خوب بود این مردم، دانه‌های دلشان پیدا بود

به خودم برمی‌گردم. به دست‌هایم که تازه از آسمان برگشته‌اند و بوی نیایش می‌دهند، به دست‌هایم که با هر ربنا به تماشای بهشت می‌روند و می‌‌آیند.

به خودم برمی‌گردم، به دلم که باغ باغ شکوفا می‌شود وقتی می‌بینم مردم آوازهای منتشر در بادشان را با تمام وجود زمزمه می‌کنند و برای هم با تمام سلول‌هایشان دعا می‌خوانند.

من که منتظر باران‌های نیامده، نمی‌مانم و برای گرسنگی پرندگان گندم در آسمان نمی‌کارم و برای چشم‌های کسی باغ باغ تنهایی آرزو نمی‌کنم دلتنگم. دلتنگ‌تر از غنچه‌ای که با لبخند آفتاب
باز شدن، شکفته شدن را تجربه می‌کند.

دلتنگ‌تر از صخره‌ای که تن سپرده است به بادهای گریزانی که هر روز از یک‌سو می‌وزند و سالیان سال است که دل سنگی‌اش را به آسمانی سپرده است که تمام گرما و سرمایش را به او هدیه می‌کند.

من دلتنگم، دلتنگ مردمی هستم که باران‌های زهد فقط بر شانه‌های آنها می‌‌ریزد و آفتاب تنها در چشم آنها آوار می‌شود و پرندگان از هر کجا که آسمان را شروع کنند فقط بر شانه‌های آنها نازل می‌شوند و در لابه‌لای انگشتانشان لانه می‌‌سازند و آرامش را تجربه می‌کنند.

مردم. این دست‌هایی که برای دعا​ هم تا آسمان قد می‌کشند، مردم که با لب‌هایی دعا می‌خوانند و از دل هم تا خدا می‌روند.

من منتظر دست‌هایی هستم از جنس مردم تا مرا از این نشستن بیهوده برهاند. دستم را بگیرد و به آسمان برساند. با چشم‌های من به تماشای بهار برود و افتادن برگ‌های پاییزی را مقدمه برخاستنی بزرگ بداند.

افتادم و شکستم و برخاستم که تا مردی که ناز چشم تو را می‌خرد شدم.

من با مردم. این همسایگان از جنس آفتاب و آب، این دریاهایی که در کنارم راه می‌روند، با لب‌های من می‌خندند و با نگاه زیبایی‌ها را منتشر می‌کنند، به تنهایی‌ام پایان می‌دهند.

چرا که هر روز با من در خیابان راه می‌روند، از زبان من شعر می‌شنوند و موسیقی حضورشان مرا دو رکعت از خود دور می‌کند، می‌برد تا آنجا که آواز پر جبریل به گوش می‌رسد.

من تنهایی‌ام را با این مردم به نقطه پایان می‌برم، با دست‌هایشان نماز جماعت می‌خوانم، قنوت می‌بندم و آسمانی بودن را تجربه می‌کنم.

کاش می‌توانستم به قول سهراب دل این مردم را ببینم.

من اناری می‌کنم دانه

به دل می‌گویم

خوب بود این مردم

دانه‌های دلشان پیدا بود