دفاع ما به ثبات و همکاری نیازمند است

مسلما اگر چهار نفر مشخص به طور ثابت در پنج تا ده بازی تیم ملی، خط دفاع ما را شکل می‌دادند، انسجام به مراتب بهتری در این زمینه ایجاد می‌شد، ولی ممکن نشدن این ترکیب، لطمه زیادی به خط دفاع تیم ملی زده و آن را کاملا آسیب‌پذیر کرده است.

2ـ ناهماهنگی کار تیمی هم لطمه خود را روی خط دفاعی هر تیمی نشان خواهد داد. به طور کلی، فرصت‌های حریف از سانترها، شوت‌ها و استفاده از فضاهای خالی منطقه یک سوم دفاعی به وجود می‌آید و برای پیشگیری و مقابله با یورش‌های حریف باید در نقاط مختلف زمین کار کنیم و فضا را از حریف بگیریم، طوری که با ایجاد هماهنگی خطوط مختلف با یکدیگر (از جمله خط دفاع با دروازه‌بان)، آنقدر تیم قدرت دفاعی پیدا کند که در طول یک بازی، حریف بیش از دو یا سه بار اجازه سانتر کردن از طریق دور زدن دفاع را پیدا نکند.

این‌که در بازی‌های اخیر تیم ملی به وضوح می‌بینیم که حریفان سانترهای بسیار خطرناکی روی دروازه تیم ملی انجام می‌دهند، به ناهماهنگی خطوط مختلف در امور دفاعی برمی‌گردد. به طور مشخص، مهاجمان و هافبک‌های ما باید بیشتر با حریفان درگیر شوند و در یک سوم میانی زمین ، آنها را از کار بیندازند تا فشار کمتری به مدافعان تحمیل شود.

3ـ خوشبختانه با حضور کرش در نیمکت تیم ملی ایران، افکار تهاجمی و رو به جلویی در تیم ما به کار گرفته شده است و به دنبال ایجاد تحولاتی در کارهای تهاجمی بوده‌ایم که جذب بازیکنانی نظیر قوچان‌نژاد و دژاگه هم در همین چارچوب بوده است، ولی نباید فراموش کنیم که به موازات کار طراحی حمله، به طراحی دفاعی مناسبی هم نیازمندیم. نباید از این نکته مهم غافل بمانیم که در وهله نخست، هر تیمی لازم است از باختن و گل خوردن تا جای ممکن​جلوگیری کند. متاسفانه در بازی‌های اخیر، تیم ملی در این زمینه عملکرد قابل دفاعی از خود نشان نداده است و اگر امتیازهایی به دست آورده‌ایم بیشتر به دلیل مواجهه با شانس مناسب بوده است تا ایجاد شرایط فنی ممتاز. با این حال،بازی با کره جنوبی موجب آشتی مردم و پایان دوری آنها از تیم ملی شد. امیدوارم این نماد ملی مردم خوب ما​ در صحنه‌های بین‌المللی برای کشورمان افتخارآفرینی کند.