رایانه محبوب آن دوران را بررسی می‌کنیم، رایانه‌هایی که شاید برخی از آنها اجداد لپ‌تاپ‌های محبوب امروزی محسوب شوند.

1981، سینکلر با قیمت 99.95 دلار ارائه شد؛ قیمتی که 30 سال پیش رقم بالایی بوده است. سینکلر 1000 شرکت Timex، که به ZX81 نیز مشهور است، کوچک بود و بیسیک اجرا و تنها دو کیلوبایت حافظه RAM ارائه می‌کرد، با پردازنده‌ای 3.25 مگاهرتزی. این رایانه حتی با توجه به استانداردهای سال 1981 کند بود.

اما قیمت یکصد دلاری آن موجب شد گزینه‌ای جذاب برای علاقه‌مندان رایانه باشد، علاقه‌مندانی که در آن زمان برای داشتن یک رایانه شخصی باید هزاران دلار می‌پرداختند.

با این قیمت مناسب، سینکلر 1000 توانست در ایالات متحده 600 هزار دستگاه بفروشد. عملکرد سینکلر1000 به طور غیرقابل تصوری کند بود؛ زیرا این رایانه فقط شامل چهار تراشه بود و برای انجام تمام پردازش‌هایش و تازه‌سازی نمایشگرهای خارجی که به آن متصل بود، به CPU متکی بود.

سوئیچ به حالت «FAST» اگرچه باعث افزایش سرعت پردازش آن می‌شد اما روش تازه‌سازی صفحه نمایشگر آن را به طور بسیار بدی تغییر می‌داد.

خوشبختانه، این رایانه از چند فناوری جدید آن زمان نیز بهره می‌برد؛ فناوری‌هایی مانند فلاپی درایو و RAM قابل افزودن، که تاحد زیادی عملکرد آن را بهبود می‌بخشید.

هنگامی که در دهه80 میلادی بازارهای اروپا و آمریکا توسط شرکت‌هایی مانند IBM، Commodore، Sinclair و اپل کنترل می‌شد، ژاپن غول سخت‌افزاری خودش را داشت.

MSX رایانه‌ای بی‌نظیر بود؛ زیرا می‌توانست Microsoft Extended Basic را پشتیبانی کند و ماشینی با قابلیت مبادله نرم‌افزار بود.

MSX توسط معاون ژاپنی مایکروسافت کازوهیکو نی‌شی (Kazuhiko Nishi) طراحی شده بود تا یک استاندارد سخت‌افزاری باشد.

این رایانه‌ها از بیسیک مایکروسافت استفاده می‌کرد و مانند دیگر رایانه‌های دهه 80 گران نبود. MSX هرگز به یک استاندارد جهانی برای سخت‌افزار تبدیل نشد، اما در ژاپن بسیار موفق بود.

آی‌مک یک استثنا در قانون رایانه‌های مدرن بود که می‌گفت هیچ مدل واحدی به اندازه کافی بی‌نظیر و محبوب نیست تا پیشگامان دهه 70 و رایانه‌های دهه 80 را به هم پیوند دهد البته، این هدف اپل بود. در 1998، اپل آی‌مک را با انتقاد به رنگ‌های یکنواخت رایانه‌های شخصی با بدنه‌ا‌ی رنگارنگ ارائه کرد.

امروزه اپل از آن رنگ آب‌نباتی هنری فاصله گرفته، اما طراحی اصلی رایانه‌ها بدون تغییر باقی ماند. آی‌مک ساده است، در طراحی آن همه چیز شامل تمام اجزای یک رایانه در محفظه یک صفحه نمایش قرار می‌گرفت. به آسانی قابل حمل، بود و قابل تنظیم.

آی‌مک شروع یک دوران جدید برای اپل بود، که طلیعه‌دار موفقیت عظیم او در تولید محصولاتی با « i»- من- مانند iPod و iPhone است.

آی‌مک هیچ گاه یک موفقیت بزرگ در تولید نبود- اپل موفقیت خود را چند سال بعد با مک‌بوک و مک‌بوک پرو به دست آورد ـ اما آی‌مک هنوز اولین مکی است که به تسلط مایکروسافت بر بازار رایانه‌های شخصی دهه 1990 ضربه وارد کرد.

