مردم ایران نگران شکسته شدن حرمت حریم علوی

«آن شب که آن صحنه ها را در تلویزیون دیدم ، حال خودم را نمی فهمیدم . احساس خفگی می کردم. بغض راه نفسم را بسته بود. این همه جسارت برایم غیرقابل باور بود. واقعا چه کسی فکر می کرد جلوی چشم میلیون ها مسلمان سراسر جهان به مقدسات آنان ، این طور بی حرمتی شود. واقعا از این بالاتر، هیچ ضایعه ای برای مسلمانان وجود ندارد...» محمد کیوانی ، مرد 40ساله ای که در کارگاه ریخته گری خود مشغول به کار است ، در پاسخ خبرنگار ما که می پرسد «احساس شما درباره وقایع اخیر نجف چیست؛» در حالی که اشک در چشمانش حلقه زده ، می گوید: 2سال پیش بود که به زیارت حضرت در نجف مشرف شدم . نمی دانید حرم مطهرش چه حال و هوایی دارد. انسان از خودبی خود می شود. روح ملکوتی پیدا می کند. من نمی توانم این شبها، اخبار تلویزیون را تماشا کنم ؛ چون تحمل این صحنه ها برایم سخت است ...» یک مدرس دانشگاه : این بی حرمتی بی سابقه است دکتر محمد صالحی ، مدرس جامعه شناسی و صاحب نظر فرهنگ اجتماعی دیدگاه های خود را درباره هتک حرمت حرم علوی با این جمله آغاز می کند: این نوع بی حرمتی در طول تاریخ بی سابقه است . وی ادامه می دهد: تاریخ مواردی از جسارت های برخی گروه ها را به اماکن مقدس مسلمانان به ثبت رسانده ، اما آنچه در جریان اخیر نجف دیده می شود، آمیخته به نوعی حقه و کینه از مقدسات مسلمین است . تصاویر ماهواره ای هجوم به حرم را که می دیدم ، واقعا منقلب شدم . اینها دقیقا می دانند چه می کنند و این دانایی ، با چاشنی کینه ، باعث متفاوت شدن فضای این بی حرمتی نسبت به موارد مشابه در تاریخ است . متاسفم که در عصر تمدن بشری و در دوره ای که ما بی حرمتی به انسان را محکوم می کنیم ، شاهد چنین اتفاقی هستیم . آنها که دست به این بی حرمتی می زنند، خود را پرچمدار اومانیسم در جهان می دانند و به نظر من حرمت انسان به اعتقادات او بستگی دارد. اگر ما پا روی معتقدات انسانی بگذاریم و داعیه اومانیسم هم داشته باشیم ، این یک تناقض بزرگ است . امیدوارم طیف متفکری که در جامعه امریکا حضور دارد؛ به این اقدامات واکنش جدی نشان دهد و اجازه ندهد حیثیت ملی مردم امریکا بیش از این در دنیا پایمال شود.

سکوت خفقان آور نهادهای بین المللی

ابراهیم کناره سر، دانشجوی کارشناسی ارشد حقوق سیاسی ، درباره شکستن قداست حرم حضرت علی (ع) می گوید: دنیای دیپلماسی امروز ، دنیای سخن گفتن با زبان متناسب با آغاز گفتمان است . ما در حیطه روابط سیاسی ، پاسخهایمان را با همان لحنی ارائه می کنیم که گفتمان دیپلماتیک آغاز شده است . با کمال تاسف باید بگویم لحن امریکا در وقایع اخیر نجف ، بسیار گزنده است ؛ این گونه رفتار کردن در حیطه روابط بین الملل سیاسی بکلی محکوم است و همه نهادهای سیاسی دنیا، هرگونه بی حرمتی به مقدسات ملتها را ممنوع کرده اند و این یک عرف بین الملل محسوب می شود بنابراین تخطی از این عرف و نادیده گرفتن مقدسات معتقدان به ادیان ، امروزه از سوی ملتها تحمل نمی شود. من مطمئنم این اتفاق اگر برای معتقدان به هر دین دیگری می افتاد ، با واکنش های بسیار تند محافل سیاسی در جهان رو به رو می شد و ملتهای معتقد به آن دین نیز قطعا برمی آشفتند اما اینجا چون پای اسلام در میان است و نوعی هماهنگی در مخالفت با اسلام که متاسفانه در میان گردانندگان نهادهای سیاست جهانی وجود دارد ، سکوت خفقان آوری بر این نهادها حاکم شده و کسی هم نیست به این سکوت جانبدارانه اعتراض کند. به نظر من ، محافل دیپلماتیک مسلمان باید با تحرک بسیار بالای خود این بی تحرکی را جبران کنند و علیه این بی حرمتی آشکار ، جو نیرومند و تاثیرگذار جهانی ایجاد کنند. امتیازی که نهادهای سیاسی اسلامی دارند ، این است که از پشتوانه بسیار عظیم که عواطف و احساسات انبوه مسلمانان است ، بهره مندند و می توانند با استفاده از این امتیاز ، فضا را کاملا به نفع خود تغییر دهند.