کشمکش‌های سیاسی به جای همدلی؛ چرا؟

قرار است همه دست به دست هم بدهند تا چاره‌ای برای مقابله با تحریم‌هایی بیابند که چند ماهی است بشدت توسط غرب علیه ایران در حال اجراست و همان‌طور که مقامات مسوول کشورمان اعلام کرده‌اند، این تحریم‌ها ضمن آن‌که باعث رشد توانمندی‌هایمان شده، اما اثرات منفی هم داشته، برای همین لازم است تا برای عبور از این برهه دست به دست هم دهیم، بلکه تبعات منفی تحریم‌ها تا حد امکان خنثی شود.

اما در حال حاضر که نزدیک به سه هفته از سال جدید می‌گذرد، تنها چیزی که در رفتار و گفتار و کردار مسوولان و مقامات دیده نمی‌شود،‌ توجه به این موضوع است و در عوض تا می‌توانند سهوا و عمدا دست به اقداماتی می‌زنند که تنش‌زا بوده و انرژی‌های زیادی را هدر می‌دهد.

به عنوان نمونه از یک‌سو در اقدامی غافلگیرکننده و بدون مجوز قانونی اقدام به افزایش مبلغ یارانه‌های نقدی می‌شود و باعث به راه افتادن موجی از انتقادها می‌شود و حتی مقامات کشور نسبت به این روندی که دولت در پی گرفته هشدار می‌دهند.

از سوی دیگر، مجلس نیز در اولین جلسه علنی خود در سال 91 سراغ استیضاح وزیر دولت می‌رود تا به این شکل اعتراض خود را نسبت به حکم انتصاب جدیدی که از سوی وزیر کار امضا شده است، پیگیری کند.

چرا که وزیر کار بدون توجه به اعتراضات نمایندگان سرانجام حکم سعید مرتضوی ـ که اتهاماتی علیه وی مطرح است ـ را، به عنوان مدیرعامل سازمان تامین اجتماعی امضا کرد.

همه این اتفاقات در حالی است که در مجلس کارهای مهم دیگری همچون بررسی بودجه سال 91 وجود دارد و ‌باید هرچه سریع‌تر تکلیفش روشن شود تا بیش از این در بررسی آن که دولت با تاخیر ارائه‌اش داد، فرصت از دست نرود.

اگر دقیق بشویم نمونه‌های دیگری هم وجود دارد که فرصت بیان آنها در این نوشتار فراهم نیست اما وقتی به یاد می‌‌آوریم چگونه این مسائل موجب شده تا وقت و انرژی زیادی را طی همین سه هفته از مسوولان امر بگیرد، احساس تاسف دست می‌دهد.

آن وقت است که این سوال مطرح می‌شود آیا مسوولان کشور نمی‌توانند یا نمی‌دانند یا نمی‌خواهند که به خاطر مسائل مهم‌تری دست از این حاشیه‌سازی و سیاسی‌کاری‌ها برداشته و در عوض اهتمام خود را صرف امور مهم‌تری کنند که نیازمند همراهی همه است؟

مریم جمشیدی - گروه سیاسی