ایمپلنت‌ها به جای‌کاشت تزریق می‌شوند

معمولا تعویض استخوان‌های آسیب‌دیده برای یک پزشک جراح کار بسیار ساده‌ای است، چرا که می‌‌توان از مواد فلزی و پلاستیکی مختلفی برای ساخت اعضا و اندام‌های مصنوعی و جایگزین کردن آن به جای عضو آسیب‌دیده استفاده کرد.

کد خبر: ۴۵۰۶۱۲

اما جایگزینی بافت‌های نرم بدن و بویژه بافت‌هایی مانند گونه یا لب‌ها با مشکلات بسیار پیچیده‌ای همراه است. امروزه بسیاری از محققان در تلاش هستند با استفاده از روش‌‌های مخصوص مبتنی بر تولید داروها و تجهیزات درمانی بیولوژیکی به راهکارهایی در این زمینه دست یابند. در این جهت گروهی از محققان دانشگاه جان هاپکینز در بالتیمور موفق به تولید نوعی ماده تزریقی شده‌اند که با استفاده از نور زیرسطح پوست و در محل موردنظر قرار می‌گیرد.

با استفاده از این روش جدید می‌توان بافت‌هایی را که به علت سوانح و تصادفات رانندگی آسیب‌دیده، یا بر اثر ابتلا به بیماری تحلیل رفته یا از بین رفته‌اند بازسازی کرد.

پس از تزریق این ژل ترمیم‌‌کننده در زیرسطح پوست و پیش از این که این ژل که در حقیقت نوعی ایمپلنت تزریقی است تحت‌تاثیر تابش نور سبز روی قسمت موردنظر تبدیل به یک ماده سخت و محکم شود، می‌توان آن را به شکل دلخواه درآورد. در حال حاضر این طرح در قالب یک طرح آزمایشی با هدف تحقیق درباره ایمپلنت‌ها در کانادا انجام شده و پزشکان امیدوارند با تامین بودجه برای تهیه مقدمات لازم به منظور تولید این نوع ایمپلنت‌‌ها بتوانند نسل جدیدی از ایمپلنت‌ها را در اختیار بیماران و مصدومان سوانح رانندگی قرار دهند.

این ایمپلنت که می‌توان آن را در درمان بافت‌های نرم بدن مورد استفاده قرار داد ترکیبی از اسیدهیایورونیک که یک ماده بیولوژیکی است و همچنین پلی اتیلن گلیکول که یک پلیمر مصنوعی و ساختگی است، تشکیل شده است و در محل بافت آسیب‌دیده به زیر سطح پوست تزریق می‌شود.

یکی از ویژگی‌های منحصر به فرد این روش این است که تزریق این ماده در زیر پوست برخلاف استفاده از ایمپلنت‌ها که جایگزین عضو آسیب‌دیده می‌شوند، نیازمند عمل جراحی نیست. ماده تزریقی بسیار نرم و انعطاف‌پذیر است و قابلیت شکل‌پذیری دارد، به همین علت پس از تزریق، می‌توانید به دلخواه خود آن را تغییر شکل دهید تا به شکل مورد نظرتان نزدیک‌ شود. در آخرین مرحله از فرآیند درمان باید نور سبز LED روی سطح پوست تابیده شود تا ژل تزریق شده به شکل ثابت و بدون تغییر در محل قرار گیرد و حرکت نداشته باشد.

طول موج خاصی از نور موجب ایجاد ارتباط بین مولکول‌های پلی‌اتیلن گلیکول موجود در ترکیب شیمیایی ماده تزریقی می‌شود و به این ترتیب این ژل به شکل یک ایمپلنت سفت و محکم، جایگزین بافت نرم آسیب‌دیده می‌شود. پیش‌بینی می‌شود تا یکی دو سال آینده بتوان از این روش برای درمان بسیاری از افرادی که به هر علتی آسیب دیده باشند و بخشی از بافت نرم بدن آنها احتیاج به جایگزینی داشته باشد، تحت درمان قرار داد.