سرمایه گذاری روی رشته‌های ویلچری

اما او وقتی با اصرار خبرنگار جام‌جم مواجه شد، اعلام کرد: هشت مدال می‌گیریم. پیش‌بینی این مربی باتجربه چندان هم بیراه نبود، چرا که شاگردانش در المپیک پارک لندن و در حضور بیش از 80 هزار تماشاگر، نه هشت مدال بلکه 13 مدال کسب کردند تا از ارکان اصلی موفقیت تاریخی ورزش ایران در پارالمپیک باشند.

بهمن رضایی در گفت‌وگو با جام‌جم درباره این درخشش می‌گوید: واقعیت این است که نتایج خوب ملی‌پوشان در لندن ما را غافلگیر نکرد، چرا که آمادگی مطلوب آنها و 16 ماه اردوهای تدارکاتی متمرکز و غیر متمرکزی که برای آنها در نظر گرفته بودیم نوید این درخشش تحسین برانگیز را به ما می‌داد البته در این بین رقابت‌های تدارکاتی آلمان و حد نصاب‌هایی که در مواد مختلف به ثبت رساندیم خود گویایی این واقعیت بود که دوومیدانی ایران در لندن نتیجه خوبی را رقم خواهد زد.

وی با قیاس تعداد مدال‌های تیم دوومیدانی ایران در لندن 2012 با پکن 2008 خاطرنشان می‌کند: در شرایطی که دوومیدانی ایران در پارالمپیک پکن شش مدال کسب کرده بود، این تعداد مدال در لندن به عدد 13 رسید و از نظر کیفی هم در پکن رنگ دو مدال ما طلایی بود، حال آن‌که در لندن پنج طلا گرفتیم یعنی 50 درصد مدال‌های طلای کل کاروان ایران را ملی‌پوشان دوومیدانی کسب کردند.

رمز و راز این موفقیت چه بود؟ سرمربی تیم دوومیدانی جانبازان و معلولان در پاسخ به این پرسش می‌گوید: بی‌تعارف باید بگویم، در کنار تمام برنامه‌های آماده‌سازی اعم از اردوهای تدارکاتی و رقابت‌های برون‌مرزی و همچنین حمایت‌های کمیته ملی پارالمپیک، نمی‌توان از کنار انگیزه ملی‌پوشان برای این درخشش گذشت. انگیزه‌ای که به‌دنبال اعلام برابر شدن جوایز قهرمانان المپیکی و پارالمپیکی ایجاد شد و مقرر کردند به دارندگان مدال طلا، نقره و برنز به ترتیب 200، 150 و 100 سکه طلا اهدا شود.

همین مساله عاملی شد تا انگیزه بچه‌های ما برای کسب مدال بیشتر شده و با روحیه بهتری به مصاف حریفان بروند.

ضمن این‌که در خلال بازی‌ها هر ورزشکاری که مدال می‌گرفت پاداش دلاری خود را همان شب دریافت می‌کرد؛ پاداشی که برای مدال طلا 5000 دلار، مدال نقره 2500 دلار و مدال برنز 1250 دلار بود. به هر حال در کنار همه مسائل باید پذیرفت که پاداش هم روحیه یک ورزشکار را بالا می‌برد.

یکی از برنامه‌های آماده‌سازی ملی‌پوشان دوومیدانی اردوهای غیر متمرکزی بود که به طور همزمان در شهرستان‌های مختلف برگزار می‌شد؛ برنامه‌ای که باعث شده بود تردیدی درباره نتیجه‌بخش بودن آنها وجود نداشته باشد.

رضایی در این باره چنین توضیح می‌دهد: ما به خواست خود ملی‌پوشان و به شرط نظارت فنی بر آنها پذیرفتیم که تمریناتشان را در شهرستان محل اقامت خود و زیر نظر مربیان اختصاصی‌شان انجام دهند.

در واقع آنها این درخواست را داشتند که هزینه برپایی اردوی‌شان در تهران را به صورت حقوق دریافت کرده و در شهرخود به تمرین بپردازند.

در این میان به مجردها ماهانه 500 هزار و متاهل‌ها ماهانه 700 هزارتومان در تمام طول 16 ماه گذشته پرداخت شد البته کارشناسان کمیته ملی پارالمپیک و فدراسیون به‌صورت دقیق تمرینات این ورزشکاران را با سفر به استان‌ها زیرنظر داشتند.

