سیمرغ‌هایی که به خانه‌شان بازگشتند

اعتراض‌ها هم از این بابت بود که می‌دانستند این فیلم‌ها نه ساختار محکمی دارند و نه محتوایی در خور توجه. و تنها براساس بده‌بستان‌های غیرهنری و کاملا سیاسی مربوط به همان سال‌ها، سیمرغ‌های بی‌نوا را به بند کشیده‌اند.

حالا بعد از گذشت حدود یک دهه، جناب فرمان‌آرا با پس فرستادن غیرمودبانه سیمرغ‌ها نشان داد که آن اعتراض‌ها چقدر بجا بوده است و اساسا شاید بروز اتفاقی مثل انحلال خانه سینما (گرچه می‌توانست روند بهتری داشته باشد) عامل خیری شد برای بازگشت این سیمرغ‌های بینوا به خانه اصلی‌شان؛ سیمرغ‌هایی که در فضای غبارآلود آن سال‌ها، به ناحق به وادی دیگری رانده شده بودند که فرسنگ‌ها با سرزمین مردان و زنان غیرتمند و مسلمان ایرانی فاصله داشت.

و حالا باعث خوشحالی ا​ست که جناب فرمان‌آرا با پس فرستادن این جوایز نشان داد که حتی ایشان هم می‌توانند در بازگرداندن قدر و منزلتی که در دوره‌های خاصی از سینمای ایران کاسته شده بود، موثر باشند؛ کاری که شاید این بار شایسته اهدای یک جایزه از نوعی دیگر باشد. با این کار جناب فرمان‌آرا شاید بشود قدر و منزلتی بیش از قبل برای سینما و جشنواره قائل شد و به جشنواره‌ای که پیش‌روست امیدوار بود؛ جشنواره‌ای که مسوولانش بنا دارند با تکیه بر اصول اخلاقی و فرهنگی، فضای سنگین بی‌اخلاقی این روزها را اصلاح کنند. با این وجود نمی‌شود از نفس کار جناب فرمان‌آرا به عنوان کاری خلاف اخلاق و فرهنگ ابراز تاسف نکرد. براستی کجای دنیا دیده‌اید کسی چنان به اخلاق و فرهنگ پشت پا بزند که حتی اصلی مثل پس ندادن هدیه تقدیمی و جایزه را رعایت نکند.

کاش جناب فرمان‌آرا می‌دانست که همین قهرمان‌بازی‌ها و جلب توجه کردن‌های نابجا تا چه اندازه می‌تواند به وخیم‌تر شدن حال صنوف سینمایی و خانه سینما و نهادهایی از این دست منجر شود و کاش می‌دانست که با رعایت منطق و اخلاق و فرهنگ و با گفت‌وگو می‌شود چاره‌ای برای این وضعیت ناخوشایند اندیشید.

کیوان امجدیان / دبیر گروه فرهنگ و هنر