موفقیت تاریخی وزنه ‌برداری ایران

البته برای حسین رضازاده و کادر فنی که بهتر از هرکس دیگر از شرایط آمادگی ملی‌پوشان خبر داشتند، این موفقیت می‌توانست بزرگ‌تر از این هم باشد.

آنها به کسب شش مدال در المپیک 2012 لندن فکر می‌کردند یا حداقل به بیش از دو مدال طلایی که در سیدنی به دست آمد و بهترین نتیجه تاریخ وزنه‌برداری ایران رقم خورد. در لندن اما فقط یک طلا به دست آمد منتهی موفقیت بزرگ کسب چهار مدال در یک دوره از رقابت‌های المپیک بود.

از سال 1948 لندن که وزنه‌برداری نخستین حضور خود در المپیک‌ها را تجربه کرد و توسط جعفر سلماسی به نخستین مدال رسید تا همین لندن 2012، هیچ گاه وزنه‌برداری ایران صاحب بیش از دو مدال در یک دوره نشده بود.

در سیدنی 2000 با دو طلا بهترین نتیجه را شاهد بودیم و پس از آن در مکزیکوسیتی 1968 با یک طلا و یک نقره بهترین نتیجه رقم خورده بود.

شروع کار وزنه‌برداران در المپیک 2012 لندن، شروع خوبی نبود. سهراب مرادی وزنه‌برداری که چند ماه قبل با رکوردی فراتر از نفر اول جهان و المپیک، قهرمان دسته 85 کیلوگرم آسیا شده بود، سه بار پشت وزنه 166 کیلویی ایستاد، اما حتی موفق نشد آن را روی سینه بکشد.

اولین دلیلی که در ناکامی این وزنه‌بردار اصفهانی به ذهن متبادر می‌شد، مصدومیت بود. مرادی یک ماه قبل از آغاز المپیک از ناحیه انگشت دست دچار تورم شد و همین موضوع او را مجبور به استفاده از آنتی‌بیوتیک‌های زیاد کرد؛ دارویی که بدن ورزشکار را از فرم ایده‌آل دور می‌کند.

مرادی یک هفته قبل از اعزام به لندن هم از ناحیه کشاله پا دچار آسیب‌دیدگی شد، اما وقتی از گردونه رقابت‌های المپیک کنار رفت کسی این مصدومیت‌ها را دلیل اصلی ناکامی او قلمداد نکرد؛ کادر فنی و رییس فدراسیون وزنه‌برداری معتقد بودند او اسیر جو سنگین المپیک شده است. موضوعی که خود مرادی هم آن را قبول داشت.

پس از ناکامی کاروان ورزشی ایران در هفته اول رقابت‌های المپیک، همه نگاه‌ها برای کسب نخستین مدال کاروان ورزشی ایران به سهراب مرادی و کیانوش رستمی دوخته شده بود و همین موضوع باعث شد هر دوی آنها نتوانند انتظار کادر فنی را برآورده کنند.

در این میان کیانوش رستمی به هر زحمتی بود با وجود انداختن چهار وزنه از شش وزنه انتخابی کادر فنی، خود را در کورس رقابت قرار داد، اما سهراب مرادی وداعی تلخ با المپیک داشت تا وزنه‌برداری ایران یکی از شانس‌های مسلم خود را برای کسب مدال از دست بدهد.

همین حذف سهراب مرادی در حرکت یکضرب، در روحیه کیانوش رستمی هم تاثیر منفی گذاشت، با این حال قهرمان سال 2010 جهان به هر زحمتی بود مدال برنز المپیک را از آن خود کرد.

هرچند رستمی می‌توانست با مهار وزنه 214 کیلویی در دوضرب، صاحب مدال طلای المپیک شود، اما برنز او هم از این جهت که فشار روحی ـ روانی دیگر ورزشکاران کاروان ایران را کاهش داد باارزش بود.

البته رضازاده و باقری با گذشت چند روز از پایان رقابت‌های وزنه‌برداری هنوز هم می‌گویند کیانوش براحتی مدال طلای المپیک را از دست داد!

سعید محمدپور، سومین وزنه‌برداری بود که در المپیک لندن روی تخته رفت. سعید با وجود 20 سال سن به هیچ عنوان تحت تاثیر جو المپیک قرار نگرفت و حتی بهترین رکورد یکضرب خود را با مهار وزنه 183 کیلویی به جای گذاشت.

او با مهار وزنه 219 در دوضرب، رکورد مجموع خود را به همان 402 کیلوگرمی رساند که در مسابقات جهانی پاریس توانسته بود با آن صاحب مدال برنز شود. 402 کیلوگرم، رکوردی بود که در سه المپیک قبلی هم مدال برنز را برای وزنه‌برداران به ارمغان آورده بود، اما در لندن سطح رقابت‌های این دسته به شکل قابل توجهی بالا بود.

ایلیا ایلین، نابغه وزنه‌برداری قزاقستان با مهار وزنه 233 کیلوگرم در دوضرب و رسیدن به رکورد مجموع 418 کیلوگرم، رکوردهای جهان را پس از 13 سال شکست.

نفرات دوم و سوم این وزن هم به ترتیب به حدنصاب‌های 409 و 407 کیلوگرم مدال گرفتند و نفر چهارم با رکوردی معادل 407 کیلوگرم (رکوردی که در المپیک قبلی مدال طلا بود) از رسیدن به مدال بازماند.

