از حرف‌ها ناراحتم تا حادثه المپیک

من یک بدشانسی بزرگ آورده بودم. از وقتی هم ​ به تهران برگشتیم دنبال دوا و درمان هستم. حادثه در ورزش معمولا پیش می‌آید، ولی فکر می‌کنم این دیگر خیلی بدشانسی بود که کارم به بیمارستان کشید.

مصدومیتم شدید بود که نتوانستم ادامه بدهم وگرنه بلند می‌شدم و به مسیر ادامه می‌دادم. چند روزی هم که برگشتیم ایران پایم در آتل بوده و تمرین هم نکرده‌ام؛ پس مصدومیتم کوچک نبوده. چند روز دیگر تیم فرانسوی که در آن عضویت دارم در یک مسابقه شرکت می‌کند که نمی‌دانم به آن مسابقه می‌رسم یا نه. دنبال این هستم هر چه سریع‌تر خودم را درمان کنم و به تیم ملحق بشوم. اگر هم نشد که همین‌جا می‌مانم و به درمان می‌پردازم.

مربیانم در لندن بودند و خودشان دیدند که دچار حادثه شدم. آنها از شرایطم باخبر هستند و همه چیز را به اطلاع تیم می‌رسانند. مربی‌ام به من دلداری داد و گفت از این اتفاق‌ها در دوچرخه‌سواری زیاد رخ می‌دهد و باید به روزهای بهتر فکر کنم.

من چهار جلسه بالای 250 کیلومتر تمرین کردم و آمادگی‌ام هم خیلی خوب بود. وقتی استارت زده می‌شود بعد از پنج کیلومتر دوچرخه‌سوار از شرایط کلی باخبر شده و همه چیز دستگیرش می‌شود. آن روز انگار اصلا پدال را احساس نمی‌کردم. شرایط من خیلی خوب بود و می‌توانستم جزو 30 یا نهایتا 40 نفر اول قرار بگیرم.

شما از روی سایت مسابقه‌ها و حتی فدراسیون جهانی می‌توانید آمار تماشاچی را دربیاورید. بالای 1.5 میلیون نفر در طول مسیر ایستاده بودند تا مسابقه را تماشا کنند. مردم اروپا خیلی به دوچرخه‌سواری علاقه‌مند هستند و درکل مسیر مردم ایستاده دوچرخه‌سواران را تشویق می‌کردند. فکر می‌کنم یکی از تماشاچیان آمده بود که عکس بگیرد، نفر جلویی حواسش نبود و تصادف کرد که بعد دو نفر جلویی من هم به یکدیگر برخورد کردند. ازدحام دوچرخه‌سواران زیاد و راهی برای فرار نمانده بود. آنجا بود که با بدشانسی آسیب دیدم و به بیمارستان انتقال داده شدم.

یک روز برای تمرین، مسیر در اختیار ما قرار گرفته بود ولی دیدیم ترافیک خیلی سنگین است و قید آن را زدیم! مسیرها را البته معمولا نمی‌رویم. مسیر المپیک پیچ و خم زیادی داشت. ما روز قبل از آن پروفایل را بخوبی آنالیز کردیم. در این پروفایل جاهای خطرناک و شیب‌ها کاملا مشخص است.

قرار ما این بود که اگر برای من اتفاقی افتاد، سهرابی حمایت کند. در واقع گروه به عقب برگردد و پشتیبانی کند. چون در المپیک حق استفاده از بی‌سیم را نداشتیم، سهرابی نمی‌دانست برای من چه اتفاقی افتاده است. او البته آمد عقب تا اوضاع را بررسی کند ولی تا خواست برگردد فشار مسابقه به قدری بالا بود که دیگر انرژی برایش باقی نگذاشت. سهرابی در گروه پیشتاز بود و حتی می‌توانست جزو 40 نفر اول باشد. به نظرم او یکی از بهترین‌های تاریخ دوچرخه‌سواری ایران است.

امسال من در تیم فرانسوی‌ام با وینوکوروف خیلی مسابقه دادم. وضعیت تیم ما به گونه‌ای است که در بالاترین سطح اروپا حضور دارد و من نیز با نفرات سرشناس دنیا رکاب زده‌ام. امسال وینوکوروف در هیچ مسابقه‌ای نتیجه نگرفته بود و برای همین هم کسی در المپیک به او امیدوار نبود. در این که او از نظر هوشی یک دوچرخه‌سوار بزرگ در دنیاست هیچ تردیدی نیست و از همین نبوغش برای المپیک استفاده کرد. معلوم بود که او امسال روی یک مسابقه بزرگ برنامه‌ریزی کرده بود که آن را فتح کند و آن مسابقه ظاهرا المپیک بود. بی‌جهت نیست که همه دنیا به این دوچرخه‌سوار نگاه ویژه دارد.

انگلیس تیم میزبان این مسابقه بود. اصلا مسیرها را برای دوچرخه‌سواران این کشور طراحی کرده بودند تا قهرمان شوند. در واقع 99 درصد کارشناسان شانس را به انگلیس می‌دادند. آنها مارک کاوندیش را داشتند که قهرمان جهان است. نفرات اول و دوم امسال توردوفرانس مال انگلیس بودند. بدون تردید این تیم بهترین تیم دنیا است. کاوندیش در این مسابقه‌ها بیست و نهم شد در حالی که از قبل مدال طلا را برای او کنار گذاشته بودند. نفر دوم توردوفرانس هم در رده 109 المپیک قرار گرفت. فردای مسابقه روزنامه‌های انگلیسی نوشتند که این بزرگ‌ترین ناکامی بریتانیا در المپیک بود.