خسارتی که کابل دزدها به مردم می‌زنند

یک صدای ضبط شده به مشترکانی که با مرکز خرابی تلفن تماس می‌گیرند، می‌گوید: «تلفن شما به دلیل خسارت کابل قطع شده و طی 72 ساعت وصل می‌شود».

به نظر می‌رسد نه‌تنها به کابل‌های تلفن خسارت رسیده (اگر براستی چنین باشد!) بلکه خسارت وارده به ساعت‌های این دستگاه عریض و طویل نیز کم نبوده و 12 روز است که هنوز 72 ساعت به سر نیامده است!

هر متر کابل کانالی 2400، حدود هشت کیلوگرم وزن دارد، هر تخته کابل حدود 250 متر و قطر آن هم حدود 10 سانتی‌متر است بنابراین کابل، وزنی حدود چهار تن دارد و سارقان امکان سهل و آسانی برای اختفا و سرعت در سرقت و جدا کردن کابل‌ها از حوضچه مرکزی ندارند.

یعنی ظاهرا باید در سرقت موصوف جرثقیلی، کامیونی، وانتی، تعدد سارقانی، سروصدایی، چیزی هم دخیل باشد و نگهبان یا دست‌اندرکاران حراست و پاسبانی از حوضچه یا ناحیه یا منطقه متوجه آن شده باشند.

اگر متوجه شده‌اند، چرا جلوگیری نکرده‌اند، اگر متوجه نشده‌اند چرا بازخواست نشده‌اند؟ یعنی حتی اگر فرض کنیم سرقت و جدا کردن کابل‌ها از حوضچه مرکزی رخ داده، دست‌اندرکاران مخابرات تدبیرهای لازم، مناسب و کارآمدی برای ایمن‌سازی در حوضچه‌ها به کار نگرفته‌اند!

فرض کنیم سارقان بتوانند در حوضچه‌ها را باز کنند (در نظر داشته باشیم که این کار همچنان نافی مسئولیت مخابرات برای ایمن‌‌سازی در حوضچه‌ها نیست)‌ و با فروش مس درون کابل‌ها سود سرشاری به جیب بزنند، در این صورت زنجیره دیگری از سوال برقرار می‌شود: این کابل‌ها کجا می‌رود؟ چطور حمل می‌شود؟ کجا پوشش آنها از مس جدا می‌شود؟ چطور آب می‌شود که کسی متوجه نمی‌شود؟ فرآورده نهایی در چه نقطه‌ای مورد استفاده قرار می‌گیرد؟ نیروی انتظامی، مخابرات و دیگر مسئولان ذی‌ربط کجای جلوگیری، پیشگیری، رهگیری و... چنین سرقت و خسارتی قرار گرفته‌اند و تاکنون چه کرده‌اند؟

مردم در تماس‌های خود با روزنامه مدام یادآور می‌شوند: «پاسخگوی مردمی که 12 روز است با ضررها و مشکلات اقتصادی، رفاهی، اجتماعی، حتی پزشکی و... ناشی از این خسارت درگیرند، چه کسی یا کسانی است؟ آیا کسی نباید پاسخگوی آن باشد؟»، «بهانه سرقت یا خسارت کابلی که مخابرات اعلام می‌کند سال‌هاست در حال تکرار است و سالانه میلیاردها تومان از بیت‌المال و جیب مردم صرف خسارت‌ها و مشکلات آن می‌شود، کی قرار است وعده جایگزینی فیبر نوری به جای کابل مسی تحقق یابد؟»، «مخابرات شرکت بی‌پولی نیست، چرا بخشی از درآمد سرشار ارسال پیامک‌ها را خرج رفع این معضل نمی‌کند؟»، «بنویسید گمان می‌کنید شهروندان اعم از کسبه، پزشکان، آژانس‌داران، مراکز درمانی و پزشکی، حتی بقال‌ها از قطع12 روزه تلفن‌هایشان چقدر خسارت می‌بینند؟ می‌توان برای آن رقمی را متصور شد؟ فکر می‌کنید آژانس‌داری که همه درآمدش به تلفن مشتریانشان وابسته است، جوانی که با هزار امید و زحمت و شراکت دکه کوچک غذای بیرون‌بری برپا کرده، فروشنده‌ای که برای یک باب مغازه در یکی از مراکز خرید جنت‌آباد ماهانه سه میلیون تومان اجاره می‌دهد و... از قطع 12 روزه تلفن خود چقدر ضرر می‌کند و چگونه می‌تواند خسارت ناشی از این معضل را بپردازد؟» «شرکت مخابرات که درصورت تاخیر در پرداخت قبض دو ماهه‌اش بدون هیچ اغماضی تلفن مشترکانش را قطع می‌کند، نباید پاسخگوی حقوق از دست رفته شهروندان باشد؟»

آیا کسی بیدار است تا دست‌کم ساعت خواب رفته مخابرات را کوک کند؟ براستی حقوق شهروندان را چه کسی پیگیری می‌کند؟