پروتئینی که به جنگ آنفلوآنزا می‌رود

در گذشته از این پروتئین برای افزایش تاثیرگذاری واکسن‌ها از طریق فعال‌کردن واکنش سیستم ایمنی بدن استفاده می‌شد؛ اما مطالعات اخیر محققان نشان می‌دهد، این پروتئین می‌تواند بدون نیاز به تزریق واکسن و به خودی خود در فعال شدن سیستم ایمنی بدن تاثیرگذار باشد. ویروس آنفلوآنزا بسیار زیرکانه عمل می‌کند و تا پیش از بروز نخستین نشانه‌های بیماری از فعالیت سیستم ایمنی بدن جلوگیری می‌کند. اگر این پروتئین در بدن وجود داشته باشد، پس از گذشت 24 ساعت از زمانی که ویروس آنفلوآنزا وارد بدن می‌شود، سیستم ایمنی بدن نسبت به آن از خود واکنش نشان می‌دهد. این پروتئین روی ویروس اثر نمی‌گذارد، بلکه سیستم ایمنی بدن را برای مقابله با ویروس فعال می‌کند و بر خلاف واکسن آنفلوآنزا که می‌تواند نژاد خاصی از ویروس‌ها را از بین ببرد، این پروتئین اختصاصی عمل نکرده و در مقابل انواع مختلف ویروس‌هایی که موجب ابتلا به بیماری آنفلوآنزا می‌شود، به روشی مشابه عمل می‌کند.

به گفته محققان پروتئین67 EP می‌تواند در درمان دیگر بیماری‌های سیستم تنفسی و همچنین ابتلا به عفونت‌های قارچی نیز مؤثر باشد و از توانایی بالقوه‌ای در روش‌های درمانی اورژانسی برخوردار است. برای درمان فردی که به آنفلوآنزا مبتلا می‌شود، تنها روش درمانی، تجویز داروهایی است که ویروس مولد بیماری را به طور مستقیم هدف قرار می‌دهد که ویروس آنفلوآنزا نیز به اغلب این داروها مقاوم است. به گفته دکتر فیلیپ، مجری این طرح تحقیقاتی، پروتئین EP67 می‌تواند راهکار مناسبی برای شیوع بیماری‌های عفونی باشد و از گسترش و شیوع بیماری در سطح جوامع تا حد زیادی جلوگیری کند. در حال حاضر آزمایش‌های اولیه روی گروهی از موش‌ها انجام شده است. شدت بیماری در موش‌ها با کاهش وزن آنها پس از ابتلا به بیماری سنجیده می‌شود. معمولا موش‌ها پس از ابتلا به آنفلوآنزا 20 درصد وزنشان را از دست می‌دهند، اما موش‌هایی که پیش از ابتلا به بیماری به آنها پروتئین 67 EP تزریق شده است، تنها حدود 6 درصد وزنشان را از دست می‌دهند. از آنجا که این پروتئین در برخی از حیوانات مانند پرندگان فعال است، می‌تواند توجیه مناسبی برای مصونیت این گروه از حیوانات در مقابل برخی بیماری‌های عفونی یا بیماری‌هایی مانند آنفلوآنزا باشد. قرار است در آینده تاثیر این پروتئین روی سلول‌های مختلف بدن مورد بررسی قرار گیرد.