اضطراب‌های کارگردان پرکار

خوب است. اما واقعیت این است که نمی‌دانم چه باید بگویم. ما سریال «سراب» را زمستان پارسال ساختیم و قرار بود اردیبهشت پخش شود، اما الان به روی آنتن رفته و با پخش «سه، پنج، دو» همزمان شده است. پخش همزمان 2 سریال تجربه جدیدی برای من است که کمی هم مضطربم کرده است. دو سریال با 2 موضوع کاملا متفاوت که این تفاوت در همه بخش‌های کار اعم از دکوپاژ، نوع بازی‌ها و... دیده می‌شود.

بله! چون یک سریال کمدی است و دیگری ملودرام. باید بگذاریم پخش هر دو سریال به اتمام برسد تا متوجه شوم که مخاطبان با کدام سریال ارتباط بیشتری برقرار کرده‌اند.

هر کدام که با مخاطب ارتباط بهتری برقرار کند از منظر من‌هم سریال بهتری خواهد بود.

به نظرم «سه، پنج، دو» با مخاطب ارتباط بیشتری برقرار خواهد کرد، اما «سراب» کار ارزشی‌تری است.

جنس «سه، پنج، دو» را بیشتر دوست دارم. هر چند ژانر درام دلمشغولی اصلی‌ام است.

در زمینه درام در کارهای قبلی‌ام طعم موفقیت را چشیده‌ام، اما در زمینه کمدی از سال 82 که سریال «رانت‌خوار کوچک» را کار کردم تجربه دیگری نداشته‌‌ام به همین دلیل موفقیت «سه، پنج، دو» برایم مهم است.

همه عوامل باید دست به دست هم بدهند تا یک کار خوب شود. مسلما من با یک فیلمنامه و بازیگران ضعیف نمی‌توانم سریال قوی بسازم. برای موفقیت یک اثر همه عوامل هم باید بدرستی در کنار هم قرار گیرند. ما الان 5 ماه است که مدام سرکار هستیم و همه تلاشمان را می‌کنیم تا سریال خوب و جذابی به بینندگان ارائه کنیم. همزمانی پخش و ضبط سریال «سه، پنج، دو» هم این امکان را به ما می‌دهد تا بازخوردها را از مخاطبان بگیریم و در فیلمنامه اعمال کنیم.