دمیدن جان در نغمه‌های‌ عاشورایی

اگر منظورتان از سفارشی بودن این است که نهادی یا مرکزی فرهنگی، کار را به یک آهنگساز سفارش دهد، باید بگویم که در طول تاریخ موسیقی در همه جهان این مساله، عادی بوده است. بسیاری از ساخته‌های بزرگ‌ترین موسیقیدانان دنیا که امروز جاودانه شده‌اند، به همین ترتیب شکل گرفته‌اند. در حوزه موسیقی ارکسترال، از آنجا که کار سنگین و پرهزینه است، ‌بی‌شک بدون حمایت نهادهای فرهنگی، نمی‌توان هیچ اثری را به سرانجام رساند. اما اگر منظورتان از سفارشی بودن، ارائه کار بدون علاقه و خلاقیت باشد، باید تاکید کنم که معلوم است نتیجه‌اش خوب نخواهد شد. با این حال مطمئنم در ایران هرکس به سمت تصنیف اثری موسیقایی با موضوع عاشورا برود، بدون تردید تمام توان خود را به کار می‌گیرد و از جانش مایه می‌گذارد. در واقع این جان آهنگساز است که در نوای مذهبی می‌دمد.

در همه جای دنیا رسم بر این است که به مناسبت‌های مختلف ملی، میهنی و اعتقادی آثاری در شأن واقعه مورد نظر می‌سازند و در سطح گسترده‌ای در معرض تماشا می‌گذارند، اما متاسفانه در کشور ما حمایت‌های لازم از سوی سیاستگذاران این امر صورت نمی‌گیرد و هنر موسیقی مذهبی در پایین‌ترین سطح به مخاطب عرضه می‌شود. این حمایت نکردن، دلیل اصلی کم‌کاری موسیقی ارکسترال در حوزه موضوعات مذهبی است.

بی‌تردید اجرای قطعات موسیقی مذهبی در قالب گروه نوازی یا موسیقی ارکسترال که در چند سال اخیر رواج بیشتری پیدا کرده، امری نیکوست، اما بزرگی این مساله، زمانی نمود عینی پیدا می‌کند که کنسرت‌هایی از این دست با سطح وسیعی از جامعه ارتباط برقرار کنند. در مقایسه با آنچه که در ماه‌های محرم و صفر در جامعه شاهدش هستیم، به نظر می‌رسد نقش موسیقی بویژه در شاخه ارکسترال چندان پررنگ نیست.

مرجان توجهی ‌/‌ جام‌جم