آمیگا 500، سال 1987 عرضه شد، و از الگوی موفقیت رایانه‌هایی مانند Commodore64 و Apple II پیروی کرد. آمیگا جدیدتر، سریع‌تر، و بهتر بود؛ جهشی از پردازنده‌های 8ـ بیتی به 32ـ بیتی و با سرعت هفت مگاهرتزی بود.

این رایانه RAM 512 کیلوبایتی داشت، 4096 رنگ را پشتیبانی می‌کرد، و یک فلاپی درایو 3.5 اینچی داخلی داشت. این امکانات برای قیمت 700 دلار مناسب بود.

آمیگا رایانه سریعی بود، به لطف طراحی ترکیبی چند کمک‌پردازنده‌ای‌اش که به وظایف خاصی از قبیل صوتی یا تصویری اختصاص داده شده بود. واحد پردازنده مرکزی به انجام همه کارها به تنهایی نیاز نداشت.

شرکت کومودور در طول این یک دهه مدل‌های زیادی از آمیگا ارائه کرد، اما مدل ارزانقیمت 500 از همه محبوب‌تر بود. آمیگا بخصوص پلتفرم نرم‌افزار محبوبی برای بازی‌ها و برنامه‌های تولید‌کننده برای کار ویدئو و صدا بود.

به لطف پردازنده‌های کمکی‌اش، آمیگا برای کارهای گرافیکی و انیمیشن به اندازه کافی قدرتمند بود، کارهایی که قبلا برای مصرف‌کنندگان رایانه‌های شخصی غیرممکن بود.

به طور کلی، خانواده آمیگا فروشی حدود شش میلیون دستگاه داشت، رقمی شگفت‌انگیز برای همه رایانه‌هایی که در دهه 1980 ارائه شدند.

امروزه رایانه‌های شخصی غیر مک، در اصل یک IBM PC است. رایانه‌های مبتنی بر اینتل، اجرا کننده ویندوز که از دهه 1990 هنگامی که IBM  PC متولد شد، بر بازار تسلط پیدا کرد.

رایانه شخصی IBM 1981 با یک پردازنده 8088 اینتل با سرعت پردازش 4.77 مگاهرتزی و 16 کیلو بایت RAM ارائه شد.

مدل 5150 IBM اولین تلاش این شرکت برای ورود به بازار رایانه‌های شخصی نبود ـ آنها یک رایانه شخصی گرانقیمت را در 1975 عرضه کرده بودند ـ اما این یکی، همه چیز با هم داشت این سیستم سریع‌ترین سیستم موجود نبود، اما مجهز به پردازنده 16ـ بیتی بود.

به جای پردازنده 8ـ بیتی که بیشتر رایانه‌ها در آن زمان از آن استفاده می‌کردند. با توجه به این تراشه جدید، 8088 از باس 8ـ بیتی استفاده می‌کند، که آن را سازگار با لوازم جانبی موجود و گسترش حافظه می‌کرد.

رایانه شخصی IBM در پیکربندی پایه حدود 1600 دلار قیمت داشت، که قیمت مناسب برای یک رایانه‌ قدرتمند در آن زمان بود.

این سیستم محبوب بود و نرم‌افزارش به طور خاص برای استفاده از طراحی IBM و به حداکثر رساندن عملکرد 8088 اینتل کدگذاری شد. بنابراین، شرکت‌های دیگر بایوس IBM را شبیه‌سازی کردند و شبیه‌سازی‌هایی از IBM PC را ساختند.

در عرض چند سال، همه رایانه‌‌های x86 ـ که از پردازنده‌های اینتل استفاده می‌کرد ـ با IBM PC سازگار شد و عملا طراحی یکسانی با IBM داشت.

همه آنها MS-DOS اجرا می‌کرد، و زمینه را برای تبدیل شدن رایانه‌های شخصی x86 به یک استاندارد عملی فراهم کرد. (جام جم - ضمیمه کلیک)

مطهره وجیهی
منبع: www.howstuffworks.com