مرثیه‌ای برای هفتمین روز پرواز

برای من «نه» بلکه برای همه آنان که او را ندیده‌اند و چند روز پیش پیکر پاک و مطهرش را بر دوش کشیدند و شانه‌های خود را به تبرک تابوت او بردند سخت است که مرثیه سوگواری آنان در غم هجران کسی باشد از جنس ابرار، اولیاء خدا و فرزندی از فرزندان برومند این امت. او که در مسیر عزت، پیشرفت و تقویت روزافزون توان بازدارندگی نظام اسلامی و میهن سرفراز ما تلاش کرد ، مرد افتخارآفرین عرصه‌های مختلف شد، جان شیرین خود را در همین راه گذاشت و تقدیم حضرت دوست کرد و ما را بی‌نصیب از درک حضورش نمود.

به ما گفته‌اند که خدمات صادقانه‌ای داشت آن بزرگمرد. ارزشمند و تاثیرگذار بود شخصیت وجودی او. مجاهدت‌ها و تلاش‌های او فاخر بود و ماندگار. فعالیت‌های تحقیقاتی و پژوهش‌های دفاعی او نقش کلیدی داشت. کاربرد آموزه‌هایش، رسالت خطیر ماندن را ایجاب می‌کند.

ترسیمی از حضور او در صحنه‌های رزم، دفاع و رسیدن به مرز خودکفایی و توسعه بنیه علمی و رزمی او اقتدار این امت محمدی (ص) در اذهان فرماندهان سپاه را تداعی می‌کند.

اکنون قصه هجران سردار سپاه ما، حسن تهرانی‌مقدم دو غصه دارد؛ اول آن که فقدانش که دلتنگی ما را به همراه دارد واقعیتی تلخ و اندوهبار برای رهبر این امت است، هر چند حضور حضرتش در مراسم وداع یاران تسلی‌بخش دل امت خود شد.

دیگر این که ما را محروم‌تر از همیشه از درک برکات وجود نازنین خود کرد. ما مرهون مجاهدت‌های آن فرزانه بی‌نام و نشانیم، هرچند زنده نگه داشتن نام و یاد و ادامه راه او رسالتی است بر دوش ما، او که از زمره پیشکسوتان جهاد و شهادت بود و در گمنامی زیست، اما اخلاص او بی‌شک نامش را تا ابد جاودانه خواهد کرد.

محمد خامه‌یار/جام جم