خداحافظی ورزشکاران با سیگار و قلیان

هر چند به نظر نمی‌رسد تاکنون پژوهش موفقی در مورد تعداد ورزشکاران آلوده به دخانیات در کشورمان به عمل آمده باشد، ولی واقعیت استفاده از این‌گونه مواد مضر، به هیچ‌وجه قابل انکار و کتمان نیست ولو این ‌که شیوع آن در بین ورزشکاران، بسیار پایین‌تر از فراوانی طبیعی استفاده از سیگار و دیگر انواع دخانیات در بین عموم باشد.

شاید یکی از دلایلی که ورزش، موجب دوری افراد از کشیدن سیگار می‌شود تاثیر کاملا مشخصی است که این مواد مضر بر عملکرد و میزان کارایی یک ورزشکار ایفا می‌کند. برای نمونه، تحقیق‌های علمی ثابت کرده است یک ورزشکار سیگاری، تنها سه چهارم حجم تبادل شده اکسیژن یک ورزشکار غیرسیگاری را در شش‌های خود داراست. یعنی به عبارت ساده‌تر اکسیژنی را که یک غیرسیگاری با سه دم و بازدم می‌گیرد، فرد سیگاری با چهار بار نفس کشیدن دریافت می‌کند. ضمن این‌ که کشیدن سیگار، باافزایش ضربان قلب، مشکلات دیگری نظیر از دست دادن سریع آب بدن و افزایش بلندمدت فشارخون را هم به ارمغان می‌آورد.

به هر حال ورزشکارانی که بنا به دلایل مختلف، هنوز در این دام گرفتار هستند، فرصت چندانی ندارند تا از شر آن خلاص شوند در غیر این صورت، علاوه بر ایجاد آسیب بیشتر به جسم و روان خود، باید منتظر جرایم سنگینی نظیر محرومیت‌های بلندمدت از حضور در میدان‌های ورزشی و حتی در صورت تکرار، محرومیت دائمی از ورزش حرفه‌ای هم باشند.

البته بازداشتن برخی از مدیران و مربیان اهل سیگار و دخانیات از مصرف آن در اماکن عمومی مهمی چون ورزشگاه‌ها و نشست‌های علنی یا خبری (که با توجه به گستره وسیع تبلیغی ورزش و ارتباط تنگاتنگ آن با رسانه‌ها موجب تبلیغ وسیع آن و کاهش قبح روی آوری به این مواد مضر می‌شود) نیز رویکردی است که نباید نادیده گرفته شود و بجاست نهادهای بزرگی مثل کمیته بین‌المللی المپیک و فیفا و حتی متولیان داخلی ورزش، در این مورد هم اقدام‌هایی جدی انجام دهند.

مجید عباسقلی / گروه ورزش