ابتکار عمل دیپلماسی ، از نوع دوم

دیپلماسی یک نوع جنگ است و مذاکرات سیاستمداران اگرچه در قالب کلمات محترمانه و با آدابی خاص ادا می شود اما برای پیروز شدن در گفتگو ، همانند جنگ قواعدی وجود دارد.

کد خبر: ۴۸۵۴۳

همان گونه که در یک پیکار نظامی ، گاهی باید عقب نشینی کرد ، در دیپلماسی هم با روال مشابهی روبه رو هستیم.
نیز اگر در جنگ کلاسیک نظامی ، حمله و تک به عنوان یک تاکتیک مدنظر قرار می گیرد ، در دیپلماسی نیز گاه باید یورش برد.
گاه ماشین جنگ بنا به دلایل مختلفی قفل می شود. این قاعده در دیپلماسی هم ساری است ، هم مردان جنگ و هم مردان سیاست ، در این برهه ها به دنبال راههای خروج از بن بست می گردند.
به نظر می رسد ، بررسی پرونده فعالیت های هسته ای ایران در شورای حکام قفل شده است.
اروپایی ها با بازی دوگانه در تلاشند از یک سو منافع خود را در ایران حفظ کنند و از سوی دیگر برای مهار امریکا ، با کاخ سفید تعامل داشته باشند.
امریکا نیز گو این که به دلیل سرگرم بودن در انتخابات ریاست جمهوری ، توان بازی جدی در این عرصه را ندارد ، در پی نوعی هژمونی تاثیرگذار در تصمیمات سازمان ملل ، شورای امنیت ، آژانس بین المللی انرژی اتمی و شورای حکام است.
3 کشور آلمان ، انگلیس و فرانسه با عهدشکنی و زیر پا گذاردن توافقات اجلاس تهران زیاده خواهی می کنند و برای توجیه این رفتار خود به اختلافات امریکا از اروپا اشاره می نمایند.
مجموعه این برخوردها نشان می دهد برخورد دیپلماتیک با ایران ، به کارزاری جدی تبدیل شده است.
اروپایی ها بدون آن که نسبت به فعالیت های هسته ای اسرائیل ، پاکستان ، کره جنوبی و... حساسیتی نشان دهند، به تهران فشار می آورند و به این ترتیب شرایط را برای هر گونه تفاهم از بین می برند.
معمولا در چنین موقعیتی ، کسی برنده است که از پای میز مذاکره برخیزد و در دام نقشه های طرف مقابل قرار نگیرد.
اصرار آژانس حکام بر تعلیق غنی سازی اورانیوم ، از مواردی است که نباید با آن کنار آمد.
هنر دیپلماسی ما این است که عرصه ای را که حریف به میدان جنگ تبدیل کرده است ، به نفع خود تغییر دهیم.
نشان دادن نقطه ضعف در برابر خواسته های غیرمنطقی ، طرف مقابل را به امتیازخواهی بیشتر ترغیب می کند و اینجا ، دقیقا نقطه ای است که باید مقاومت کرد.
اما از این نکته نباید غافل شد که افکار عمومی در برابر آنچه طی روزهای اخیر مطرح شده ، توجیه گردد.
معمولا افراد جبون و ترسو می خواهند دل مردم را خالی کنند و مقاومت های حساب شده دیپلماتیک را به زیان کشور جلوه دهند.
مثلا بعید نیست ترس از جنگ را به جامعه القاء کنند و بویژه با یادآوری دوران جنگ عراق علیه ایران یا حمله امریکا به عراق ، مسوولان را از اتخاذ تصمیمات قاطع دیپلماتیک بازدارند.
فرض وقوع جنگ ، فقط یک فرض محتمل با درجه ضعیف است ; اما دشمن می کوشد با بالا نشان دادن احتمال آن ، فرصت هرگونه رفتار مقتدرانه دیپلماتیک را سلب کند.
به عبارت دیگر ، می خواهد با پررنگ نشان دادن سایه جنگ فرضی و خیالی ، به امتیازهای بیشتری دست یابد. افکار عمومی در صورتی که در جریان ماوقع قرار گیرند و عطش آنها به اطلاعات و اخبار لازم برطرف شود ، در یک تعامل منطقی با کارگزاران نظام ، پشتیبان تصمیمات اقتدارگرایانه خواهند بود.
در این صورت تلاشهای دشمن و افراد ترسو راه به جایی نخواهد برد.