بلندپروازی‌های خطرناک ترکیه و قطر

ترکیه از حدود 4 سال پیش با قدرت وارد میدان شد و با پرونده فلسطین و دفاع از قضیه فلسطین آغاز به کار کرد. با این اقدام نشان داد قدرتی در حال ظهور است و به اتحادیه اروپا این پیام هشدارآمیز را ارسال کرد که ترکیه به عنوان جایگزین در عرصه سیاسی ورود پیدا کرده است، اما اتحادیه اروپا هنوز با پیوستن ترکیه به عضویت این اتحادیه موافقت نکرده است.

ترکیه با دفاع از مساله فلسطین و نوار غزه، با تمامی تصمیم‌های اسرائیل و رهبران نظام سابق مصر که مهم‌ترین هم‌پیمان اسرائیل و شریک جرم او در محاصره غزه به شمار می‌رفتند، مخالفت کرد و برای شکستن این محاصره ظالمانه تلاش کرد. نظام حسنی مبارک مانع حرکت کاروان‌ها برای شکستن محاصره دریایی و زمینی در نوار غزه بود. در مقابل، ترکیه پس از جنگ 22 روزه در سال 2008، موسسات انسان‌دوستانه در غزه را تاسیس کرد و با این توجیه، در نوار غزه حاضر شد و تمامی امور را از نزدیک پیگیری می‌کرد. حمایت ترکیه از ساکنان نوار غزه و اصرار بر دشمنی با رژیم صهیونیستی، پس از حادثه کشتی مرمره شدت بیشتری گرفت.

در این حادثه تعدادی از شهروندان ترک توسط نیروهای اسرائیلی کشته شدند و ترکیه بهای سنگینی در این موضوع پرداخت کرد. با خلق این سناریو ترکیه در نزد ملت‌های عربی از جایگاه و احترام ویژه‌ای برخوردار شد؛ چراکه اعراب خود را در موضوع فلسطین مقصر می‌دانستند و مشاهده می‌کردند این محاصره ظالمانه، نتیجه کوتاهی دولتمردان و سران کشورهای خودشان است.

چند روز گذشته مقاله‌ای در سایت های عربی منتشر شد که درباره اسرار خاورمیانه جدید و بهار عربی بود. در این مقاله، اطلاعات خطرناک و بسیار مهمی درج شده بود. نویسنده، از برنامه و طراحی ایالات متحده آمریکا با همکاری قطر و ترکیه با هدف تجزیه کشورهای عربی ـ عراق، مصر و سوریه ـ پرده برمی‌داشت. همین‌طور طرح تسلط و سیطره آمریکا و ترکیه بر منابع گاز در مصر و سوریه و سایر کشور‌های عربی و خطرناک‌تر از آن،‌در این مقاله سخن از پایان دادن به موضوع فلسطین با نقش‌آفرینی ترکیه به میان آمده بود . این در حالی است که نقش آفرینی قطر را در انقلاب لیبی و نیز در حوادث سوریه مشاهده می‌کنیم. همین‌طور شاهد نقش‌آفرینی ترکیه و موضعگیری تند و مستقیم این کشور در حوادث سوریه هستیم.

به نظر می‌رسد مرحله سختی در آینده منطقه عربی در انتظار باشد به گونه‌ای که اوضاع فلسطین نیز از آن تاثیر خواهد پذیرفت؛ خصوصا زمانی که بدانیم قدرت‌های بسیاری به جانبداری از اسرائیل برخاسته‌اند و خواهان پایان دادن به مساله فلسطین و رهایی از این بار سنگین برای برخی از کشورهای عربی هستند؛ اکنون کشورهای عربی درگیر اوضاع داخلی خود هستند و ادامه بهار عربی را انتظار می‌کشند که سلسله‌وار در حال در نوردیدن سرزمین‌های عربی است.

ملت‌ها و سران کشورهای عربی از سیاست‌بازان دیگر به تنگ آمده‌اند. چه بسیار بودند رهبران و سران کشورهای عربی که از دیرباز از مساله فلسطین برای منافع خود و پیشبرد برنامه‌های سیاسی داخلی و خارجی ‌شان بهره‌برداری می‌کردند. ملت فلسطین تاکنون بارها از رهبران عربی ضربه خورده است.

این پروژه‌ در سال‌های گذشته ادامه داشته است. آیا فلسطینی‌ها باید بنشینند تا باز هم کشورهای دیگر از رنج‌های آنها سوءاستفاده کنند؟