تصویر هنرمندانه از شخصیتی واقعی

ثریا تا چند ماه پیش به سختی کار می‌کرد تا بتواند زندگی خود و بچه‌هایش را اداره کند. ثریا تا چند ماه پیش اصلا فکرش را هم نمی‌کرد که روزی به او لقب نزول‌خوار بدهند. اما شرایط خیلی سریع تغییر کرد. زیاده‌خواهی بچه‌هایش او را وادار کرد تا وارد کار‌هایی شود که ته‌دلش راضی به آنها نبود. مردم هنوز هم ثریا را دوست دارند چون می‌دانند او آدم خوبی است که گاهی مجبور است کارهای بد انجام دهد. ثریا را مردم می‌بینند؛ با او می‌خندند و با او گریه می‌کنند، چون ثریا شخصیتی است که مخاطبان مابه‌ازای او را در وجود خود می‌بینند.

اما این‌که سریال «تا ثریا» توانسته این‌همه طرفدار پیدا کند به دلیل روایت هنرمندانه‌ای است که از زندگی ثریا ارائه شده است. فیلمنامه‌نویس، هوشمندانه واقعیت‌ها را دراماتیزه کرده است. او داستان تعریف می‌کند بدون این‌که در واقعیت خللی ایجاد کند. سیروس مقدم خوب می‌داند که باید چنین داستانی را از چه زاویه‌ای تصویری کند تا اضطراب‌های ثریا واقعی جلوه کند. آزیتا حاجیان هم از ثریا چهره‌ای باورپذیر به نمایش گذاشته است. باعث می‌شود برکه آرام زندگی او گل‌آلود شود. بی‌اعتمادی به دیگران از ثریا زنی ‌پنهانکار هم می‌سازد. پنهانکاری ریشه در ترس دارد و ثریا حتی زمانی که دل به سرهنگ می‌بندد و با او ازدواج می‌کند، جرات ندارد این موضوع را به فرزندان و دامادهایش بگوید. او حتی حق مسلم خود را پنهان می‌کند.

همین پنهانکاری باعث می‌شود سرهنگ از او طعمه‌ای برای رهایی پسرش از زندان بسازد. سرهنگ هم به ثریا خیانت می‌کند. ثریا خیلی دیر می‌فهمد که نباید به سرهنگ اعتماد می‌کرد.

ثریا به شکل قانونی ازدواج کرده، اما این ‌اتفاق را یک‌جور بی‌آبرویی می‌داند و برای حفظ آبرو ناخواسته باعث مرگ سرهنگ می‌شود! ثریا زن خوبی است اما در گردابی گرفتار شده است که شرایط برای او رقم زده است؟! ثریا آینه‌ای است مقابل همه آدم‌های جامعه. باورش می‌کنیم چون واقعی است و هنرمندانه روایت شده است.