آب گوارا در ‌سواحل‌ خلیج ‌فارس

کسی نمی‌داند! شاید مرور همین واقعیات در ذهن مخترع جوان فرانسوی جرقه ابداع وسیله‌ای برای تولید آب شیرین را روشن نموده است. احتمالا وقتی مارک پرنت در یک بعدازظهر گرم و شرجی بهاری در سواحل خلیج‌فارس در ابوظبی قدم می‌زده و رطوبت هوای محیط تمام بدنش را چسبناک کرده بوده، به این موضوع فکر می‌کرده که چرا نباید از همین رطوبت خالص موجود در هوا برای تولید آب شیرین استفاده کرد؟

همه ما از کتاب علوم دوران دبستان به خاطر داریم که یکی از راه‌های تولید آب خالص، تبخیر آب‌های ناخالص و سپس میعان بخار تولید شده است. خوشبختانه دست طبیعت، بخش اول این فرآیند را بخوبی انجام می‌دهد. گرمای زیاد خورشید در مناطق استوایی آب دریاها را تبخیر می‌کند و ملکول‌های خالص آب را وارد هوا می‌کند. اما مایع کردن این بخار نیازمند وجود چیزی خنک‌تر از هوای محیط است. یعنی اگر به طور مثال صفحه فلزی سردی را در مجاورت این هوای شرجی قرار دهیم، ملکول‌های آب کم‌کم به صورت شبنم روی این سطح سرد می‌نشینند.

دلیل تشکیل برفک در یخچال نیز همین است. برفک هم در واقع از بخار غذاهایی که داخل یخچال گذاشته می‌شود، تشکیل می‌گردد.

از بحث‌های علمی بگذریم و به سواحل جنوبی خلیج‌فارس، جایی که مخترع جوان ما مشغول قدم زدن است، برگردیم! رطوبت هوای شرجی خلیج‌فارس، که شدت آن گاهی به بیش از 90درصد می‌رسد، منبع عظیمی از آب خالص است. اما میعان این همه بخار نیازمند یک سطح فلزی خنک است و خنک کردن یک فلز در آن هوای گرم به انرژی نیاز دارد و این مساله‌ای بود که این مخترع باید حلش می‌کرد.

مارک هم از کنار هم قرار دادن همین سررشته‌ها به فکر ساخت وسیله‌ای افتاد که از باد شرجی خلیج‌فارس، آب خالص تولید نماید. او یک توربین بادی را به کار گرفت تا انرژی باد را به برق تبدیل نماید. برق تولیدی برای خنک کردن سطوح فلزی در مخزن پشت توربین به کار می‌آید و این سطوح فلزی خنک، مکانی مناسب برای تشکیل شبنم از رطوبت هوا هستند. مارک در اولین تلاش‌های خود موفق شد با استفاده از یک توربین بادی 30 کیلوواتی که بر فراز پایه‌ای 24 متری قرار گرفته، در سواحل شمالی ابوظبی روزانه 500 تا 800 لیتر آب خالص تهیه کند.

gizmag / مترجم : امیر توکلی‌کاشی