اولین قهرمانی دالاس در «N.B.A» چگونه به دست آمد؟

نشانه‌هایی آشکار در دست است که در تضاد با اکثر باورها جواب این سوال را با پاسخ منفی می‌دهد. حتی ششمین (و واپسین)‌ دیدار فینال نیز مشخصه‌هایی در همین راستا داشت و نوویتزکی از 12 پرتاب اولیه‌اش به سمت سبد یاران لبرون جیمز، دوواین وید و کریس بوش، 11 تا را به هدر داد و با این که در نهایت 21 امتیاز گرفت، اما این برابر با کمترین حاصل کار او در سری مسابقات فینال امسال بود. در آن روز خاص جیسن تری با 27 امتیاز پرثمرترین بازیکن ماوریکز بود و هر یک از سایر بازیکنان این تیم سهم خود را در ثبت برد 95 ـ 105 دالاس در زمین میامی هیت‌ ادا کردند؛ بردی که برتری کلی ماوریکز را بعد از 6 بازی به عدد 2 ـ 4 رساند و به تبع آن مسابقه هفتم (و آخر)‌ را بی‌تاثیر و منتفی ساخت.

آنهایی که خلاف این می‌اندیشند طبعا به این استناد می‌کنند که نوویتزکی به عنوان باارزش‌ترین بازیکن (MVP)‌ سری دیدارهای فینال انتخاب شد و بنابراین نمی‌توانست عامل اصلی پیروزی بزرگ ماوریکز در برابر میامی و قهرمانی دالاس نبوده باشد و البته رد کردن این استدلال کار سختی است. در عین حال باید اعتراف کرد در 10 سال اخیر هیچ گاه ماوریکز اینقدر غیروابسته به «ابربازیکن» آلمانی‌اش نبوده است. سایر نفرات دالاس در روز مسابقه آخر با میامی بسیار پخته عمل کردند.

ریک کارلایل به عنوان مربی موفق این بازیکنان در اوایل تابستان 2011 و در حالی که روزها از ثبت اولین قهرمانی ماوریکز در N.B.A می‌گذرد، می‌گوید: «مساله ما فقط سریع دویدن و دقیق پرتاب کردن دو سه یا تمامی مهره‌هایمان نبود. حسن و سلاح اصلی تیم ما کار گروهی آن و وحدت رویه عالی بازیکنان بود. ما یک گروه فوق‌العاده در مسابقات امسال نشان دادیم.»

سایر مردان دالاس می‌دانستند که حتی اگر روزی نوویتزکی خلاف عادتش ضعیف عمل کند، کافی است وظایف خود را انجام بدهند زیرا نوویتزکی بالاخره در لحظه‌ای آتش خواهد کرد و دوباره خودش خواهد شد. نوویتزکی در تایید همین طرز باور می‌گوید: «در اوایل مسابقه آخرمان با میامی در سری دیدارهای فینال به دلایلی نمی‌توانستم اوج بگیرم و یک جای کار ایراد داشت، اما مضطرب نشدم. یارانم مرا به حرکت در آوردند و من در تمامی طول مسابقه و بخصوص در 2 کوارتر اول در باد آنها خوابیدم (اشاره به استراتژی دوچرخه‌سواران)‌. باید تاکید کنم که یارانم امسال فوق‌العاده بودند و اگر قرار باشد این قهرمانی به کسی اهدا شود، فقط آنها حقانیت دریافتش را دارند.»

حتی یک بازیکن در تیم 15 نفره دالاس پیشینه فتح این لیگ را نداشت، اما همین عیب ظاهری تبدیل به بزرگ‌ترین انگیزه برای دالاس جهت حرکت به سمت جلو و فتح این مسابقات شد و آنها را از معابر دشوار و متعدد عبور داد.

در فینال سال 2006 این پیکارها که بین همین دو تیم برگزار شد، دالاس 0 ـ 2 جلو افتاد و حتی کمترین فاصله را تا ایجاد برتری 0-3 داشت، اما در نهایت 2-4 تسلیم زوج «دوواین وید» و «شکیل اونیل» شد. نوویتزکی و تری آن باخت را هنوز در ذهن خود دارند و در نتیجه برای پرهیز از تکرار آن امسال از جان مایه گذاشتند. جیسن کید نیز طعم شکست‌های متوالی در معیت نیوجرسی نتز در فینال‌‌های 2002 و 2003 را از یاد نبرده است. اعضای تیم امسال دالاس مجموعا 133 فصل در N.B.A بازی کرده‌اند و تا قبل از فصل اخیر حتی یکبار هم در این رقابت‌ها قهرمان نشده بودند. آیا این قوی‌ترین انگیزه از جانب آنان برای جبران‌ مافات نبود؟

نوویتزکی در 34 سالگی سرانجام قهرمان N.B.A شده است. او و جیسن کید دیگر به گروه کم‌شمار نخبه‌هایی تعلق ندارند که به‌رغم تمامی تخصص‌شان هرگز N.B.A را نبرده‌اند. برای تشکیلات دالاس هم این قهرمانی مایه مباهات است و برای آن 31 سال صبر کرده بودند. در سال‌های اخیر همواره مارک کوبان به عنوان مالک ماوریکز در پیشاپیش مراسم مختلف مرتبط با این باشگاه دیده شده است، اما در آیین توزیع جوایز امسال لیگ بسکتبال آمریکا به درخواست شخص کوبان، دالند کارتر بنیانگذار باشگاه جلو آمد و جام را از دیوید اشترن مدیر N.B.A دریافت کرد. کوبان به نوبه خود گفت: «برای همه نفرات ماوریکز خوشحالم و بویژه مسن‌‌ترهای تیم، برای نوویتزکی، کید و شان ماریون. آنها بسیار شجاع و قوی‌ بودند و حالا یک چیز اضافی هم دارند و آن، عنوان قهرمانی لیگ است.»

Houston Cronicle / مترجم: وصال روحانی