در کنار این و در لابه‌لای اردوهای آماده‌سازی غیرمتمرکز، ما اردوهای متمرکز (چهار اردو) نیز برایشان در نظر ‌گرفتیم تا در جریان میزان آماده‌سازی آنها قرار بگیریم. خوشبختانه این برنامه‌ها بخوبی جواب داد و هیچ خللی در آماده سازی دوومیدانی‌کاران ما ایجاد نشد.

سرمربی تیم دوومیدانی جانبازان و معلولان با اشاره به توان بالای شاگردانش می‌گوید: در خلال بازی‌ها هم اعلام کردم همه ملی‌پوشان ما نتوانستند انتظارات را برآورده کنند و گرچه مدال هم کسب کردند، اما با وجود این معتقدم با توجه به رکوردهایی که بعضی ملی‌پوشان ما در رقابت‌های بین‌المللی آلمان کسب کرده بودند از آنها توقع کسب مدال خوشرنگ‌تری داشتیم، هر چند بدشانسی و مصدومیت هم در نتایج برخی از آنها موثر بود. با این حال معتقدم در مجموع ما نتیجه خوبی گرفتیم و ثبت چهار رکورد پارالمپیک و کسب 13 مدال کارنامه فوق‌العاده‌ای است، هر چند این کارنامه بیانگر همه توان ما نبود.

از جمله موادی که دوومیدانی ایران می‌تواند در آنها حرفی برای گفتن داشته باشد دوها و مواد ویلچری است، رضایی با اشاره به این مطلب می‌افزاید: در جریان بازی‌ها محمود خسروی‌وفا، رییس کمیته ملی پارالمپیک به ما متذکر شد که در این رشته‌ها هم باید سرمایه‌گذاری کنیم و نباید صرفا به درخشش در مواد پرتابی دلخوش باشیم. در این رابطه وی (خسروی وفا) قول داد ویلچرهای استاندارد برای برخی ملی‌پوشان شاخص ما تهیه شود، چون با ویلچرهایی که خود آنها تهیه کرده بودند به رکوردهای جالب توجهی دست پیدا نکرده و در نهایت آنها را به پارالمپیک اعزام نکردیم. به طور قطع سرمایه‌گذاری روی این رشته‌ها در دستور کار ما قرار خواهد گرفت.

دوومیدانی ایران در ادامه با چه رویکردی برنامه‌های خود را دنبال می‌کند؟ رضایی به این پرسش این‌گونه در پاسخ می‌دهد: ما بلافاصله پس از بازی‌های پارالمپیک و طی روزهای بیست‌وچهارم تا بیست‌وهشتم شهریورماه رقابت‌های رده‌های سنی زیر 15 و زیر 19 سال معلولان را در مشهد زیر نظر گرفتیم، رقابت‌هایی که در‌ آن 200 معلول در 9 رشته ورزشی به رقابت پرداختند و از بین آنها استعدادهای خوب را برای شرکت در بازی‌های پارا آسیایی مالزی که سال آینده برگزار می‌شود، انتخاب کردیم.

این دونده‌ها را به اردوهای آماده‌سازی دعوت می‌کنیم تا روند پشتوانه سازی ما متوقف نشود. ضمن این‌که در مرداد سال‌ آینده رقابت‌های جهانی برگزار می‌شود که باید با یک تیم پرقدرت در آن رقابت‌ها هم حضور داشته باشیم چرا که مرحله نخست انتخابی پارالمپیک 2016 برزیل خواهد بود.

وی با بیان این‌که تاکنون فقط عبدالرضا جوکار، پرچمدار کاروان ایران در لندن از تیم ملی خداحافظی کرده است، خاطر نشان می‌کند: ما در کنار این‌که دیگر نفرات تیم ملی را حفظ خواهیم کرد اجازه نخواهیم داد هیچ ورزشکار شایسته‌ای پشت خط بماند. براین اساس باید منتظر ادامه درخشش دوومیدانی معلولان در رقابت‌های مختلف باشیم، چرا که در ترکیب تیم کنونی حتی نفرات زیر 21 و زیر 23 سال داریم که می‌توانند سال‌ها برای کشورمان افتخار آفرین باشند.

پایان بخش صحبت‌های رضایی توجه به مربیان موفق بود. او با اشاره به درخشش تیم‌های دوومیدانی و وزنه‌برداری ایران در پارالمپیک لندن، تصریح کرد: ما به هیچ عنوان انتظار نداریم همچون محمد بنا، سرمربی تیم ملی کشتی فرنگی مورد تشویق و تقدیر قرار بگیریم، اما چه خوب است که این همه مدالی که توسط ملی‌پوشان این دو رشته کسب شده از سوی مسئولان بی‌پاداش نمانده و نیم نگاهی هم به ما داشته باشند.