در این شرایط سعید محمدپور باید در آخرین حرکت خود وزنه 226 کیلویی را می‌زد تا به مدال برنز المپیک می‌رسید.

سعید این وزنه را آخرین بار چند روز قبل از اعزام به المپیک، در حضور لاریجانی، رییس مجلس و همه مسئولان ورزش کشور، در سالنی که به دلیل ازدحام جمعیت هوای نفس کشیدن هم نداشت، تا بالای سر برد، اما از پشت سر انداخته بود.

در المپیک هم دقیقا سرنوشت این جوان 20 ساله اردبیلی و وزنه 226 کیلویی همین بود تا او در عین شایستگی از رسیدن به مدال برنز المپیک محروم شود.

او به گفته کورش باقری، بعد از سجاد انوشیروانی بهترین وزنه‌ها را در جمع شش وزنه‌بردار المپیکی ایران در لندن بالای سر برد، اما با بدشانسی نتوانست روی سکوی المپیک بایستد.

بعد از اتفاق‌هایی که در دسته 85 افتاد و البته بدشانسی سعید محمدپور در دسته 94، هیچ چیز به اندازه مدال نقره نواب نصیرشلال در دسته 105 کیلوگرم نمی‌توانست خستگی را از تن کادر فنی تیم ملی وزنه‌برداری بیرون کند.

قبل از آغاز المپیک کمتر کسی روی این وزنه‌بردار برای کسب مدال المپیک حساب باز کرده بود، اما غیبت شبهه‌برانگیز دو وزنه‌بردار تیم ملی روسیه که هر دو سال گذشته قهرمان و نایب‌قهرمان جهان شده بودند، به اندازه دو پله شانس نواب نصیرشلال را برای ایستادن روی سکو افزایش داد.

در جریان رقابت نیز مارسین دولگای نامدار حذف شد تا نماینده کشورمان فرصت را برای کسب مدال المپیک مغتنم بشمارد.

با وجود این خوش‌شانسی، توانمندی نواب نصیرشلال را هم نباید نادیده گرفت. او در دوضرب وزنه با ارزش 227 کیلوگرم را بالای سر برد، وزنه‌ای که در میان 14 وزنه‌بردار حاضر در دسته 105 کیلوگرم المپیک، فقط اولکسی تروختی از اکراین توانست آن را مهار کند.

این اکراینی با همین وزنه مدال طلای المپیک را از آن خود کرد و نصیرشلال در حالی که می‌توانست با مهار وزنه 229، بالاتر از او روی سکوی نخست بایستد، به همان نقره المپیک قناعت کرد تا دومین مدال‌آور از تیم ملی وزنه‌برداری باشد. نواب با حدنصاب مجموع 411 کیلوگرم، پیشرفتی چشمگیر در قیاس با مسابقه‌های جهانی سال 2011 داشت.

هرچند آغاز کار تیم ملی وزنه‌برداری به این جهت که همگان از کیانوش رستمی و سهراب مرادی انتظار طلا و نقره داشتند، اما فقط یک برنز به دست آمد، شروع خوبی نبود، اما پایان، یک پایان دلپذیر بود.

از ماه‌ها قبل کل ایران بهداد سلیمی را شانس مسلم کسب مدال طلای المپیک می‌دانستند و انتظار می‌رفت سجاد انوشیروانی هم با توجه به رکوردهایش بتواند به مدال المپیک دست پیدا کند البته با آغاز رقابت‌های فوق‌سنگین، انتظارها هم کمی تغییر کرد، چراکه همه می‌خواستند دو نماینده ایران را روی سکوهای اول و دوم ببینند. این امیدواری را وزنه‌های خوبی که سجاد زد افزایش داد.

او در یکضرب و دوضرب پشت وزنه‌هایی ایستاد که تا قبل از این حتی در تمرین هم نتوانسته بود آنها را بالای سر ببرد.

حسین رضازاده می‌گوید: این از خصوصیت‌های وزنه‌برداران اردبیلی است. خود من هم در المپیک در شرایطی وزنه 212 را بالای سر بردم که قبل از آن فقط 210 کیلوگرم را زده بودم!

سجاد در یکضرب شش کیلوگرم و در دوضرب چهار کیلوگرم بیشتر از بالاترین رکوردهایش را بالای سر برد و با مجموع 449 کیلوگرم (204 در یکضرب و 245 در دوضرب) بالاتر از روسلان آلبگوف از روسیه ایستاد.

بهداد سلیمی هم هرچند در فرم ایده‌آل خود قرار نداشت، اما در مهار وزنه‌های 208 در یکضرب و 247 در دوضرب مشکلی نداشت تا با حدنصاب مجموع 455 کیلوگرم روی سکوی قهرمانی بایستد.

به این ترتیب تیم ملی وزنه‌برداری کشورمان با کسب یک مدال طلا، دو مدال نقره و یک مدال برنز بیشترین مدال خود را در یک دوره از رقابت‌های المپیک به دست آورد و بعد از سیدنی هم تاثیرگذارترین مدال‌ها را برای کاروان ورزشی ایران در جدول توزیع مدال‌ها کسب کرد.