مهندسی فرهنگی تنها راه مقابله با جنگ نرم

ادبیات داستانی بی‌شک زبان مشترک و مورد علاقه نسل جوان و فرهیخته هر کشوری است. توجه متولیان امر به این زبان مشترک می‌تواند نیازمندی‌های آینده هر جامعه‌ای را به واسطه نگارش داستان‌های مناسب و به تبع آن، ساخت فیلم‌های سینمایی و سریال‌های جذاب از این گونه داستان‌ها، تحت تاثیر قرار داده و حداقل ذهنیت جامعه را نسبت به موضوعات مورد علاقه خود آماده نماید.

خلق هر اثر هنری و ماندگار ادبی باید برخاسته از قلمی توانا، دلی دردمند و با تجربه باشد، تجربه‌ای که به زیور نثر آراسته شده باشد. می‌توان اثری هنری خلق کرد که از تکنیک سرشار باشد ولی محتوا را نمی‌توان در تکنیک مستتر کرد.

هر اثر ماندگار و تاثیرگذار از 2 بخش تشکیل شده است؛ تکنیک و محتوا. در خلق آثار ماندگار و تاثیرگذار، تکنیک و محتوا لازم و ملزوم هم هستند. به همین دلیل، دکترین جریانات برانداز در براندازی نرم، استفاده از هنر برای منظور خاص خود است.

خوشبختانه مدیران ارشد نهادهای فرهنگی به این مهم توجه ویژه دارند ولی زمانی که اجرای امور به مجریان و عوامل میانی محول می‌شود، عدم درک صحیح یا نداشتن بینش مناسب یا مواردی از این دست، اجرای اصولی اقدامات بایسته را بی‌سرانجام می‌گذارد.

صدای دلسوزان در هیاهوی منفعت‌طلبی‌ها و منیت‌های خودساخته در این وادی به جایی نرسیده است، ولی ای کاش مجالی یافت می‌شد تا متولیان فرهنگی جامعه با آگاهی از ضعف زیرمجموعه خود، طرحی نو برای مهندسی فرهنگی جامعه در می‌انداختند تا آینده این نسل جوان و فرهیخته در کوران حوادث و تهاجم‌های مخرب فرهنگ بیگانه رقم نخورد.

همه ما باید باور کنیم عرصه فرهنگ، جولانگاه یکه‌تازی‌های مدعیان رسوب‌زده ذهنی نیست؛ مدعیانی که به جای آن که در این سنگر برای رشد و بالندگی فرهنگ کشور هزینه کنند، متاسفانه به دنبال تامین هزینه‌های زندگی خود در این عرصه هستند! و هیچ فکر بکر و نوآوری‌ را برنمی‌تابند، زیرا خطری برای منافع خود و عاملی برای رسوایی کم‌کاری‌ها و ندانم‌کاری‌های خود می‌دانند.

طبق فرمایش مولایمان، تهاجم فرهنگی دشمن جدی است و مدیران ارشد فرهنگی کشور هم باید بدون توجه به زیرمجموعه بعضا فشل، اقدامات جهادی را در دستور کار خود قرار دهند.